Main content

Zeven jaar geleden heb ik een poging tot suïcide gedaan. Mijn dochtertje was toen 5 jaar en heeft er eigenlijk niet veel van meegekregen.

Inmiddels gaat het goed met me. Toch vind ik dat ik mij dochter ooit moet vertellen wat er toen met mij gebeurd is. Maar hoe leg je een kind uit dat je niet meer wilde leven? En op welke leeftijd kan zij dit begrijpen?

 

Marieke (37), Alkmaar

 


 

Iedere week behandelen we een dilemma van een lezer in ‘Wat zou jij doen?’ Kijk voor het dilemma van deze week op onze Facebookpagina en laat daar of hieronder jouw mening of advies achter. Zo helpen lezers elkaar!

Wil je zelf een vraag vraag voorleggen? Stuur je vraag naar redactie@psychosenet.nl.

  • Deel deze pagina:

Reacties:

  1. Dag Marieke, als ik reken is jouw dochter nu 12 jaar, en dat is ook de leeftijd waarop ik mijn jongste zoon heb verteld dat ik een depressie en psychose heb gehad toen ik in de twintig was. Hij vond het wel interessant om te horen, ik heb gewoon verteld wat ik toen ongeveer dacht en voelde. Ook dat ik een periode niet meer wilde leven. Dat kon hij zich niet goed voorstellen, zijn grootste verdriet was toen één van onze katten overleed. Dat bracht hij ter sprake en toen zei ik dat een depressie ook is dat je nergens meer zin in hebt maar dat het dan echt heel lang duurt en je de hoop kwijt bent dat het anders kan worden.
    Hij wilde ook weten wat me had geholpen het leven weer leuk te vinden en toen ik dat vertelde was hij ook trots op mij. Heel schattig.
    Ieder kind is weer anders en iedere ouder ook, maar misschien heb je iets aan mijn verhaal. Ik was eerst best bezorgd hoe hij erop zou reageren, maar hij kon het prima aan. Het scheelt natuurlijk ook veel dat het met mij goed gaat en met jou ook gelukkig nu. Kinderen leven meer in het hier en nu.
    Er zijn ook enkele kinderboeken geschreven over depressie en suicide(poging), ik heb er geen gebruik van gemaakt omdat mijn zoon dat niet nodig vond.
    Ik hoop dat er nog meer ouders reageren want het komt best vaak voor, groetjes Clara

  2. Heb je al wel verteld dat je psychische problemen hebt gehad? Misschien kun je daar eens mee beginnen, en kijken hoe dat valt. Je kunt vragen of ze er wat van gemerkt heeft, vragen wat ze ervan weet. Blijf open, zodat ze ook naar je toe kan met vragen. Adhv haar reactie merk je wel wat ze aankan (en jij). Veel succes.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *