Main content

In deze blog legt Rik een verband tussen het lijden in het leven en de zoektocht naar de eigen identiteit. Het vinden van je authentieke zelf.

Voor mij is het niet duidelijk wie ik ben. Het is niet enkel een twijfelachtig zelfbeeld, maar het ontbreken van een te duiden basisgevoel aangaande de eigen identiteit. De meesten van ons hebben dat basisgevoel wel. Het gevolg is dat ik chronisch zoekend ben.

De vraag wie ik ben leidt naar zaken als zelfreflectie, zingeving, ontwikkeling en spiritualiteit

Ik krijg namelijk geen antwoord op deze vraag, maar wil het ergens wel duidelijk krijgen. Ergens moet ik toch in staat zijn een gevoel van zelf te ontwikkelen?

Zingeving is altijd een heikel punt voor me geweest. Waar leef ik voor? Waar haal ik voldoening uit? Wat vind ik belangrijk? Wie wil ik zijn? Dit gaat dus dieper dan enkel een plezierige invulling van de dagen. Het voorziet me in een onaflatende zoektocht.

Een onderdeel van zingeving kan zelfactualisering zijn. Maslow beschijft dit als ‘het realiseren van het eigen potentieel, om tot een waar zelf te komen’.

Een positieve keerzijde van het ontbrekende besef van identiteit is dus ook de drive voor zelfverwezenlijking

Ik ben een persoonlijkheid die ik enigszins kan omschrijven. Door mezelf te blijven onderwerpen aan onderzoek in de vorm van zelfreflectie, contemplatie en meditatie, breng ik aan de oppervlakte wat er in mij leeft aan bewustheden en onbewustheden.

Hierdoor til ik mijn persoonlijkheid langzaam naar een hoger niveau. Daarbij ‘word ik wie ik altijd geweest ben’, zoals Jung dat omschrijft met het principe van individuatie.

De 'Theorie van Positieve Desintegratie' van Dabrowski beschrijft psychische klachten als ontwikkelingspotentieel. Als de drijvende kracht achter de persoonlijke ontwikkeling.

Het doormaken van episodes van psychisch lijden maakt dat een persoonlijkheid min of meer gedwongen wordt zich opnieuw te definiëren. In welke vorm dat psychisch lijden zich uit, is niet heel belangrijk.

Door het doormaken van dergelijke periodes, vindt langzaam een verschuiving plaats van individu naar authentieke persoonlijkheid. Er zit dus meer in psychisch lijden dan enkel de lijdzaamheid overkomen.

Zelfactualisering en het principe van positieve desintegratie wijzen sterk in de richting van hoogbegaafdheid en hoogsensitiviteit. Laten die twee vliegers nou voor me opgaan.

Het begint me langzaam te dagen hoe het allemaal in elkaar verweven is.

Het zware psychisch lijden dat ik doorgemaakt heb, is dus een stuwende kracht achter de te dagen realisatie van wie ik werkelijk ben

Het is geen toeval dat termen als hoogsensitiviteit, hoogbegaafdheid en zelfactualisering samen lijken te vallen. Ze beschrijven samen een individu die op weg is tot bloei te komen, op weg is zichzelf te verwezenlijken. De worsteling met zaken als zingeving, menselijke verbinding, identiteit; ze zijn inherent aan dit type individu.

Voor mij is deze andere blik van kijken naar mijn persoonlijke worsteling er een van hoop. Het maakt me duidelijk waarom ik nog altijd worstel, zoekende ben. Het geeft hoognodige betekenis.

De medaille die leed heet, heeft werkelijk twee kanten

Dat geldt overigens niet alleen voor wie zich herkent in het beschreven profiel.
Laten we niet vergeten hoe psychisch lijden de persoonlijkheid op positieve wijze weet te vormen.


Rik Verweijen is onderdeel van het eSpreekuur-panel van PsychoseNet. Daarnaast is hij actief als ervaringsdeskundige bij Vitale Verbindingen te Arnhem.

Meer informatie:

Jouw verhaal op deze site?

Wil je zelf een bijdrage leveren aan deze site klik dan hier

Reacties:

  1. Hoewel ik de zoektocht naar zingeving, gecombineerd met een ontbrekend of te beperkt gevoel van identiteit herken, bij mijzelf, zou ik er nog iets aan toe willen voegen:
    Door mijn intrede te doen in de psychiatrie, kwam er nog een soort “identiteit” bij. Het label van psychiatrisch patiënt is nl. niet slechts een rol, in deze maatschappij, maar geeft in eerste instantie (door zelfstigma) een nare en lastig om te vormen “identiteit”.

  2. Ah fijn deze blog. Zo herkenbaar! Dankjewel Rik! Ik herken dat gevoel van geen basis gevoel hebben in id en vanuit daar op zoek gaan, zingevibg, lijden en spiritualireit. Ook als hsp-er.Ik ben zelf veel bezig geweest met de positieve desintegratie theorie. Ik herken de tragic gift van over exitebilities maar al te goed. Fijn even deze herkenning! Een cadeautje op dit vaak eenzame pad groet van een medereiziger.

  3. Lijden heeft in mijn optiek ook wel wat romantisch. Begrijp me niet verkeerd, ik probeer hier niks te bagatelliseren. Als je het zwaar hebt en iets dat hopeloos lijkt toch proberen en doorgaan dat is toch geweldig en als het dan uiteindelijk ook nog lukt…. tja, dan weet je waar je het voor doet.

    Zoals rocky balboa in rocky 5 zei: It’s not about how hard you can hit. It’s about how hard you can get hit and keep moving forward. Thats how winning is done. haha

    En ja, kwa identiteit he. De omgeving bepaald voor een groot gedeelte jouw zijn. Dus je identiteit is afhankelijk van je omgeving. Maar het zou kunnen zijn dat mensen in conflict raken met zichzelf doordat ze zichzelf niet zo zien zoals de omgeving hen ziet. Zeer frustrerend… De enige manier omdat te doorbreken is door risico’s te nemen. Het leven spannend houden…

    Identiteit is een abstracte entiteit. We verwachten vast gedrag van elkaar maar in principe veranderd het constant. Het is constant in beweging. En positieve veranderingen moeten vooral gestimuleerd worden. Elkaar ook niet veroordelen over die veranderingen.

    Ik heb snel even Theorie van Positieve Desintegratie doorgelezen en het ontwikkelingspotentieel spreekt me wel aan.

    Ik doe ook aan meditatie Het heeft een goed effect!

    Jij denkt wel veel na over het leven hé Rik? haha doe ik ook

    laterrrr

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *