Main content

In een psychose verlies je jezelf in meer of mindere mate. Na een psychose is het zoeken naar je oude identiteit en het hervinden van een nieuwe ‘ik’. Het terugkrijgen van zelfvertrouwen na een psychose kan een lastig proces zijn. Pien heeft er een blog over geschreven.

Op tv is een programma te zien waarin je jezelf helemaal moet blootgeven, letterlijk: ‘Adam zoekt Eva’. Wat een zelfvertrouwen moet je hebben om poedelnaakt op een onbewoond eiland en op tv te verschijnen om een partner te zoeken. Dat bewonder ik.

Sinds mijn drie zware psychoses heeft mijn zelfvertrouwen behoorlijke klappen gekregen

Dit merk ik als iets nieuws wil ondernemen, doordat ik angsten heb, en verlies van zaken waarin ik vroeger in geloofde. Het Boeddhisme en een stukje spiritualiteit zijn verloren, bijvoorbeeld. Dit waren onderwerpen tijden mijn psychoses waar ik nu niets meer mee wil. Een stukje identiteit ben ik kwijt.

Mijn vorige leven -zoals ik het noem- het leven vóór deze psychoses waren zoveel dingen vanzelfsprekend en makkelijk, het is vaak moeilijk te geloven dat het leven voorgoed is veranderd.

Dat mijn zelfvertrouwen na psychose zakt heeft ook te maken met negatieve, automatische gedachtes die ik heb over mezelf en wat ik invul voor anderen. Ik haal mezelf soms onnodig neer en heb moeite met relativeren.

Relaties met vrienden zijn veranderd, minder vlot en zorgeloos

Dit maakt ook onzeker. De vraag of de oude Pien terugkomt blijft vaak spelen en de vraag is of dat reëel is om te willen bereiken. Het blijft hard werken om je zelfvertrouwen op te bouwen.

Het is ontzettend lastig om de week goed in te vullen, maar door het doen van vrijwilligerswerk, bouw ik beetje bij beetje mijn zelfvertrouwen op. Samen met mijn psycholoog bedenken we opdrachten om angsten en belemmerende gedachtes aan te pakken en zaken te ondernemen zoals het vieren van mijn verjaardag tot het bezoeken van een café waar ik vroeger kwam. Verder probeer ik met vrienden af te spreken, ondanks veranderde relaties.

Mij blootgeven op tv hoef ik dus niet

Op een onbewoond eiland zitten hoeft voor mij ook niet. Een stukje meer zelfvertrouwen echter, zou mij niet misstaan en is bijzonder welkom.

Fotocredits: Koen Muurling

Pien heeft 22 jaar ervaring met de GGZ en is in momenteel in herstel. Ze pleit voor een menselijker manier van omgaan met mensen in de psychiatrie.Meer blogs lezen van Pien?

Meer lezen over dagbesteding en vrijwilligerswerk?

  • Deel deze pagina:

Reacties:

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.