Fotocredits: Miriam
Hoofdstuk 21, Deceptie.
Het artikel van Miriam is eindelijk gereed en wordt in de krant geplaatst. Ze verwacht nu alleen nog een telefoongesprek met de journalist die het artikel over de ggz heeft geschreven. Het gesprek blijft echter uit en ze begint zich af te vragen of het nog zal komen. Ondertussen blijft het onderwerp haar bezighouden en overweegt ze hem zelf te bellen.
Het telefoongesprek waar ze op wachtte
De journalist liet haar vriendelijk per mail weten dat het ggz-artikel over drie weken zou worden geplaatst. Ze vroeg zich af of ze hem kon bellen en vragen hoe het gesprek met de psychiater was verlopen. Tussen haar en de psychiater was na de mededeling over de coronabesmetting geen contact meer geweest. Het hield haar meer bezig dan haar lief was. Zou ze nu bellen?
Even later ging de telefoon.
“Ik wilde je zelf even persoonlijk laten weten dat het artikel op eenentwintig februari verschijnt… Hoe gaat het in Harlingen?” Ze zocht naar een antwoord.
“Ik ben aan het koken,” zei ze, “ik moet even het gas laag draaien.” Hoe vaak had ze dezelfde smoes gebruikt? Ze ging er eerst eens goed voor zitten en besloot met de deur in huis te vallen.
“Fijn dat je me belt,” zei ze en veranderde van houding. “Hoe was het interview met de psychiater?”
Ze hoopte vurig op een antwoord dat zacht en open was. Een pleidooi voor de relatie tussen haar en de psychiater, als een vanzelfsprekende wederkerigheid van ondersteuning en betrokkenheid.
De teleurstelling omzeilen
Twee mensen die aarzelend iets waren aangegaan wat niet professioneel was, volgens sommigen, maar waar beiden een diep gevoel van verantwoordelijkheid voor voelden. Een vertrouwen dat voor hem de weg zou kunnen openen tot verdieping van het vak waar hij zo van hield en voor haar tot erkenning van haar geschiedenis. Haar zoektocht naar waarheid. Een verhaal over intimiteit en onverschrokkenheid dat voor verandering kon zorgen in een star systeem van protocollen en juridische kaders.
“Goed genoeg. Als aanvulling op het artikel… ja zeker… goed genoeg. Wel jammer ook… dat hij zich als psychiater zo afstandelijk en formeel had opgesteld. Een individuele afweging en een voor de hand liggende in zijn positie. Als journalist had ik op een indringender gesprek gehoopt dat meer de relatie tussen jullie had belicht. Ik heb het nog geprobeerd, maar ik ben zelf ook niet zo direct. Mijn vragen in die richting wist hij professioneel te pareren.”
Ze moest op koers blijven en haar teleurstelling omzeilen. Haar concentratie verslapte. Nu niet afstevenen op verbittering. Ze weigerde vast te lopen nu ze net was losgezongen. Ze koos open zee. Want er was niets meer te verliezen.
De journalist over het antwoord van de GGZ
Onder het krantenartikel stond het weerwoord van de ggz. Hun woordvoerster mocht de vlag hijsen die ze fier deed wapperen. Voor de journalist geen verrassing. Zelf kon ze het niet bevatten zoals het daar zwart op wit in de krant gedrukt stond. Ze werd er zeeziek van en haatte zichzelf voor haar eigen reactie. Dat ze ergens nog een sprankje hoop had gekoesterd op hun empathie. Ze kon het niet rijmen met hun website vol beloften voor geestelijke bijstand. Daar geloofde ze niet meer in. Ze keerde hun religie definitief de rug toe. De journalist bedankte haar voor de mail met de foto van het portret.
Het weerwoord van de ggz las ze over en over nadat de misselijkheid was afgezwakt. Het stond in kleine lettertjes, licht gedrukt onderaan het artikel. Van de journalist hoorde ze later dat de woordvoerster van de ggz geen verdere vragen had willen beantwoorden.
“In de eerste plaats vinden wij het intens verdrietig dat mevrouw haar zoon verloren heeft. Wij hebben op haar verzoek meerdere gesprekken met haar gevoerd en openheid gegeven voor zover het beroepsgeheim dat toestaat. Op grond van deze gesprekken, de feiten en omstandigheden hebben we ons eerdere besluit om geen inzage in het dossier te verlenen heroverwogen. We betreuren het dat de gesprekken met mevrouw en de inzage in het dossier haar vragen onbeantwoord hebben gelaten.”
Wat één artikel teweegbracht
“Hoe kwamen we ook alweer aan die journalist?” vroeg de psychiater.
Ze verpakte haar antwoord in een zachtroze geschenkpapiertje en plakte er een roosje op. “Komt door mij,” zei ze. “Ik vond zijn naam in de krant.”
“De reactie van de ggz had nog veel erger gekund, ik vind het eigenlijk wel netjes,” waren zijn woorden. Op zijn LinkedIn-pagina waren de duimpjes van collega’s niet aan te slepen. Ik heb kennelijk heel wat teweeggebracht, dacht ze met groeiende verbazing. Ze hoorde hem aan over de discussies die er op zijn werk waren ontstaan.
Zelf ontving ze via de krant twee doorgestuurde brieven van moeders die ten einde raad waren. Toen ging ze achter de computer zitten en schreef een brief naar de geneesheer-directeur, dezelfde die zo behulpzaam was geweest met het opvragen van de dossiers.
Meer lezen van Miriam?
Meer lezen over Ervaringsverhalen in de ggz?
- Leren leven – het loslaten van herstel
- Innovatie in de GGZ & Goede Zorg | Hoogleraar Floortje Scheepers
- Loop een stukje mee: De kracht van nabijheid bij trauma
Heb je een vraag?
Onze experts beantwoorden jouw vraag in het online Spreekuur van PsychoseNet. Gratis en anoniem.
Wil je PsychoseNet steunen?
Wordt donateur en help ons om mooie projecten te realiseren.
Geef een reactie