Main content

Met deze blog van Jeroen Kloet over verlichting wordt weer eens goed duidelijk hoe ingewikkeld het leven leven in elkaar steekt. Op zoek naar verlichting? Of liever streven naar balans? 

Ik vraag het me gewoon af. Eerst was er de ziekmakende psychiatrie waar je geen stap binnen moest zetten. Eenmaal binnen getreden kwam je er nooit meer uit. Als ware het een moeras dat je steeds dieper naar binnen trekt hoe meer je beweegt. Drijfzandpsychiatrie dus. Je werd er alleen maar zieker van. Een nogal eenzijdig belicht verhaal natuurlijk, maar toch.

Toen kwam er de herstelbeweging met nieuwe visies en met de boodschap van hoop en het belang van ieder individu en diens verhaal. Een positief geluid, een enorm belangrijk geluid denk ik.

Maar….

Verlichting, het beloofde licht boven het wateroppervlak, de hoop, het

blijft allemaal voor mij op afstand

Ik zie het licht wel, maar bereiken kan ik ‘m niet. Als de pot met goud aan het einde van de regenboog. Het blijft een imaginair streven naar iets, die hoop. Lang hoopte ik op verlossing, een naïef streven zo bleek. Later hoopte ik op verlichting, iets dat mij tijdelijk ten deel valt, maar vaak ook niet.

Nu hoop ik op het vinden van een pad van balans

Een balans die maakt dat ik in staat zal blijven om mijn werk als psychiater te mogen blijven uitoefenen op een verantwoorde manier maar waarbij ik wel rekening houd met….

Een balans waarbij het mij mag lukken om vriendschap, liefde en zorg te blijven bieden en te mogen ontvangen.

Een balans waarbij die jarenlange stemmingswisselingen, angsten en mist in mijn hoofd me niet te veel het zicht mogen ontnemen op mezelf en de ander.

Inmiddels begrijp ik dat ik niet bij het licht kan komen. Ik kan er naar kijken en me erover verwonderen. En hopelijk kan ik me ooit neerleggen bij het feit dat ik over het weer helemaal niets te zeggen heb.

En als ik ooit tot die acceptatie mag komen, ja dan is de cirkel rond.


Jeroen Kloet is psychiater en blogt op persoonlijke titel. Hij is initiatiefnemer van het Anti Stigma Café, een initiatief om stigma rondom psychische kwetsbaarheden te doen verminderen.

Meer informatie:

 

  • Deel deze pagina:

Reacties:

  1. Enorme durf voor je openheid.
    Het raakt me wat je schrijft.

    Dankjewel hiervoor.

    Op psychosenet nu zo rond-kijkend de afgelopen weken lijkt het alsof het normaal is dat je dit soort dingen deelt.
    Maar voor mij als nieuweling voelt het niet normaal. Het voelt kwetsbaar en raakt mij eigen kwetsbaarheid.
    Naast dat wat je beschrijft ook mijn gevoel over herstel woorden geeft.

  2. Jolanda, Martine, Alie en Laura. Dank voor jullie mooie woorden. Hoewel de tekst misschien anders doet vermoeden zie ik mijn blog meer als een positieve ontwikkeling. Bepaalde verwachtingen binnen het leven veranderen door mijn eigen ervaringen met psychische kwetsbaarheid. Het leert me nederig te zijn en vanuit die positie ga je zaken soms weer anders ervaren. Ik denk dat dit proces door blijft gaan .
    Het doet me echt goed om te zien wat jullie mij terug geven. Nogmaals dank.

  3. Mooi omschreven Jeroen. Mijn man zei altijd dat als we niet meer kunnen dromen, ons leven voorbij is. Zie verlichting dan als een droom waar je altijd naar terug kunt keren, wetend dat het een mooie droom is.
    Ikzelf ben ook jaren verstrikt geraakt in de psychiatrie en het licht dat ik zag, bleek het steeds een valse uitgang te zijn. Nu vaar ik meest op mezelf en bepaal zelf mijn koers binnen de psychiatrie. Heb er vrede mee dat ik altijd meer of minder hulp nodig zal hebben. En die stemmingswisselingen? Ach, die komen en gaan als golven op het strand.

  4. Wat lijkt me het fijn als je zo mooi woorden kunt geven aan de strijd in je hoofd zoals jij dat kan.

    De momenten waarop ik de balans lijk te ervaren geven me verlichting. Op adem komen, ervaren dat het leven ook wel leuk is. Maar tegelijkertijd is het soms eng, niet wetende of het schijnbalans is of stilte voor de storm. Maar die strijd zal er denk ik altijd blijven. Genieten van kleine geluksmomenten.

  5. Beste Jeroen.
    Ik kamp al vanaf mijn 11de met psychische problemen en heb veel geprobeerd. Vorig jaar nog een psychose gehad.
    maar ik geef niet op en ik heb voor mezelf een soort van balans gevonden die erg goed werkt voor mij en die ik graag met je delen wil, omdat ik zie dat je een mens van goede wil bent.
    Moet ik bij zeggen dat ik gelovig ben en dat ik geleerd heb in mijn leven dat de engelen een actieve deelname willen hebben in ons leven. Vandaaruit heb ik begrepen dat er voor mij genoeg liefde is van God en de engelen en de spirituele wereld, alleen door mijn geestelijke problemn voel ik dat niet zo bijzonder. nu heb ik voor mezelf een levenshouding gevonden waarin ik voortdurend dankbaar ben naar God en de engelen voor de liefde die ze me geven en dan zeg ik tegen mezelf dat liefde alles verdraagt en overwint. Om vanuit dankbaarheid te leven is mij veel rust gekomen en dat gun ik jou ook !
    Liefs, Jolanda..

  6. Dank, Jeroen, weer een prachtige mijmering. Dank ook, dat jij als psychiater zo op persoonlijke wijze blogt. Elke keer weer als ik jouw blogs lees vind ik het fijn om de herinnering te krijgen dat ook psychiaters gewoon mensen zijn. 🙂 Het heelt mijn eerder gekrenkte vertrouwen in de mensheid en in de ggz.

    Ik denk dat die acceptatie de verlichting geeft. Soms lukt het me even en later ben ik het weer kwijt. Permanente verlichting geloof ik niet zo in; of misschien is het alleen weggelegd voor enkelen. Maar om mezelf toch af en toe tevreden te kunnen stellen hou ik het er vaak maar op dat verlichting ook kan betekenen dat je gewoon even weinig last hebt van de zwaarte die het leven soms brengt. Verlichting van de last.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *