Main content

Jacob is zeeman. Hij worstelt met de gevolgen van zijn psychose en zijn psychosegevoeligheid. Hij vertelt in deze blog zijn persoonlijke verhaal.

Ik ben altijd een onzekere jongen geweest, voornamelijk in mijn eigen kunnen

Op school was dat nog geen probleem, ik kon goed leren, alleen met gym/tekenen en praktijkvakken haalde ik zesjes.

Al op vroege leeftijd had ik werk, werkte ik vaak te langzaam, maakte veel fouten, wat me nog onzekerder maakte. De baas die ik had was dan ook streng en zei dingen als “je kunt niks” of  “je weet niks“. Waardoor ik nog onzekerder werd. Later met een nieuwe baas hetzelfde verhaal. Ik dacht echter dat ik een mooie baan had gevonden dus heb het jaren uitgehouden.

Toen ik weer een andere werkplek had gevonden, was er een totaal andere baas, eentje die te vergelijken is met een coach

Een last viel van mijn schouders! Toch achtervolgde de “je kan niks / je weet niks” me en belemmerde mijn functioneren nog steeds in grote mate.

De negatieve gedachtengang, gevoed door je kan niks je weet niks. Gedachten als je kunt helemaal niks. En het zal nooit wat worden. Bang zijn om fouten te maken en ze juist daarom maken. En dan de vicieuze cirkel van deze gedachten.

Ik heb dan ook lang mijn uitvlucht online en in de genotsmiddelen gezocht

Mijn leven is er een van verslaving. Ben aan van alles zwaar verslaafd geweest: speed, XTC, wiet, tabak, seks, gamen, werken. Ik had zelfs een hardnekkige verslaving aan kennis. Om maar niet te hoeven voelen, te hoeven denken.

Ik deed deze dingen de hele dag, elke dag, als ik vrij was. Ik verdoofde mijzelf. Als ik al vrij was, want een groot deel van het jaar zat ik op zee en werkte ik 12 uur per dag, verslond ik in mijn vrije tijd zelfhulpboeken.

Op een dag aan boord, zat ik op m’n gemakje een flinke borrel te drinken in mijn hut.

Ik had die reis extreem veel drank meegenomen, en die was bijna op, ik sliep al twee weken lang ongeveer vijf uur per dag. Zat ik een beetje te surfen op Wikipedia. Plots haalden de negatieve gedachten me in, er ontstond een leegte.

Ik kreeg een visioen, mijn leven flitste aan mij voorbij. Er ontplofte een bom van informatie in mijn hoofd, en de brokstukjes daarvan vormden na enkele secondes allemaal wijsheden.

Ik kreeg allemaal nieuwe inzichten.

  • Waarom mijn leven zo gelopen was
  • De waarheid over Jezus, God en de bijbel
  • Dat er verschillende routes zijn om het leven te leiden.
  • Deze routes eindigen op één punt
  • Dat alle religies dezelfde God eren
  • Dat alle heilige boeken voortkomen uit dezelfde bron
  • Dat alle religies zijn vervuild met leugens
  • Dat alle mensen in feite maar wat doen

Evolutietheorie, boeddhisme, christendom, islam culturen, filosofieën… Alles smolt op een allesomvattende manier tot één geheel

Een visioen doet de ervaring ruimschoots tekort. De onzekerheid was verdampt, ik was super zelfverzekerd, ik voelde me als herboren, mijn hersenen draaiden op 200%, een soort hogere staat van bewustzijn.

Er waren filosofen die zochten naar waarheid. Zij inspireerden mij te zoeken. Alles wat ik daarna gelezen heb in mijn zoektocht naar de waarheid, die reis, bevestigde mijn visioen en wat ik dacht.

Ik bestudeerde alle wereldreligies

In deze zoektocht kwam ik het raadsel tegen van één van die filosofen, “De echte waarheid is als de zon, je kunt hem niet direct in de ogen kijken, dan word je verblind, maar als je je ogen knijpt, kun je hem heel dicht benaderen”.

Hier heb ik zeker een paar dagen naar gezocht. Toen ik het antwoord ontdekte, smolten mijn fantasie en de werkelijkheid samen, de psychose knalde erin.

De hele wereld draaide om me heen, het was echt freaky shit. Alles wat ik hoorde en zag had een directe link naar wat ik op dat moment dacht en had betrekking op mij. Ik dacht dat ik God was, dat ik iedereen moest redden voor het einde der tijden. De derde Wereldoorlog was begonnen, de oorlog voor de vrede.

Ik werd ziek gemeld en belandde een dag later op de gesloten afdeling

Ik zag het verschil niet meer tussen een cliënt en een psychiater. Er waren geheim agenten op de afdeling. Ik leed aan zowel grootheidswaanzin als achtervolgingswaanzin. Niemand was te vertrouwen. Elke prikkel was er één teveel. Elke lichtflits, lamp aan of uit creëerden een carrousel aan gedachten.

Ik sprak een ervaringsdeskundige, hij was de eerste sinds een lange tijd die mij begreep. Ik had al de functies een beetje bestudeerd, het ging inmiddels een stukje beter. Maar deze man is mijn inspiratiebron geworden.

Na mijn opname en aan het einde van mijn psychose ben ik op zoek gegaan naar gelijkgestemden

Ik kwam uit op het universeel soefisme, zij benaderen wat ik had meegemaakt het dichtst. Ik ging weer blowen, 5 gram haze per dag. Dit hield ik maanden vol. Toen ik weer stopte werd ik na enkele weken weer psychotisch, en manisch bleek later.

Ik heb gelijk de GGZ gebeld en bezocht. Heb een verslavingstherapeut en een psycholoog geregeld uit wanhoop. Ik had alle hulp nodig die ik kon krijgen.

Ik vraag me af hoe ik nu weer vooruit kan komen…


Jacob (pseudoniem) is een 32 jarige man. Tot voor kort was hij werkzaam als zeevarende. Sinds ‘het voorval’ is hij in behandeling binnen de psychiatrie.

  • Heb je tips of opbouwende woorden voor Jacob hoe hij zijn leven weer op kan pakken? Schrijf dan gerust een comment voor Jacob bij deze blog!
  • Deel deze pagina:

Reacties:

  1. Hey Jacob, ook bedankt voor het delen van je persoonlijke ervaring!ik heb een hele tijd geleden ook een psychose gehad . Misschien kan ik je enkele tips geven.

    1. Blijf je verder gronden in spiritualiteit .

    Wat knap dat jij al zoveel gezocht hebt naar diepere zingeving!!! Mensen die enkel een been gebroken hebben, hebben niet zozeer behoefte aan spiritualiteit. Maar mensen die in hun leven al met heel veel moeilijkheden werden geconfronteerd en geestelijke schade hebben opgelopen, hebben daarentegen grote nood aan zingeving en levensaanvaarding, elke dag opnieuw! Ik probeer niet om mijn situatie ééns en voor altijd te aanvaarden, dat lukt niet. Maar wat ik wel probeer: door bezinning mijn situatie elke dag opnieuw te aanvaarden. Ik vind daarbij veel steun aan volgende bevestigende woorden vaneen oude blinde “broeder van liefde” die ik heb mogen ontmoeten: “Je mag zijn wie je bent, met je fouten en gebreken, en je mag worden wie je in aanleg bent. En je mag het worden in jouw tijd en op jouw wijze”. Ik probeer ook elke dag blij te zijn dat ik er nog ben! dat ik de psychose heb overleefd .

    2. Probeer je niet vast te pinnen op één enkele omschrijving van jezelf.

    Ik las in het boeiend boek “Active hope” van Joanna Macy en Chris Johnstone een waardevolle oefening… Beeld je in dat je een vreemdeling ontmoet die jou graag wil leren kennen en die vraagt: Zeg me eens wie je bent? Schrijf je antwoord in een schriftje . Beeld je in dat diezelfde vraag opnieuw wordt gesteld. Opnieuw en opnieuw. Probeer telkens op een verschillende wijze te antwoorden . Probeer minstens tien verschillende antwoorden te geven. Zelf ontdek ik een breder en diepere zelf, deel van ruimere kringen. Mijn persoonlijke identiteit wortelt zich almaar meer in een bredere dimensie, voor mij een meer” ecologisch zelf”, betrokken op de grote problemen van de aarde. Door me meer te identificeren met ruimere kringen hoop ik almaar meer actiever in het leven te staan en natuurlijk op heel bescheiden wijze bij te dragen aan mogelijke oplossingen van de beschavingscrisis waarin we ons nu bevinden.

    3. Verdiep je in geweldloze Communicatie.

    Wat me ook goed helpt is “Geweldloze, verbindende communicatie” van Marshall Rosenberg.
    Verbindende communicatie vind ik een erg levensvriendelijke filosofie: Niet zozeer: proberen anderen te laten doen wat ik wil . Maar : hoe kunnen we elkaars leven mooier maken? Anders aankijken tegenover je gevoelens. Gevoelens zien als … signalen van vervulde of onvervulde behoeften. Een woordenschat van gevoelens en behoeften leren ontwikkelen. En verantwoordelijkheid nemen voor je gevoelens. Niet : ik voel me… omdat jij…, maar wel: ik voel me… omdat ik behoefte heb aan… Dat werkt soms erg “empowerend”.

    4. Bestudeer ACT

    Waar ik ook veel aan heb: aan” Acceptance en Commitment therapie (ACT) .

    De zienswijze van ACT leert me om soms NAAR mijn gevoelens en gedachten te kijken in plaats van “Vanuit gevoelens en gedachten” te kijken naar mezelf. Als ik soms tegen mezelf zeg: “ik ben een loser” besef ik onmiddellijk: “ik heb de gedachte …dat ik een loser ben “en nog meer afstand neem ik van mezelf wanneer ik zeg:” ik observeer …dat ik de gedachte heb …dat ik een loser ben. Dan val ik niet samen met mijn soms destructieve gedachten. Er is in ons een transcendent vermogen, “het observerend zelf” waardoor ik niet samenval met “de stuff” die me in de afgrond dreigt te storten en waar ik soms mee worstel. Ik ben bij wijze van spreken het glas en niet de vloeistof die in het glas zit. ik ben het luchtruim en niet de mist, de regen of de storm in het luchtruim, ik val niet samen met de inhoud van mijn gedachten.

    Interessant vind ik de “ACT-question”, de ACT-Matrix en de ACT-hexaflex.

    5. Probeer verstandig om te gaan met pijn die soms als een “pop-up” de kop kan opsteken.

    Ik sta soms bloot aan verleidingen om de pijn die ik soms voel even weg te krijgen. Maar het gevolg is dat ik me daarna nog ellendiger voel dan ervoor en dreig in een gevarenzone terecht te komen. Een zekere Maurice Nicoll heeft in zijn boek “De nieuwe mens” een bijzonder hoofdstuk geschreven over verzoekingen. Hij schreef: “De zin van verzoekingen is het versterken van alle waarheid die een mens als waardevol ervaart”. Die zin vind ik enorm kernachtig! Niet toegeven aan de verleidingen! Blijven vechten voor de waarden die me na aan het hart liggen, dat vind ik cruciaal.

    Hey Jacob, ik wens je nog veel doorzettingsvermogen en hoop bij je inspanningen tot verder herstel!

    Groetjes

    Carmine

  2. Beste Jakob,
    Dank je voor het delen van je indrukwekkende verhaal!
    Ik heb zelf ook zulke ervaringen mogen meemaken en heb gemerkt dat juist degenen die oprecht geïnteresseerd zijn in dat verhaal mij verder helpen.
    Mijn persoonlijke mening is dat zulke ingewikkelde ervaringen zijn als dromen: wat ze precies betekenen is nooit meteen helemaal duidelijk.
    Wat mij heeft geholpen in mijn herstelproces zijn altijd twee dingen: me bedenken wat er moet gebeuren en daar mijn best voor doen. Maar daarnaast helpt het me ook enorm dingen te doen die ik leuk vind.
    Stapje voor stapje komen we er wel.

    En blijf schrijven, je schrijft goed!

  3. Moeilijk voor je om dit allemaal een plek in je leven te geven. Ik hoop dat je wat rust vindt en leert te genieten van het leven.

  4. Beste Jacob,

    Dat wat je overkomen is, lijkt herkenbaar, ook voor mij (zonder verslaving in mijn geval).
    Belangrijk is, dat je kunt aanvaarden wat je overkomen is, de schaamte achter je laten en verder naar voren kijken.
    Met de goede dosis van medicijnen kun je zeker een echte steun hebben, daar geloof ik inmiddels in.

    Bij het accepteren hoort ook de gedachte, dat het (zo ’n psychose) wel nogmaals gaat gebeuren – ook liggen er bijvoorbeeld 10 jaar tussen – maar dan waarschijnlijk met minder impact als je jezelf goed monitort.
    Het ouder worden helpt er ook bij vind ik zelf. Ik leef nu 30 jaar met deze soort ervaringen.
    Maar: Ik kan sinds kort vrijwillig in ‘huisarrest’ blijven als ik merk, dat te veel prikkels binnenkomen, vroeger was ik dan alsnog naar dat feestje gegaan indien dit in de planning stond.

    Voor je toekomst wens ik je het beste, het zal met vallen en opstaan gaan, het zich verder ontwikkelen.

  5. Beste Jacob,

    Bedankt ten eerste voor je open verhaal. Het lezen over je psychose brengt herinneringen terug. Ik heb er zelf 3 gehad en ze waren net zoals jouw beschrijving erg intens. Herstellen van een psychose is een lang proces. In mijn optiek is ‘de nasleep’ soms nog moeilijker dan de psychose zelf. Jezelf herpakken is niet makkelijk en kunnen leiden tot donkere, depressieve momenten maar ook hoop en het vinden van mogelijkheden voor de toekomst. De truc, vind ik, is toch leren betekenis geven aan de psychoses. Mijn eerste heeft me met beide benen op de grond gezet en weerbaarder gemaakt, strijdlustig. Mijn tweede psychose heeft mij het inzicht gegeven dat spirits, zielen in staat zijn bij de staan indien nodig. Het gaf mij een zekere connectie met het leven na de dood. De derde psychose, tja die moet nog echte betekenis krijgen, in dat proces zit ik nu. Heel veel sterkte. Groetjes Else

  6. Kippenvel bij het lezen van dit artikel omdat ik er veel in herken. Dat zucht naar kennis ook een vorm van verslaving/verdoving kan zijn is voor mij een eye-opener.

    Dat het hebben van een baan die bij je past erg belangrijk is heeft me nu ook weer aan het denken gezet.

    Echt tips heb ik niet, zo te lezen ben je op de goede weg. Houd altijd moed. Herstel gaat vaak trager dan je wilt, maar soms ook sprongsgewijs.

    Bedankt voor het delen van je persoonlijke ervaring

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *