Fotocredits: Lotje; tekening van haar dochter.
Lotje worstelt tijdens een psychose, ontstaan door het afbouwen van medicatie, met vragen over zichzelf en de wereld om haar heen. Ze reflecteert op wat echt van betekenis is in haar leven en raakt daarbij aan existentiële en metafysische thema’s. In haar blog laat ze zien dat het mogelijk is om psychotisch te zijn en toch helemaal oké.
Ik slik al meer dan 20 jaar antipsychotica. Meestal 2 mg van het spulletje gedaan. Nou wilde ik afbouwen, dus ik ging heel langzaam in een periode van een jaar van 2 naar 1 milligram. Dit najaar dacht ik: ik ga naar 0,5 milligram. Dat ging ook goed. Ik bestelde taperingstrips en kreeg kleine doseringen om in 3 maanden van 0,5 milligram naar 0 te gaan. Ik begon en bij 0,4 milligram werd ik instabiel.
Nu ben ik een werkende vrouw. Ik verdien geld met het geven van taallessen, waar ik zo’n 20 uur in de week mee bezig ben. Ik voelde het echt al heel snel dat ik instabiel werd. Woorden gingen mij roepen en smeekten om betekenisgeving. Als ik met iemand sprak, waren er verschillende woorden die iets anders betekenden. Die een metafoor waren waarvan ik de betekenis moest ontrafelen. Soms voelden die echo’s (stemmen) geruststellend, andere keren waren ze verontrustend. Ik vertelde het vrijwel direct aan mijn man en aan mijn vrienden. Destijds wist ik dat ik bergaf kukelde. Ik vertelde dat ik instabiel was. Ook deelde ik het met een leerling.
Opdringerige metafysica
Ik besloot dat ik zelf moest besluiten hoeveel betekenis ik kon verdragen. Ik hoogde meteen mijn medicatie op naar 1 mg en toen dat na een paar dagen niet het gewenste effect had, ging ik terug naar 2 milligram. Het loste de zaken niet meteen op. De opdringerige metafysica bleef aan de deur kloppen. Ik kreeg moeite met sommige heel eenvoudige dingen. Zo moest ik een leerling helpen met een makkelijke luisteropdracht en ik was niet meer zeker van het goede antwoord.
Ik kreeg het idee dat mensen dingen zeiden, terwijl ik tegelijkertijd wist dat dat niet zo was. Vroeger, in eerdere psychoses, heb ik mensen daar toen wel eens op aangesproken. Dan dacht ik dat zij over dingen spraken die in mijn hoofd zaten, woorden die daar zweefden en die ik alleen hoorde. Dan kreeg ik rare reacties. Hoezo? Mensen waren dan totaal perplex. What are you talking about, woman??
Sporen beter niet volgen
Nou leef ik sowieso in twee verschillende realiteiten, want voor mijn werk ben ik dagelijks bezig met een andere taal. Maar in de andere taal gebeurden ook rare dingen. Flarden van gesprekken met leerlingen bleven na de les in mijn hoofd spoken. Dan wist ik niet meer wat ik had gezegd, maar er leken allemaal sporen te zijn die mij ergens naartoe zouden moeten leiden. Soms kreeg ik een kaart om in de andere taal mijn spinsels te ventileren en werd er positief op gereageerd, maar ik weet niet zeker of iemand iets heeft gemerkt. Ik denk het niet, want ik heb niks gehoord. Inmiddels weet ik dat ik zulke opdringende vragen om betekenisgeving toch moet negeren. Hoewel het een intrinsiek ding lijkt, het lijken gedachten, is het iets dat van buiten komt.
Collectief onderbewustzijn
Ik had bijvoorbeeld heel sterk het gevoel dat de mens een collectief onderbewustzijn heeft. Binnen mijn familie was er dan ook weer een gedeeld onderbewustzijn. Ik meende dat ik dat had verplaatst door anders om te gaan met de woorden die zich aan mij hadden opgedrongen; ik had ons gedeelde onderbewustzijn gemanipuleerd. Nou zijn over het onderbewustzijn best veel dingen geschreven, en ook over de diverse realiteiten van sprekers van verschillende talen. Dus zo onzinnig was het allemaal niet. Psychologen zijn continu bezig met het opnieuw definiëren van het verhaal dat mensen zich vertellen. Alleen ik was er zelf mee bezig, op een wat dieper en complexer niveau, waar je makkelijker het spoor bijster raakt, maar waar ook diepgang is.
Vertrouwen op de zekerheden van anderen
In de films die ik keek deze weken zag ik overal spiegels. Spiegels van personages die elkaars tegenpolen waren, dubbelgangers. Ook werd ik me veel bewuster van het feit dat als mensen soms tegen anderen spreken, ze het eigenlijk tegen zichzelf hebben. Hierdoor kon ik niet goed het onderscheid meer maken tussen de 1e, 2e en 3e persoon enkelvoud. Op sommige momenten heb ik mijn zekerheden daarover opgegeven en erop vertrouwd of gegokt dat ik dingen goed zou zeggen en dat mensen mij zouden helpen met betekenisgeving in de realiteit. Dat lukte wel. Ik kon vertrouwen op andere mensen en ik werd niet in de steek gelaten door de realiteitszin van de ander. Ook als je niet jezelf bent, kun je jezelf worden en weer terugvinden door de betekenisgeving van andere mensen. Anderen definieerden mij door ‘jij’ tegen mij te zeggen en dat voelde goed. Vertrouwd.
Bijna weer stabiel
Inmiddels voel ik me wat stabieler worden. Het is bijzonder te bedenken dat zo’n klein dosisverschil (0,5 – 0,4 milligram) toch ineens zo’n groot verschil kan maken op mijn persoonlijke beleving. Psychotisch worden heeft een enorme impact op mijn leven. Hoewel ik blij ben dat het nu weer zo goed als voorbij is, ben ik toch ook weer dankbaar voor de mooie momenten en de inzichten die het me heeft gebracht in de afgelopen 6 weken. Ik kan vertrouwen op anderen, op mezelf en op de medicatie dat mijn leven voller terugkeert, voor mezelf. Dat ik mezelf terugvind, mezelf blijf en dat ik van waarde ben voor anderen. Dat ik, met een beetje hulp van medicatie, mezelf de grenzen kan opleggen en de grenzen kan herstellen die ik nodig heb als ik kopje onder dreig te gaan in betekenisgeving. Het leven blijft een continue zoektocht naar betekenisgeving, maar als dat er niet zou zijn, zou het leven ook niet meer de moeite waard zijn. Het is voor mij niet verkeerd om daar af en toe aan herinnerd te worden.
Lotje kreeg haar eerste psychose toen ze 21 was. Ze is getrouwd en heeft twee kinderen. Ze werkt als taaldocent.
Meer lezen over Psychosegevoeligheid?
- 10 jaar psychoses, de balans opmaken
- Onderscheidingsvermogen bij psychose – wat wil het ons zeggen?
- Het leven weer oppakken na een crisis
Heb je een vraag?
Onze experts beantwoorden jouw vraag in het online Spreekuur van PsychoseNet. Gratis en anoniem.
Ken je de hoofdstukken van PsychoseNet al?
De professionals van PsychoseNet schreven deze hoofdstukken met betrouwbare, hoopgevende informatie.
2 reacties op “Ik was weer even psychotisch en dat was helemaal oké.”
Ha Lotje,
Ook al ben ik zelf niet psychotisch ik herken wel dingen. Periodes dat je grip verliest, en dan medicatie nodig hebt omdat je niet verder af wilt glijden.
En dat je die periodes ook niet zou willen missen omdat ze van toegevoegde waarde voor je leven zijn.
Het is helelmaal oké (vind ik ook). Dank voor het delen!
Medicatie voor psychose bestaat niet en psychose ook niet. Psychose ligt op een schaal, waarbij een bepaalde groep mensen bepaald dat het in het ziekelijke is geschoten. Medicatie bestaat uit middelen die door martelingen en gedwongen behandelingen als werkend zijn bevonden. Ze verdoven bepaalde lichaamsfuncties. In ruil voor minder ‘raar’ gedrag lever je ook andere zaken in. Sommigen geloven heilig in de propagandapraatjes van de medici. Ik neem ze met een korreltje zout. Betekenisgeving buiten de gebaande paden zou wel iets meer gevierd mogen worden. Als het dan weer over Jezus of Allah gaat dan mag het allemaal weer wel. Wens je veel succes verder in je leven!