Fotocredits: Pixabay; TheDigitalArtist
Suus ervaart haar leven met een gevoel van leegte en overprikkeling. Ze vertelt hoe zelfs de kleinste dingen overweldigend kunnen zijn en het leven tijdelijk stil lijkt te staan. Tegelijkertijd laat ze zien hoe veerkrachtig ze kan zijn in zulke momenten. Voor haar is het een leerproces met vallen en opstaan, maar één ding weet ze zeker: zelfzorg kan de belangrijkste stap zijn.
Ik bevind mij in een allesomvattende leegte. Een leegte die ik ken. Het is alsof mijn hele systeem op een pauzeknop heeft gedrukt. Nu is het genoeg, nu lukt het niet meer. In mijn hoofd is er een storm en een stilte tegelijk. Mijn lichaam voelt energieloos. Soms word ik wakker en voelt het even normaal. Dan ben ik blij en wil ik dingen doen. Heerlijk van mijn paard genieten of een wandeling maken met de hond. En dan komt het weer. Dat allesoverweldigende energieverlies. Alsof het uit het niets lijkt te komen en mij helemaal leegtrekt.
Systeemcrash
Als ik opsta, is het licht te fel. De geluiden, ook al komen ze van buiten, irriteren mij al. Als ik buiten loop, is het alsof ik mij in een oorlogsgebied bevind. De prikkels zijn nog harder, nog scherper, nog overweldigender dan ze normaal al zijn. Ik wil het liefst verdwijnen. In een gat in de grond en daar voorlopig veilig schuilen. Ik kom pas weer boven als het veilig voelt.
Ik kan er allerlei labels op plakken: depressie, burn-out, overvraging, oververmoeid, en toch dekt het niet de lading. Tegenwoordig noem ik het een systeemcrash, omdat zelfs de kleinste dingen, die gewoonlijk lukken, nu niet meer lukken. De wereld is nu te groots voor mij en ik moet mij terugtrekken in mijn persoonlijke ruimte. Waar ik kan helen, waar ik volledig mijzelf kan zijn, waar ik niet meer hoef te doen alsof.
Overvallen door leegte
Het blijft een worsteling in mijn leven om met mijn prikkelgevoeligheid om te gaan. Ik probeer mijn leefregels aan te houden en toch… overvalt die leegte mij eens in de zoveel tijd. Er zijn vast signalen, alleen ik herken ze niet goed. De wens om “gewoon” mee te doen aan het leven eist zijn tol.
Soms zijn er momenten dat ik denk dat de ASS is opgelost. Dat het er niet meer is. Natuurlijk snap ik dat het zo niet werkt en dat het altijd een onderdeel van mij is. Op die momenten ervaar ik de mooie kanten van het leven en dat voelt fijn. Dat gevoel wil ik graag vasthouden.
Voor nu blijf ik in de leegte
De grote vraag ‘Hoe dan wel?’ kan ik nog steeds niet beantwoorden. Het is een leerproces met vallen en opstaan. Ik heb al zoveel geprobeerd en zoveel aangepast. Misschien is het juist dié les die ik mag leren. Niet meer aanpassen, geen dingen meer doen waar mijn gevoel een duidelijke NEE tegen zegt. Ik vind dat een moeilijke opgave. Want ja, ik heb een gezin, een partner, werk en allerlei andere zaken die aandacht en energie blijven vragen.
Voor nu kies ik voor mijzelf en blijf ik in de leegte. De leegte kan ook informatie geven en de kennis over mijzelf vergroten. Ertegen vechten heeft geen zin. Ik gun mijzelf de rust en de tijd om te herstellen.
En de leegte? Die omarm ik voor nu.
Meer lezen van Suus?
Meer lezen over een Gevoel van leegte en/of overprikkeling?
- Omgaan met prikkels – over hobbels bij herstel
- De 7 Dimensies van Neurodiversiteit – Info van PsychoseNet
- Leegte – over het gat van niets
Heb je een vraag?
Onze experts beantwoorden jouw vraag in het online Spreekuur van PsychoseNet. Gratis en anoniem.
Ken je de hoofdstukken van PsychoseNet al?
De professionals van PsychoseNet schreven deze hoofdstukken met betrouwbare, hoopgevende informatie.
Geef een reactie