Main content

Hoe ga je om met zichtbare en onzichtbare beperkingen? Martin-Jan beschrijft in deze blog over hij hiermee omgaat. Daarbij zet hij met deze blog een mooie eerste stap richting openheid.

Ik heb een darmziekte, mis vingers, heb blaas- en nierproblemen

Dat is lastig, maar je kunt er met de juiste behandeling goed mee leven. En je kunt er ook leuk over praten met je vrienden en familie.

Mensen die je nog niet zo goed kent, kijken verbaasd op als ze ontdekken dat je een paar vingers mist. Als je er een cynische grap over maakt, bijvoorbeeld dat je in de houtzagerij hebt gewerkt, dan is het ijs meestal snel gebroken. Bij mij gaat het om een genetische afwijking, maar dat terzijde.

Dat ik last heb van psychotische dwanggedachten en daarom ooit op een gesloten psychiatrische afdeling ben opgenomen weten slechts weinigen

Ik studeerde destijds rechten en vertelde het aan een (vermeende) vriend en studiegenoot. Nooit meer teruggezien. Natuurlijk reageert niet iedereen zo, ik heb een aantal goede vrienden waarmee de relatie alleen maar is verdiept.

Maar toch… Het is niet het eerste wat je vertelt bij een sollicitatie en eigenlijk heb ik het aan geen enkele collega of leidinggevende ooit gezegd

Dat hoeft ook niet, maar ze wisten wel van mijn lichamelijke kwalen. Ook dat is niet onlogisch, want het gebrek aan vingers valt sommigen snel op. Bij een van mijn sollicitaties vroeg de HR-manager of ik wel kon typen. Demonstratief nam ik plaats achter haar bureau. En? Aangenomen natuurlijk.

Dat ik zeven jaar later uitviel bij hetzelfde bedrijf door een depressie met psychotische kenmerken heb ik goed verborgen weten te houden. De ziekte van Crohn en mijn blaasproblemen kwamen als smoes daarbij goed van pas.

Jammer, maar misschien is een stukje zoals dit voor mij een eerste stap op weg naar meer openheid.


Martin-Jan Davids  (pseudoniem)

  • Deel deze pagina:

Reacties:

  1. Joh… en jezelf in allerlei bochten wringen is geen hoge prijs?
    Op termijn misschien zelfs wel hoger omdat je jezelf daarmee in ernstige mate verloochent!

  2. Ik snap je, en hoewel ik blij ben dat ik lichamelijk gezond ben zou ik – heel wrang – soms ook “iets lichamelijks” willen hebben waarmee ik mijn stemmingsepisodes (bipolair) kan verhullen als die ertoe leiden dat ik niet meer kan werken. Ik wring mezelf in allerlei bochten, van ernstige longontstekingen en chronische migraines tot vaak “dagjes vrij” nemen en een slecht gebit waarvoor veel tandartsafspraken nodig zijn. Het is een vervelende situatie maar nadat ik mijn vorige baan door mijn ziekte ben verloren en ook merkte hoe anders mensen met je omgaan als je een psychische ziekte hebt, neem ik het risico niet meer. Zo lang het nog gaat wil ik het op deze manier volhouden. Ik vind dat ook jammer en dit houdt natuurlijk het taboe ook in stand, maar openheid heeft in ieder geval ook voor mij een te hoge prijs.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *