Main content

Vraag

Hallo Ralf,

Mijn schoonzusje is 28 en heeft een terugval en zit nu in een crisis. Ze heeft last van waanbeelden, is druk, slaapt niet, eet nauwelijks. Ze denk ook aan zelfmoord. Voor mij gevoel zit het nu op het randje van echt goed mis gaan. “Wij” als familie komen niet bij de juiste hulpverlening. Ze heeft telefonisch contact met een psychiater en een praatgroep. Echter lijkt dit niet genoeg te zijn nu. Als familie lijken wij ook tegen een muur aan te lopen bij de hulpverlening. Welke stappen moeten we nemen? Wellicht is een soort interne therapievorm, waaraan ze gaat werken aan waar het elke keer op stuk loopt (zaken waarop zij disfunctioneert).

Ter inleiding:

Afgelopen oktober is het misgegaan op haar werk, ze kreeg feedback en “draaide door”. Wilde zelfmoord plegen, zat aan de lithium verbleef bij haar moeder. Het ging de maanden die volgende steeds een stukje beter. Op een gegeven moment wilde ze graag op therapie basis terug naar de baan waar het mis ging. Hier kreeg zij weer feedback en weer gaat het goed mis.

Antwoord

Familieleden hebben wel vaker de ervaring dat hulpverleners moeilijk toegankelijk zijn.

Soms om praktische redenen, soms omdat ten onrechte de opvatting bestaat dat er niet met familie gesproken kan worden vanwege beroepsgeheim.

Maar elke arts mag luisteren naar wat een naastbetrokkene te melden heeft, ook al doet de arts zelf geen mededelingen over de behandeling, want dat is natuurlijk wel vertrouwelijk. Neem dus geen genoegen met geen contact krijgen.

Het is het beste als je met je schoonzus meegaat naar een afspraak zodat je kunt toelichten hoe het in de thuissituatie met haar gaat. Dat is voor behandelaars trouwens bijzonder nuttige informatie. En...de aanhouder wint. Vriendelijke groet, Ralph Kupka

Beantwoord door: Ralph Kupka op 13 juli 2018
  • Deel deze pagina: