Main content

Op een van mijn betere dagen had ik besloten om vanaf nu gewoon open te zijn. Open over mijn (psychische) kwetsbaarheden, mijn angsten, mijn zwakten, ja, zelfs mijn gevoelens. Want dat vond ik belangrijk: openheid. “Openheid leidt tot begrip” had ik een keer op de site van de stichting Samen Sterk Zonder Stigma gelezen. En ja, daar was ik het wel mee eens. Dus vanaf nu: openheid.

Ja hoor, makkelijk gezegd. Maar als je dan voor je klas staat om die presentatie te houden waar je al nachten van wakker ligt, opeens een heftige paniekaanval voelt opkomen, je zicht een beetje wazig wordt en je het plotseling onwijs benauwd krijgt. Ja, dan is het helemaal niet zo makkelijk om te zeggen dat je het heel eng vindt om voor een groep mensen te praten. Al moet ik toegeven dat het bij mijn paniekaanvallen dan ook zonder woorden duidelijk wordt. Nonverbale openheid zal ik het dan ook maar noemen.

Ja hoor, makkelijk gezegd. Maar als je dan wéér een afspraak met je vrienden afzegt omdat je even een wattendag hebt of je depressie je ook vandaag zo vast in zijn greep heeft dat je nauwelijks kan ademen en je gewoonweg geen energie hebt om uit je bed te komen, ook dan valt het vies tegen om open te zijn en verzin je liever een vaag excuus waarom je er weer niet bij kan zijn. Misschien ook omdat je het zelf even niet weet.
Niet weet hoe je het moet uitleggen, welke woorden je moet kiezen en vooral hoe je vriend, collega, buurman, moeder, broer of oma zal reageren.

Maar als je dan toch echt besluit om open te zijn, hoe doe je dat dan?

In de (korte) periode waarin ik probeer écht open te zijn over wat ik meemaak, denk, voel en waar ik mee zit heb ik veel positieve reacties gekregen. Over hoe dapper ik was dat ik dit durf te delen. En dat ze het zelf ook wel eng vinden om voor een groep mensen te staan. Dat het goed is dat ik er zo open mee omga. Er zijn toch wel meer mensen die begrip blijken te hebben voor iets wat je zelf niet altijd begrijpt: jezelf.
Helaas heb ik ook minder positieve reacties gekregen. Dat kan pijnlijk zijn en ook een tijdje pijnlijk blijven. Op mindere dagen kan ik dan ook helemaal opgaan in de absurde opmerkingen die mensen soms maken en de fout dan vooral bij mezelf zoeken. Op betere dagen probeer ik hen juist te begrijpen.

Mag ik verwachten dat iedereen mij begrijpt? Nee, tuurlijk niet. Ik begrijp toch ook niet iedereen. Mensen die pindakaas eten bijvoorbeeld 😉

Hoe kan je nou proberen om toch de stap te nemen om open te zijn naar iemand? Misschien heb je besloten om met je moeder te delen dat het voor jou soms niet meer hoeft, je het liefst een einde aan je leven wilt maken of wil je je vriendin vertellen dat je soms stemmen hoort. Misschien is het de eerste keer, misschien wel de honderdste keer dat je je verhaal deelt. Het blijft eng. Je geeft immers een heel kwetsbaar deel van jezelf bloot.

Als je eindelijk besluit om aan je collega met wie je het zo goed kunt vinden te vertellen dat je depressief bent, en hij reageert toch niet zo begripvol: “Je kunt toch nog werken, dan kan je zo depressief niet zijn”,  dan kan je dat wel even een steek in je borst geven.

Had je eindelijk je moed bij elkaar geraapt, hebben we ze weer: de vooroordelen

Oh ja, de vooroordelen, daar hebben we het een andere keer wel over. Wat ik voor nu wil meegeven is simpel: Laat je niet intimideren door stomme, onbegripvolle en absurde opmerkingen. Je hoeft niet alles in één keer aan iedereen te vertellen, je hoeft sowieso niet álles te vertellen. Be kind to yourself, you’re doing the best you can.
Jij kiest je eigen tempo en je eigen openheid. Voor de één zijn dat babystapjes, voor de ander kunnen dat reuzensprongen zijn.

Totally fine. Jij kiest.


Ilse Groen is student aan een universiteit in het zuiden van het land en blogt over haar persoonlijke ervaringen in de geestelijke gezondheidszorg.

photo credit: pexels.com
  • Deel deze pagina:

Reacties:

  1. Het is best wel ingewikkeld ja. Mijn houding heeft door de jaren heen nogal gevarieerd, van “ik hoef me toch zeker nergens voor te schamen? ” wat ik denk ik toch eigenlijk wel deed in die tijd, tot verstoppen (m.n. op mn werk), tot van mensen dichtbij bijna begrip eisen (werkte ook niet echt goed). Zoals de situatie nu is, is dat bijna iedereen het wel weet in mijn omgeving. En ik heb daar geen last van. Misschien zijn er wel mensen die me mijden? Ten eerste merk ik dat dan niet zo en ten tweede heb ik dan ws ook niet veel aan hen mbt vriendschap/nabijheid?
    Wat denk ik enorm scheelt daarbij, is dat ik weinig last heb van symptomen. En wat voor mezelf ook erg veel scheelt is dat ik me nu echt niet meer schasm. Als mensen met vooroordelen e.d. aankomen, vind ik dat eerder wat suffig dan dat ik me daardoor aangesproken voel.

  2. Heb in den beginne een aantal jaren maar overdag wat rondgedwaald, toen ik nog niet werkte en onder de medicatie zat. Toen hoefde ik er niet eens open over te zijn, mensen zagen het toch wel aan me en er ging geen dag voorbij zonder dat ik rare of nare opmerkingen kreeg op straat, van wildvreemden. En omdat ik maar wat rondhing kwamen de opmerkingen mbt maar wat vakantie lopen te vieren ook wel over me heen. Nu ik weer werk en mezelf fysiek hersteld heb tot mijn vroeger niveau krijg ik weer meer respect, behalve aan mijn stuurse gezicht zien ze het blijkbaar niet meer, het hangt dus allemaal nogal van de buitenkant af of mensen je accepteren. Die presenteer ik dan ook maar, al voel ik me van binnen anders, heb geleerd het wat te verbloemen om geen sociale narigheid erbij te krijgen. En zo boek ik juist weer wat successen, op de buitenkant dus. Dat is niet heel authentiek, maar de ervaring leert me dat veel mensen niet zitten te wachten op mensen die anders zijn dan de norm die men graag ziet. Het is natuurlijk hetzelfde bij mensen met een andere huidskleur, cultuur enz.. in theorie weten we en willen we dat we allen gelijkwaardig zijn en elkaar respectvol zouden moeten behandelen maar de praktijk is volgens mij veel weerbarstiger. Men is op de hoede voor alles wat anders is, of dat is het mikpunt van spot. Dat is jammer, en zoals ik begrijp zijn voorlichtingscampagnes wel nodig maar soms denk ik dat juist de aandacht ergens te veel op vestigen alleen maar tot meer onbegrip leidt. Daar hoor en les ik verschillende dingen over, in het dagelijks leven merk ik heel verschillende reacties van mensen als ze een kwetsbaarheid of een handicap presenteren aan hun omgeving, het is een bepaald risico wat je neemt en het kan gunstig uitpakken maar net zo makkelijk helemaal tegen je gaan werken. Het voordeel van eerlijk zijn is wel dat je er vrij snel achter komt of ze je accepteren, je raakt mensen en situaties kwijt, maar wat overblijft daar kun je dan waarschijnlijk wel meer op rekenen. Mijn ervaring is wel dat niemand het prettig vind als ik er te veel over praat, men is druk met hun eigen leven en dan komt dat voor hun onbekende waardoor ze niet goed weten hoe ze op je moeten reageren er ook nog bij. En sommigen zien je liever weer zoals je vroeger was, dus soms acteer je dat dan maar weer even bij elkaar, anders vervreemd je van iedereen. Maar dat kost veel energie. Toch beter dan te veel alleen zijn.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *