Main content

‘Kent u Derrek Ogilvie?’, vroeg ik aan de opleider van mijn psychiater toen ik gedwongen was opgenomen. Hij ontkende hoofdschuddend. Ik probeerde aan te geven dat er volgens mij een verband bestaat tussen mensen met een paranormale begaafdheid en mensen die een psychose doormaken. 

Mensen met paranormale gaven zijn in staat om een normaal leven te leiden en hebben controle over wat ze meemaken, terwijl mensen die psychotisch zijn, daar niet toe in staat zijn.

Toen ik weer herstellende was en medicijnen gebruikte, zette ik het idee een tijdlang uit mijn hoofd. Totdat een sociaal psychiatrisch verpleegkundige me waarschuwde om me niet teveel in te laten met mensen met paranormale gaven. ‘Die zijn zoals jij’, voegde hij toe. Nieuwsgierig geworden ging ik op onderzoek uit.

Wat maakte ik mee toen ik ernstig psychotisch was?

Ik had het heel erg koud en gaf vaak over. Daarnaast had ik het gevoel dat er ‘geesten’ door mijn lichaam stroomden. Graag geef ik aan hoe dat voelt. Stel je voor dat je een slok te koud of te heet water neemt. Dan voel je als het ware de stroom water door je slokdarm naar beneden glijden. Het voelt niet fijn, maar je weet dat het water is. Toen ik psychotisch was, voelde ik ook zulke stromen, of liever gezegd energieën, door mijn lichaam. Ze waren alleen niet van mij, ze schoten alle kanten op en voelden vreemd aan. Er konden veel verschillende energieën tegelijk met een noodsnelheid door mijn lichaam gonzen en ik deed verwoede pogingen om er vanaf te komen. Soms zat een vertegenwoordigster van Mars in mijn lichaam of andere razende onbekende energieën. Daarnaast hoorde ik ook stemmen, zoals die van mijn zoontje, die mij probeerden te beschermen.

Het water is de bron van het leven en direct afkomstig van God

Als we gingen eten dan deed ik mijn vinger in de straal van het water om het te zuiveren. Toen ik in de isoleercel was opgesloten stond er iemand die bezeten was door kwade geesten buiten in de tuin. Voor mijn gevoel had hij het water behekst. Ik moest het water zuiver zien te houden. Dus toen ik geplast had, was de enige logische conclusie om de zuiverheid van het water te behouden om mijn urine op te drinken om zo de mensheid te beschermen.

Als die energieën zo door mijn lichaam raasden probeerde ik ervan af te komen. Ik liep dan naar de binnentuin van de gesloten afdeling. Dan deed ik mijn schoenen uit en probeerde zo door met mijn blote voeten op de aarde te staan de geesten te verdrijven. Of ik maakte een kring met mijn voeten en sprong dan uit de kring.

Vanwege de ernstige bijwerkingen van de medicijnen ging ik op zoek naar alternatieven

Ik was wel eens bij iemand geweest die claimde me beter te kunnen maken. Ik had 50 euro betaald, en ondanks zijn drukke bezigheden met een kruis, merkte ik helemaal niets. Ik voelde me behoorlijk beetgenomen. Daarna ging ik op bezoek bij een dame. Zij gaf aan dat ik een hele open aura heb, waar iedereen bij kan. Ook gaf ze me energie, maar daar voelde ik helemaal niets van. Een open aura, dacht ik. Ik zie geen aura’s. Alhoewel ik me er wel iets bij kon voorstellen, maar ik had geen idee hoe ik het kon controleren dus ik deed er niks meer mee.

Toen mijn sociaalpsychiatrisch geneeskundige me waarschuwde om op te passen met mensen met een paranormale begaafdheid dacht ik aan de moderne medicijnman bij ons in het dorp. Zonder me te vragen wat er met me gebeurd was ging hij aan het werk. Hij had het heel zwaar en ik begon te huilen en te trillen. Hij zei: ‘Entiteiten hebben jouw lichaam verziekt. Ze zijn heel vaak naar binnen en naar buiten gegaan. Maar je hebt geen psychische stoornis, je bent gewoon heel spiritueel. Zeg dat ook gewoon van jezelf.’

Tsja, geen psychische stoornis? Dat klonk heel erg fijn, maar ik weet dat mijn ‘ziekte’ me kan uitputten. Ook zei hij dat ik mijn ‘gids’ moest vragen om ervoor te zorgen dat mijn aardse lichaam voldoende rust krijgt. Maar een gids? Ik zou eerlijk gezegd niet weten waar die is. Door mijn psychosen ben ik wel gelovig geworden. Tot mijn 37e jaar was ik niet gelovig, maar nu vertrouw ik op God. Maar soms vergeet ik dat.

Psychiaters en verpleegkundigen zouden bij een psychose moeten vragen naar geesten

Ik denk dat het goed is als psychiaters en verpleegkundigen zich een voorstelling proberen te maken van wat iemand ervaart als hij/zij met geesten te maken heeft. Of ze er nou in geloven of niet, het is voor patiënten heel erg heftig en fijn om te kunnen delen. Daarbij is het fijn als psychiaters een link leggen met paranormaliteit, zodat patiënten weten waar ze hun ervaringen een beetje kunnen plaatsen.

En nu?

Ik heb ondervonden dat ik me beter voel als ik er met mijn zusje over praat als ik geesten voel en als ik dan rust neem. Als dat niet helpt dan verhoog ik de dosis van mijn medicijnen.


 

May-May Meijer werd gedurende zes maanden gedwongen opgenomen en schreef daar een boek over: Een ongeluk in mijn hoofd.

  • Deel deze pagina:

Reacties:

  1. Ik ben 36 en ik ben ook psygose ik hoor namelijk ook stemmen en ik zie auras kleuren van andere mijn zintuigen is een beetje op hol geslagen volgens mijn stem die hugh laurie heet is het een trucage met je hoofd ik weet het niet

      1. Hallo Jim even een late reactie van mij het is wel zo als ik 24 uur met iemand klets dan zijn mijn stemmetjes uit mijn hoofd eruit ik zoek jarenlang een maatje met wie ik kan kletsen

  2. Wie heeft er wel eens gehoord van regressie therapie of heeft dit beleefd en onder gaan..Heel bijzonder want ik heb dit beleefd. Een regressie therapie wil zeggen dat je terug gaat naar je geboorte moment (ik heb mij zelf geboren zien worden via een keizersnede)heel mijn leven heb ik op nieuw door geworsteld. En nu komt de engste beleving en heb hier nog nooit met iemand over gesproken en wel op welke leeftijd ik kom te overlijden (ook nooit met behandelaar) en net nu ik na 22 jaar 2 jaar zonder psyg hulp ben (uitbehandeld) begint dit bij mij te vroeten Wat kan ik hier mee wat moet ik hier mee wie weet hier iets over te schrijven.. Ik kan wel zeggen dat het raar is om je zelf opgebaard te zien liggen ik ben bijna 58 en gelukkig heb ik nog een poos je wie weet hier meer van????????

    1. Hallo Rh,
      Sorry voor mijn ontzettend late reactie. Ik heb geen ervaring met regressietherapie. Hopelijk is een en ander wat meer naar de achtergrond verdwenen. En anders kan je misschien je huisarts vragen of hij/zij weet bij wie je terecht kan.
      Groet,
      May-May

        1. Dag Rh,

          Wat ik weet van regressietherapie is dat het minder is aangewezen bij mensen die anti-psychotica nemen omdat het resultaat dan kan tegenvallen (de medicatie houdt een volledige bewustwording tegen).
          Verder geloof ik ook dat regressietherapie helpt wanneer je er je heil in ziet. Er kan ook veel naar boven komen, zoals je geboorte zien. Dit kan je helpen om dat trauma te verwerken. Om te aanvaarden dat dit zo gelopen is en de pijn/emotie opnieuw te voelen. Waardoor je het heden ook met nieuwe energie kan beleven. Ik zou wel oppassen als je echt ver wil gaan met regressietherapie en je leven volle bak open wil leggen. Er moet denk ik wel een gezonde balans zijn.
          Als die therapie teveel voor jou geweest is, dan zal je ook dat moeten aanvaarden dat het zo gelopen is. Misschien ben je nu al wat verder doordat er wat tijd is overgegaan.

          Vg,

          Jonas

  3. Zelf heb ik ook psychoses meegemaakt. De eerste in 2005 en de tweede in 2006. Het gebeurde beide keren nadat ik drie nachten op rij niet kon slapen. In beide gevallen werd mijn leven beheerst door iemand. Ik hoorde stemmen. Ik ben twee keer opgenomen in de psychiatrie. De eerste keer gingen de stemmen weg nadat ik geslapen had. Maar de tweede keer gingen de stemmen niet weg door te slapen. Ik had medicatie nodig en dat hielp. Zelf sta ik er nog steeds van versteld dat ik er last van had. Nadien nooit meer last van gehad. Afstand genomen van de mensen die mijn leven bepaalde. Ik heb ook opmerkelijke dingen meegemaakt. Waardoor ik weet dat de mensen die mij dierbaar zijn en heen zijn gegaan over mij waken.

    1. Hoi Salome,
      Ja zo begint het bij mij ook dat ik niet kan slapen. Dus als ik dat weer eens heb dan let ik extra goed op. Ik vond zelf opgenomen zijn nogal een ingrijpende ervaring. Nu ben ik het redelijk gewend, waardoor ik vrijwillig opgenomen word en weer snel weg ben. De eerste keer in 2009 wist ik echt niet wat me overkwam. Wat fijn dat je er nu geen last meer van hebt! En dat is vast een fijn gevoel voor je dat dierbare mensen over je waken.

      1. Hallo May- May.
        Ik heb een aantal stukken gelezen.
        Het heeft me diep geraakt.
        Ik ben nu 52 jaar en slikte jaren seroquel.
        Zeven jaar geleden toen ik uit het leven wilde stappen ervoer ik iets boven natuurlijks en dat greep me aan.
        Ik schreeuwde het uit…als er een God bestaat zo als ze zeggen. HELP MIJ.
        Zo als een konijn een jong bij de nek grijpt…werd ik gegrepen.
        Een lang verhaal maar het was of ik onttrokken werd van een duistere macht. Iets wat mij mijn hele leven gebonden vast hield.
        Ik heb het overal in gezocht. Het occulte allerlei therapieën en medicijnen. Maar God greep in en op tijd. Hij gaf ZIJN ZOON CHRISTUS JEZUS die zijn leven verloor om uit de dood op te staan. De dood overwon en ons het LEVEN gaf.
        Door hem aan te nemen en te geloven. HEM te vertrouwen genas en veranderde mijn leven.
        Geen RELIGIE maar relatie. Intimiteit
        Met de levende…door ZIJN HEILIGE GEEST..de geest van liefde vreugde kracht..DE WAARHEID DIE MIJ VRIJ MAAKTE..en elke andere stem of GEEST verjoeg. Uit mijn ziel en lichaam. Dan komt er ware vrede rust en genezing. Ik mag alleen getuigen wat DE HEMELSE VADER IN MIJ gedaan heeft. En wil en zal spreken.
        De verlossers LEEFT. CHRISTUS JEZUS. Ik zegen je en bid dat de HEMELSE VADER je mag beschermen en je geestelijke ogen en oren opent voor de volle waarheid die je werkelijk vrij maakt.

        1. Ha Ingrid,
          Wat fijn dat je een aantal stukken van me gelezen hebt en dat ze je diep geraakt hebben. En wat mooi te horen dat God je leven veranderde en ingegrepen heeft! Heel mooi dat je innerlijke vrede hebt gevonden en zo vrijuit over God spreekt en Hem dankt. Ik denk ook dat God Liefde is. Dank je wel voor Gods zegen, moge hij ook jou blijven beschermen en alle andere mensen die kwetsbaar zijn en liefde nodig hebben.
          Lieve groet,
          May-May

        2. Dag Ingrid,

          Als je meer wil weten over het werk van God dan kan ik je volgende website wel aanraden:

          http://www.ikmediteer.be

          De oprichtster (Shri Mataji) heeft wereldwijd duizenden talks gegeven en voor heel veel duidelijkheid/verduidelijking gezorgd.

          Vg,

  4. Het gaat goed met me May-May-Meiyer ik vind het fijn dat je hebt gereageerd ,ik voel me als ik alleen ben, (ik woon alleen met mijn hoge vriendje )een ander persoon ,Alleen mijn behandelaar wist wie ik echt ben,ik heb veel vrienden maar niemand kent mijn echt, ik heb daar mee leren leven.Ik ben blij dat ik deze site heb gevonden .

    1. Hoi Rh,
      Fijn dat het goed met je gaat! Ja ik ook heel erg blij met deze site, met de openheid rondom psychische kwetsbaarheid, met het feit dat hulpverleners en patienten elkaars ervaring delen en met de herstelverhalen. Als ik het zo lees lijkt het erop dat je weet om te gaan met psychische kwetsbaarheid, wat knap van je! Ja, in hoeverre je er open over wilt zijn is iets wat je zelf het beste aanvoelt. Ik ken meer mensen die het tegen (bijna) niemand vertellen en die dat zo prima vinden. Enfin, misschien ga ik daar ook nog eens een blog over schrijven, over ‘openheid’ want dat was voor mij ook een hele worsteling.

  5. Hallo Rh,
    O ja, dat herken ik. Ik heb ook tal van ervaringen meegemaakt die net echt leken. Bijvoorbeeld dat ik in een huis zat dat gebombardeerd werd. Dat heb ik twee keer meegemaakt en het was net echt! Ja, het zou fijn zijn als je in ieder geval bij je behandelaar kan vertellen wat er is en als hij/zij inlevend is. Ik hoop dat het goed met je gaat en wens je veel sterkte!

  6. Ik ben er bijna van overtuigd dat een psychose en het paranormale heel dicht bij elkaar liggen. Ik ben ook lang psychotisch geweest. Ik ben 9 maanden schijn zwanger geweest.Ik heb nooit een kind gebaard,maar door deze ervaring (schijn zwanger zijn) heb ik door psychotisch te zijn dit wel zo echt ervaren,.Ik heb het idee dat psychiaters je tijdens een psychose ver van het paranormale weg willen houden ,dat is mijn ervaring. Ook al ben ik nu uit behandeld ervaar ik nog steeds bijzondere dingen voor al met cijfers terwijl ik dan niet weet of het psychotisch is of dat ik een paranormale ervaring,het lijkt ook of dat dit niet serieus genomen word,. Maar 1 ding weet ik zeker ik ben niet gek.

  7. Ik heb stemmen gehoord, beelden gezien en zgn gevoelshallucinaties ervaren.
    Als spv-er heb ik mij 15 jr afgevraagd wat het verschil nu was van mensen die stemmen horen, beelden zagen vanuit hun paranormaal begaafdheid of vanwege hun psychiatrisch ziektebeeld. Sinds 5-6 jr heb ik hier meer antwoord opgekregen. Het gaat te ver om hier te veel over uit te wijden, is meer een boekwerk.
    Mijn antwoord nu is dat er niet veel verschil is. Behalve dat mensen die menen dit vanuit paranormale hoek te ervaren, er merendeel beter mee om kunnen gaan. Minder bang zijn. En hun autonomie behouden.
    Een aantal jaar geleden heb ik hier trainingen in gevolgd. Niet om dat als mijn werk te gaan uitvoeren, maar om het te kunnen onderzoeken, het beter te begrijpen.
    De ervaring heeft mij rijker gemaakt, maar pas t niet toe in mijn werk.
    Als stemmenhoorders met een dergelijk idee komen, kan ik het veelal wel plaatsen.
    De denkaders van GGZ en van de paranormale beweging zijn nog veelal 2 botsende wereldbeelden. Veelal komt dit uit onbekendheid. Oneigenlijke argumenten worden aangevoerd. Komen denk ik veelal voort uit een slechte ervaring, binnen of buiten de psychiatrie.
    Welk pad iemand bewandeld dat is aan diegene zelf. Mijn ervaring is dat beide denkkaders wat te bieden hebben. Het zou mooi zijn als er meer kennis met elkaar gedeeld word en elkaar niet wegzet als ‘Gekke Henkie’.
    Bij Crazywise, was daar vorig jaar voor t eerst, was daar inderdaad ruimte voor. Heerste daar een prettige sfeer.
    En May-May, wat prachtig dat je dat meest waardevolle juist van je psychotische ervaring geleerd hebt. Daar gaat t om. De crisis, het proces is niet altijd fijn. Als je maar weet dat het ergens goed voor is, dat scheelt een hoop.

    1. Ha Peter,
      Wat interessant wat je schrijft! Zeker omdat je schrijft dat mensen die stemmen horen vanuit een paranormale hoek er beter mee om kunnen gaan dan mensen die het vanuit een psychiatrisch ziektebeeld mee te maken hebben. Als we weten hoe dit komt, dan kunnen we misschien ook meer mensen met een psychiatrisch ziektebeeld helpen.
      Misschien doordat:
      a) mensen die stemmen ervaren vanuit een paranormale hoek er opener mee om kunnen gaan? Zo ja, dan zou je ook verwachten dat er minder mensen zijn met psychosen in culturen waar open met stemmen wordt omgegaan.
      b) misschien dat mensen die stemmen ervaren vanuit een paranormale hoek een ‘lichtere vorm” van psychosen hebben?
      c) misschien dat mensen die stemmen ervaren vanuit een paranormale hoek geleerd hebben hoe ze hiermee om moeten gaan?
      Wetenschappelijk onderzoek hiernaar lijkt me erg nuttig en interessant!
      Ik kan me voorstellen dat beide werkvelden wat te bieden hebben.
      Jij ook veel succes met je persoonlijke ontwikkeling en met je werk!

      1. Hoi May-May, ik herinner me een samenwerking met collega’s in Brazilië, die met klassieke instrumenten psychotische verschijnselen probeerden te meten in de algemene populatie, en veel hogere frequenties vonden dan hier in Nederland. Hun verklaring was dat het hier ging om spirituele verschijnselen (inclusief paranormale) die in Brazilië vee; ‘gewoner’ zijn dan hier.

        1. Hey Jim, interessant! Ik ben benieuwd of een rol speelt dat mensen in Brazilië eerder spirituele ervaringen durven te rapporteren dan Nederlanders (en dus minder last hebben van sociale wenselijke antwoorden) of dat ze ”echt” meer spirituele ervaringen hebben . En ook vraag ik me af hoe het eruit ziet als je andere data meeneemt zoals gegevens over het aantal opnamen per X aantal inwoners etc. (misschien hebben ze dat ook gedaan). Waarbij dan rekening gehouden moet worden dat de GGZ in Brazilië er waarschijnlijk anders uit ziet, doordat ze een ander zorgstelsel hebben.
          Ook lijkt onderzoek naar de inhoud van psychosen me zeer interessant. Je zou hier bijvoorbeeld een inhoudsanalyse op kunnen doen (dat wordt in mijn oude vakgebied, de communicatiewetenschap veel toegepast). Want wat mij intrigeert is waarom patienten vaak met dezelfde onderwerpen aankomen (religie, geheime dienst)? Of zijn de onderwerpen van een psychose cultuurafhankelijk?
          Kortom, ik zie mogelijkheden voor een interdisciplinair promotietraject ;-). Alhoewel ik me realiseer dat ook dan niet al deze vragen beantwoord zullen worden. En ik eerlijk moet bekennen dat ik zelf weinig lees op het gebied van wetenschappelijk onderzoek naar psychosen.

  8. Hoi Rob,
    Bedankt voor je reactie! Je verhaal doet me denken aan de reactie van mijn moeder toen ik haar vertelde over dit blog. Dat was een piepkleine variant op wat jij hier boven schrijft. Ze zei me dat ik als kind op een dag ’s ochtends in geuren en kleuren vertelde over hoe ik had gedroomd dat onze cavia jongen zou krijgen. En toen we uit school kwamen, sprongen er inderdaad drie kleine jongen rond in het hok! Ook was ik op vakantie in een vakantiepark. Ik zei tegen mijn echtgenoot dat een brand daar rampzalig zou zijn vanwege alle houten constructies. Die dag erna stond het vakantiepark in de brand en haalde het het NOS journaal. Maar goed, is dit niet gewoon toeval?? Ik kan me herinneren dat ik op een statistiek zomerschool op de Universiteit van Essex vaak debateerde andere promovendi over dit soort onderwerpen. Hij zei: ‘Als mensen een vliegtuig missen, terwijl dat verongelukt dan hebben ze vaak het idee dat dat heel bijzonder is. Maar elke dag missen heel veel mensen het vliegtuig. Dus is het niet zo bijzonder als je het vliegtuig mist als het verongelukt. Daar zit niets achter’. Toch ben ik wel degelijk van mening dat mijn psychosen me ook wel iets ‘geleerd’ hebben. Namelijk dat het erom gaat of je een mooi hart hebt of niet en niet zozeer of je succesvol bent in het leven of veel diploma’s hebt gehaald.

  9. Ik ken een man die als jongen in de oorlog op vierjarige leeftijd door doodservaringen van anderen getraumatiseerd was. Op tien jarige leeftijd speelde hij ’s middags alleen in de tuin. Alle waarnemingen van dat moment vielen ineens weg. Hij voelde een heftige pijn aan zijn hoofd. Alles was anders. Hij zag mensen om zich heen die hij gelijktijdig herkende maar ook niet kende. Alles werd lichter, vager en witter en verdween in een mistlaag die oploste en zijn fysieke omgeving toonde. Hij zat in de tuin. De volgende dag hoorde jij dat een klasgenootje van de trapleuning waarlangs hij naar beneden wilde glijden voorover was gevallen en met zijn hoofd op de stenen trap daaronder terecht was gekomen. Hij is daar overleden.
    Een paar maanden later werd de jongen op een nacht wakker. Hij lag niet in zijn eigen bed. Er waren veel verdrietige gezichten om hem heen. Gezichten die hij kende en gelijktijdig ook niet herkende. Alles verdween om hem heen en hij werd wakker in zijn eigen bed. Hij vertelde die droom aan zijn moeder omdat deze zoveel overeenkomsten had met zijn vorige beleving. De volgende dag hoorde hij dat die nacht een meisje uit zijn klas die al maanden ziek was, overleden was. Zowel de jongen als het meisje waren geen bijzondere vriendjes van hem. Deze twee ervaringen hebben zich nadien niet meer herhaald bij andere sterfgevallen uit zijn omgeving . De dood van anderen en de beleving als waarnemer daarvan heeft wel een grote rol in het leven van deze man gespeeld.

  10. Eigenlijk wilde ik nergens meer op reageren en psychosenet alleen nog als informatiebron gebruiken. Nu moet me toch iets van het hart. Ik heb enkele jaren als plaatsvervangend afdelingshoofd gewerkt in een verpleeghuis. Boven mij was een leidinggevende die zich in het geheim met spiritisme op de werkvloer ging bezighouden. Op een gegeven moment kwam ik daar geleidelijk achter, ze betrok er anderen in en het begon sectie actiegroep vormen aan te nemen. Ineens had ik ze door. Toen heb ik letterlijk een knop om voelen gaan in mijn hoofd. Het was iemand die ik altijd erg vertrouwde, dat sloeg ineens om. Via een tegenactie ben ik informatie gaan verzamelen en personeel erbij gaan betrekken. Via een paar lijnen bij de directie terechtgekomen, de persoon in kwestie kon op het matje komen, eerst non actief en daarna is ze ontslagen. Ik heb met heel het team de afdeling weer vanuit nul op moeten bouwen, want de sfeer was zo slecht dat de halve afdeling ontslag wou nemen. Toen het eindelijk weer een beetje liep, en de spanning afvloeide, storte ik helemaal in elkaar inclusie psychose, en daarna al dat matige begrip in de psychiatrie, zonder veel behandelresultaat. Ik vind het dus allemaal prima wat iemand gelooft, maar het kan ook schadelijk zijn als er anderen in betrokken worden, zeker in een kwetsbare werksetting als een verpleegafdeling. Doe dit allemaal privé, schaad een ander niet en gebruik het nooit manipulatief. Er is indertijd een psychologisch bureau ingeschakeld om te onderzoeken hoe de schade had doorgewerkt op de afdeling. Bij mij is de geest nooit meer volledig hersteld, hoewel ik zeer tevreden ben met mijn aangepaste leven. Ik blijf zelf het liefst met beide benen op de grond, ieder het zijne.

    1. Hoi Karel,
      Wat dapper dat je dit deelt! Heftig wat er gebeurd is! Ik heb het over openheid over dit onderwerp. Tot nu toe spreken mijn behandelend psychiater en ik erover als waarneming en dat we ook niet weten over hoe dit zit. Wat mij betreft kun je hier zeker niet zomaar mee experimenteren op patienten. Erover praten wat iemand voelt is denk wel goed. Ik ben wel benieuwd hoe toppsychiaters over dit onderwerp denken. Of zij vinden dat de psychiatrie hier juist verre van moet blijven of niet? Enfin, ik zag al iets van een congres ‘Crazy Wise’ voorbijkomen. Dus eventueel kan ik zelf nog wat studie verrichten.

  11. Hoi,
    wat je geesten noemt, zijn gewoon de gedachten / gevoelens / energie van andere mensen. Door het feit dat we vergeten zijn dat we normaalgesproken in staat zijn tot telepathie, vinden we het raar dat we deze zaken opvangen, terwijl natuurmensen dat heel gewoon vinden. het verschil met telepathie is wel dat je er controle over hebt wat er binnen en buiten gaat. maar wanneer in je bewustzijn iets defect is (bijvoorbeeld de controle over telepathie is weg, wat heel gemakkelijk kan gebeuren als je niet weet dat het bestaat), dan komt en gaat er vanalles binnen en buiten, wat heel schadelijk kan zijn, omdat gevoelens en gedachten nu eenmaal een invloed hebben op ons.
    met bepaalde methoden kan je opsporen welke ‘patronen’ van gedachten, gevoelens, waarden, enz er in je binnenste zitten en welke van jou zijn, welke niet. je kan opsporen of deze patronen actief zijn, of passief en je kan ze ‘oplossen’, met andere woorden : actief maken en onder de controle brengen van je (geheelde) bewustzijn.
    iedereen is paranormaal, we zijn allemaal telepathisch. alleen zijn sommigen daar tegen en dan proberen ze het af te zetten, wat soms ook lukt. maar latent kunnen we allemaal communiceren via gedachten, emoties en zo verder. we hebben daar normaal gezien controle over: niemand kan onze gevoelens of gedachten opvangen, en niemand kan ons bewustzijn binnen zonder dat we dat weten of willen. maar als we beginnen ontkennen dat dit zo is, dan kan alles natuurlijk.

    veel groetjes en hopelijk leer je het onderscheid te maken tussen jezelf en een ander op bewustzijnsvlak. groetjes
    Kurt (ervaringsdeskundige psychose en schizofrenie, volledig genezen)

    1. Ha Kurt,
      Wat fijn voor je dat je volledig genezen bent! Tsja, ik heb zelf nog niet zo’n idee hoe dat zit met het telepatische. Ik ga er inderdaad maar vanuit dat ik open sta voor van alles en nog wat en dat ik dan gewoon even moet chillen. Eerlijk gezegd heb ik ook niet zo’n zin meer om er mee te experimenteren vanwege mijn laatste ervaring ermee. Knap dat je daar je weg in gevonden hebt! Als er methoden ontwikkeld worden mbv de psychiatrie sta ik er wel voor open, maar nu denk nog even niet zo. Bedankt voor het delen van je verhaal!
      Ook veel groetjes van mij,
      May-May

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *