Fotocredits: ChatGPT; Tekening van mijn innerlijk kind
In december 2025 raakte Anke in korte tijd psychisch volledig ontregeld. Wat begon als een zoektocht naar zichzelf, eindigde in versnelde associaties, een randje psychose en een acute regressie na regressietherapie.
Triggerwarning: de volgende blog bevat voor sommige lezers heftige onderwerpen, waaronder mishandeling en andere traumatische gebeurtenissen. Heb je Zelfmoord-gedachten? www.113.nl, 0800-0113
Mijn innerlijke kind was volledig verdwenen
In de maanden daarvoor had ik mij verdiept in systemisch werk en opstellingen. Tijdens een persoonlijke vijfdaagse leerweg in systemisch werk ontdekte ik dat ik mijn innerlijk kind totaal was kwijtgeraakt. Ook kreeg ik het vermoeden dat ik al mijn hele leven verdriet en angst meedroeg van mijn biologische oma. Ze had zware psychische klachten na bevallingen (net als ik), verbleef meerdere keren in inrichtingen en overleed uiteindelijk aan maagkanker. Ze liet vijf jonge kinderen achter. Mijn vader groeide op zonder ruimte voor verdriet en met een stiefmoeder die hem psychisch en lichamelijk mishandelde. Daarnaast mocht er door mijn stiefoma niet meer worden gesproken over mijn biologische oma.
Wedergeboorte-behandeling
Voor lichte schouder- en nekklachten vond ik eind november een psychosomatische fysiotherapeut. Tijdens de eerste twee behandelingen ging het al snel niet meer over mijn schouder, maar over emoties, spanning in mijn lichaam en mijn familiegeschiedenis.
Ik was onder de indruk van de snelheid waarmee die therapeut verbanden legde. Hij stelde voor een langere sessie te plannen. Tijdens die derde sessie begin december vertelde ik uitgebreid over het trauma rondom mijn oma, terwijl de behandelaar ondertussen op verschillende zenuwpunten drukte en vragen stelde. Hij vroeg onder andere waar in mijn lichaam mijn innerlijk kind zat. Na afloop zei hij dat hij een soort wedergeboorte-behandeling had gedaan. Ik voelde mij van binnen totaal door elkaar geschud. Hij gaf mij het woord ‘heel’ mee: heel met mijn innerlijk kind.
Ruimte voor vergeving
Die avond had ik pijn in mijn maag toen ik in bed lag. Ik legde mijn hand op mijn buik en probeerde contact te maken met dat gevoel. Het leek alsof daar het verdriet van mijn oma opgeslagen zat. Ik begon tegen haar te praten en zei dat ik haar verdriet erkende en haar plek in het familiesysteem terug wilde geven. Op dat moment verdween de pijn.
Midden in de nacht werd ik wakker met een idee over hoe ik mijn oma haar plek terug kon geven. Dat idee voelde volledig logisch en noodzakelijk. Er kwam enorm veel verdriet vrij (van haar?).
Die week ging ik volop aan de slag met dat idee. Aan het einde van die week voelde ik vergeving voor mijn stiefoma, die in Japanse interneringskampen heeft moeten overleven en ook maar mens was. Nu er ruimte was voor verdriet, kwam er ruimte voor vergeving. Die avond leek de pijn in mijn maag naar mijn hart te trekken. Mijn hart voelde groter, maar deed enorm veel pijn.
1+1=2
Ondertussen ging mijn gewone leven door. Ik werkte, sportte, zorgde voor mijn gezin en sprak af met vrienden. Maar in mijn hoofd gebeurde van alles en mijn hart deed nog steeds pijn. Ik kreeg voortdurend ideeën en inzichten. Het leek alsof alles met elkaar verbonden was en mijn intuïtie overuren maakte. Mensen zeiden iets of ik las iets en even later gebeurde er iets vergelijkbaars; het leek allemaal 1+1=2. Ik zag overal patronen en synchroniciteit. Het waren vooral mooie en creatieve ideeën, maar ook diepere inzichten. Alsof ik energetisch helemaal openstond. Mijn gezin leek een nieuwe moeder te hebben, die steeds riep: ‘Ik heb alweer een idee!’.
Was ik manisch, helderziend of had ik grootheidswaanzin?
Op een gegeven moment zag ik ’s nachts gekleurde patronen in mijn gesloten ogen: een oneindig aantal doorzichtige pareltjes met kleine gekleurde bolletjes eromheen.
Ik stuurde een app naar de behandelaar waarin ik vroeg of ik door de behandeling misschien manisch of helderziend was geworden en of ik geen grootheidswaanzin had. Hij antwoordde dat hij blokkades had weggehaald en dat het mogelijk was dat ik nu toegang had tot mijn potenties.
Overweldiging en onrust
Tijdens de volgende afspraak bij de behandelaar vertelde ik eerlijk wat er allemaal gebeurde en dat ik moeite had om met beide benen op de grond te blijven. Toen ik vertelde over de patronen die ik zag, vroeg hij of daar ook een boodschap in zat. Hij vroeg ook of ik het niet ‘excited’ vond wat er gebeurde. Ik zei dat ik het vooral te overweldigend vond. Hij vertelde vervolgens uitgebreid over paranormale gaven binnen zijn familie. In deze sessie zijn we verder ingegaan op de enorme pijn in mijn hart.
Na die afspraak werd ik nog onrustiger. Ik kreeg het gevoel dat het leven mij iets probeerde te leren en dat ik mij moest overgeven. Die nacht werd ik wakker en voelde ik dat mijn organen één voor één begonnen te resoneren, van onder naar boven.
Ik verloor de controle.
De dag erna vertelde mijn achterbuurvrouw dat zij pijn had in haar lies na een oude heupbreuk. De volgende dag kreeg ik zelf ineens pijn in mijn lies. Meteen dacht ik: dit is haar pijn. Hierdoor wist ik dat ik naar die buren moest.
Die avond liep ik naar die achterburen toe om mijn verhaal te vertellen. Daar verloor ik de controle over mezelf. Sommige woorden mocht ik niet rechtstreeks uitspreken en in plaats daarvan gaf ik hints. Ik maakte veel bewegingen met mijn lichaam. Ik voelde veel aan de stoel en aan de bladzijden van mijn dagboek dat ik mee had. Mijn buurman, die jarenlang in de ggz heeft gewerkt, zei direct dat ik in een regressie was beland en dat het innerlijk kind het had overgenomen. Ik was me wel volledig bewust van wat er gebeurde, maar had dus geen volledige controle over mezelf en over de volgorde waarin ik mijn verhaal vertelde. Ik vertelde over wat er was gebeurd de afgelopen weken en dat er meer een mix moest komen tussen het spirituele en het aardse in de gezondheidszorg, en dan draaide ik enorm met mijn handen. Op een gegeven moment hing ik ook half over de stoel heen. Ik zei: ‘Wat een bende heeft de mens ervan gemaakt.’ Alsof ik van bovenaf op de aarde keek. Ik had pijn en was uitgeput.
Je stelt de juiste vraag!
Op een gegeven moment vertelde ik dat de behandelaar had gezegd dat hij een soort wedergeboorte-behandeling had gedaan. Mijn buurman vroeg toen of ik dan misschien mijn eigen geboorte had herbeleefd, wat ik verbaasd ontkennend beantwoordde. Niet veel later zakte ik onderuit in de stoel, begon mijn hand met een glas water te trillen en zei ik: ‘Oh nee hè, ik ga nu toch niet ook mijn eigen bevalling herbeleven?’. Mijn buurvrouw stelde vervolgens de vraag: ‘Mag je wel geboren worden?’ Hierop reageerde ik: ‘Jij stelt de juiste vraag!’. Daarna wilde ik goedkeuring krijgen van zowel lucht als aarde.
Er was nog iets wat ik niet hardop durfde te zeggen, omdat ik wist dat het raar was. Mijn buurvrouw stelde voor het op te schrijven. Ik schreef toen: ‘Ik ben Maria.’ Dat was het moment waarna ik uit de regressie kwam, die wel een paar uur had geduurd.
De nacht verliep onrustig
Die nacht raakte ik verder ontregeld. Ik was obsessief bezig met symboliek en spullen in huis. Alles leek betekenis te hebben. Ik verschoof beeldjes in een kast omdat ik dacht dat dingen in het familiesysteem niet goed stonden en hersteld moesten worden.
De volgende ochtend zei ik tegen mijn man dat hij direct de huisarts moest bellen, omdat het niet goed met me ging. Dat vond hij inmiddels ook en de achterbuurvrouw stond ook al op de stoep.
Rust van een Reiki-meester
Bij de huisarts had ik het idee dat er tegelijkertijd hulp zou komen vanuit de westerse geneeskunde (slaapmedicatie) én vanuit de spirituele wereld (zodat het binnenkomen van al die ingevingen zou stoppen). Ik wist zeker dat ik daarvoor iemand moest bellen: een kennis die ik toevallig twee weken daarvoor kort had gezien in het theater en die ik al 25 jaar niet had gezien.
Terwijl de huisarts de crisisdienst belde, stuurde ik een vriendin een appje met de vraag of ze het telefoonnummer kon doorgeven van de persoon die ik wilde bellen. Na anderhalf uur belde de psychiater van de crisisdienst eindelijk terug en exact tegelijkertijd kreeg ik het telefoonnummer geappt. Dat voelde voor mij als bevestiging dat alles klopte.
Ik belde haar meteen. Gek genoeg wist zij precies wat ze moest doen. Ze hielp mij meteen aan de telefoon om te aarden, mijn energie omlaag te brengen en mijn onrust te verminderen. Achteraf bleek zij Reiki-meester te zijn en zelf een soortgelijke periode te hebben meegemaakt. Ik stond letterlijk vast aan de grond in de wachtkamer. Ondertussen ging mijn man met de huisarts de slaapmedicatie regelen.
Op zoek naar hulp
Met slaapmedicatie sliep ik als een os, ik had geen wanen meer en het leven ging gewoon weer verder. Het tintelde wel nog op mijn hoofd. En wat was er precies gebeurd? Had ik in een psychose gezeten of net niet helemaal? Pas toen ik na de kerstvakantie weer wilde gaan werken, merkte ik hoe groot de impact nog was. Ik moest alles nog verwerken en van de slaapmedicatie afkomen en was snel emotioneel.
In januari ging ik op zoek naar psychische hulp. Ik loop vast in lange wachtlijsten en meerdere afwijzingen. Om direct hulp te krijgen, heb ik het gevoel dat ik eerst opnieuw in een crisis moet belanden? Aan de andere kant wijzen ze mij juist af vanwege vermeende crisis- of psychosegevoeligheid, terwijl ik allang weer gewoon aan het werk ben. Bij PsychoseNet vond ik wel aandacht en erkenning voor mijn verhaal.
Ik denk nog steeds dat trauma, emoties en spiritualiteit met elkaar verbonden kunnen zijn. Maar ik heb ook geleerd hoe kwetsbaar een mens wordt wanneer slaaptekort, intense emoties, onverwerkt trauma en spirituele ideeën samenkomen zonder voldoende begrenzing en begeleiding.
Anke is 48 jaar, getrouwd, moeder van 3 kinderen, hbo geschoold, projectleider bij een ingenieursbureau.
Meer lezen over Psychose en regressie?
- Is regressietherapie slim bij psychosegevoeligheid? – Info van PsychoseNet
- Hoe we kijken naar mentale ontregeling bepaalt wat we zien
- Signaleringsplan – hulpmiddel om vroeg signalen te herkennen – Info van PsychoseNet
Heb je een vraag?
Onze experts beantwoorden jouw vraag in het online Spreekuur van PsychoseNet. Gratis en anoniem.
Ontvang jij de PsychoseNet nieuwsbrief al?
Meld je aan en ontvang iedere week de nieuwe blogs en interessante items in je inbox.
Geef een reactie