Fotocredits: “Open Hands.” by Thamiress is licensed under CC BY 2.0. To view a copy of this license, visit creative commons
Realiteitstoetsing – of een gebrek eraan – wordt vaak in verband gebracht met psychose. Welnu, in deze blog bied ik (Oka) een tipje van de sluier over wat realiteit of werkelijkheid voor mij betekent, zonder dit te verbinden aan psychose.
Vaak loop ik over straat, en wanneer ik probeer echt volledig aanwezig te zijn bij het straatbeeld, de geluiden, de geuren, de temperaturen en de wind op mijn huid, en de gevoelens in mijn chakra’s, dan overvalt me een gevoel van onwerkelijkheid. Ik ben er dan niet meer van zeker of deze ervaring van gedeelde-consensus-3D-werkelijkheid daadwerkelijk de werkelijkheid is. Zelfs de emoties, gevoelens en energieën in mijn chakra’s voelden heel onwerkelijk.
Wat is dan wel werkelijk, voor mezelf?
Ik heb er moeite mee om het onderscheid tussen innerlijke, subjectieve ervaring aan de ene kant, en aan de andere kant de externe, objectieve ‘werkelijkheid’, als waarheid te beschouwen. Vanuit mijn technische wetenschappelijke opleiding heb ik geleerd: de objectieve externe werkelijkheid is echt, of er nu iemand is om van die externe werkelijkheid bewust te zijn of niet.
Dat zou ik kunnen accepteren als een waarheid die vanuit intellectuele processen van wetenschappelijke goeroe’s is voorgekauwd. Om er vervolgens kritiekloos “ja” bij te knikken, want dat is wat men op school aan mij heeft geleerd. Maar dan ontzeg ik mezelf de kans om zelf te doorleven en te ervaren wat werkelijkheid is.
Wat is dan wel werkelijk, voor mezelf? Hoe proeft, ruikt, voelt werkelijkheid? Hier probeer ik heel bewust er geen intellectuele oefening van te maken, wel probeer ik zo dicht mogelijk bij mijn instincten te blijven. Of beter gezegd: dichtbij mijn intuïtie van hoe ik werkelijkheid beleef.
Hierbij stel ik de heel simpele vraag aan mezelf: “Wat in deze gebeurtenis ervaar of ervaarde ik als werkelijk en echt?” En dan herken ik werkelijkheid vanzelf, zoals ik blauwigheid herken bij een smurf.
1. Een Aanwezigheid Die Ontroert En Dankbaar Maakt
Ik kan me wel een paar momenten herinneren die mijn wezen registreerde als echt. Dat waren bijvoorbeeld momenten van intense ontroering, zo intens dat ik kon huilen van dankbaarheid en ontzag voor het leven. Momenten dat ik kippenvel kreeg bij het horen van een bericht dat er voor mij enorm toe deed – mijn lichaam registreert eerder dan mijn intellect wat echt is.
Tijdens die momenten voel ik me heel dichtbij de Schepper, de Bron, of welke naam je er ook aan wilt geven. G’d heeft vele namen voor vele mensen. Boeddhisten hebben geen naam voor G’d, maar ze geloven er wel degelijk in. Ik ben blij dat ik er eentje ben van een groeiende groep mannen, die niet bang is om te huilen. Van verdriet huil ik zelden, uit dankbaarheid en ontroering des te vaker.
2. Een Fluistering Door Het Kabaal Heen
Ooit heb ik als tiener een flinke klap tegen mijn wang gehad, uitgedeeld door een dronken persoon die alles wat ik zei opvatte als een aanval tegen hem. Eerlijk gezegd, nu ik eraan terugdenk: juist dat moment voelde niet echt. De pijn op mijn wang niet, toen ik omviel door de klap niet. Ik herinner me nog wel een intense angst in mijn lichaam, die op dat moment alles wat ik beleefde probeerde te overschreeuwen. Maar intensiteit is niet hetzelfde als echtheid.
Desondanks was er iets in mij dat mij rustig deed opstaan, waarna ik tegen deze persoon rustig zei: “Ik ben hier eigenlijk alleen maar om iets uit te zoeken om te kopen,” rustig langs hem heen liep en vervolgens iets uitzocht om te kopen, en dat ook kocht. Dat was het einde van het geweld op dat moment. Iets werkelijks in mij was in staat om door de angst heen te gaan en me in te fluisteren wat op dat moment nodig was.
Dwars door het kabaal heen – het kabaal van de angst in me – fluisterde iets me in hoe te handelen op dat moment. Dat wat toen fluisterde, dat voelde als werkelijk en echt, in tegenstelling tot de angst die me nog meer verwijderde van het ervaren van werkelijkheid.
3. Wederzijds Begrip & Luisteren Om Te Begrijpen
Het aantal mensen bij wie ik op regelmatige basis verbondenheid voel, is op één hand te tellen; misschien twee wel. Bij die paar mensen, als ik dan volledig aanwezig ben bij het contact, dan ervaar ik zeker wel de werkelijkheid. Een werkelijkheid die nog echter voelt dan het drankje dat ik samen met ze nuttig, nog werkelijker dan de pannenkoeken die we op dat moment eten, nog werkelijker dan de communicatietechnologie waardoor we op afstand met elkaar kunnen praten.
4. Mijn Adem
Ik adem nu volledig aanwezig in en uit. Er zit een behoorlijke mate van werkelijkheid in deze ademhaling.
5. Het Schrijven Van Deze Tekst
Niet de computer waarmee ik deze tekst schrijf voelt echt. Het toetsenbord voelt tot op zekere hoogte echt, mijn handen terwijl ik iets intyp des te meer. Wat voor mij het meest werkelijk voelt aan het schrijven van deze tekst: mijn energetisch hart, mijn Anahata chakra, in het midden van mijn borstbeen. Daarin zat de hele tijd tijdens het schrijven een zekere werkelijkheid.
Ik dank jullie voor het lezen. Ik ben heel benieuwd wie van de lezers werkelijkheid net zo ervaart als ik. Daarom heb ik veel belangstelling voor de reacties. Namaste, en God bless you.
Oka (hij/hem) wenst al jaren, na de psychische ontregelingen die hij onderging, om uit deze negatieve ervaringen pareltjes van wijsheid en positiviteit te kunnen halen. Hij hoopt dat lezers veel kracht, steun, en Innerlijke Wijsheid kunnen putten door deze blog.
Meer lezen van Oka Hontus?
Meer lezen over Realiteitstoetsing?
- Psychose. Tussen fantasie en werkelijkheid
- Psychose: Ik twijfel constant of ik wel in de realiteit leef – Info van PsychoseNet
- Waarom je jezelf niet moet opgeven
Heb je een vraag?
Onze experts beantwoorden jouw vraag in het online Spreekuur van PsychoseNet. Gratis en anoniem.
Ken je de hoofdstukken van PsychoseNet al?
De professionals van PsychoseNet schreven deze hoofdstukken met betrouwbare, hoopgevende informatie.
Geef een reactie