Fotocredits: “Open Hands.” by Thamiress is licensed under CC BY 2.0. To view a copy of this license, visit creative commons
Realiteitstoetsing – of een gebrek eraan – wordt vaak in verband gebracht met psychose. Welnu, in deze blog bied ik (Oka) een tipje van de sluier over wat realiteit of werkelijkheid voor mij betekent, zonder dit te verbinden aan psychose.
Vaak loop ik over straat, en wanneer ik probeer echt volledig aanwezig te zijn bij het straatbeeld, de geluiden, de geuren, de temperaturen en de wind op mijn huid, en de gevoelens in mijn chakra’s, dan overvalt me een gevoel van onwerkelijkheid. Ik ben er dan niet meer van zeker of deze ervaring van gedeelde-consensus-3D-werkelijkheid daadwerkelijk de werkelijkheid is. Zelfs de emoties, gevoelens en energieën in mijn chakra’s voelden heel onwerkelijk.
Wat is dan wel werkelijk, voor mezelf?
Ik heb er moeite mee om het onderscheid tussen innerlijke, subjectieve ervaring aan de ene kant, en aan de andere kant de externe, objectieve ‘werkelijkheid’, als waarheid te beschouwen. Vanuit mijn technische wetenschappelijke opleiding heb ik geleerd: de objectieve externe werkelijkheid is echt, of er nu iemand is om van die externe werkelijkheid bewust te zijn of niet.
Dat zou ik kunnen accepteren als een waarheid die vanuit intellectuele processen van wetenschappelijke goeroe’s is voorgekauwd. Om er vervolgens kritiekloos “ja” bij te knikken, want dat is wat men op school aan mij heeft geleerd. Maar dan ontzeg ik mezelf de kans om zelf te doorleven en te ervaren wat werkelijkheid is.
Wat is dan wel werkelijk, voor mezelf? Hoe proeft, ruikt, voelt werkelijkheid? Hier probeer ik heel bewust er geen intellectuele oefening van te maken, wel probeer ik zo dicht mogelijk bij mijn instincten te blijven. Of beter gezegd: dichtbij mijn intuïtie van hoe ik werkelijkheid beleef.
Hierbij stel ik de heel simpele vraag aan mezelf: “Wat in deze gebeurtenis ervaar of ervaarde ik als werkelijk en echt?” En dan herken ik werkelijkheid vanzelf, zoals ik blauwigheid herken bij een smurf.
1. Een Aanwezigheid Die Ontroert En Dankbaar Maakt
Ik kan me wel een paar momenten herinneren die mijn wezen registreerde als echt. Dat waren bijvoorbeeld momenten van intense ontroering, zo intens dat ik kon huilen van dankbaarheid en ontzag voor het leven. Momenten dat ik kippenvel kreeg bij het horen van een bericht dat er voor mij enorm toe deed – mijn lichaam registreert eerder dan mijn intellect wat echt is.
Tijdens die momenten voel ik me heel dichtbij de Schepper, de Bron, of welke naam je er ook aan wilt geven. G’d heeft vele namen voor vele mensen. Boeddhisten hebben geen naam voor G’d, maar ze geloven er wel degelijk in. Ik ben blij dat ik er eentje ben van een groeiende groep mannen, die niet bang is om te huilen. Van verdriet huil ik zelden, uit dankbaarheid en ontroering des te vaker.
2. Een Fluistering Door Het Kabaal Heen
Ooit heb ik als tiener een flinke klap tegen mijn wang gehad, uitgedeeld door een dronken persoon die alles wat ik zei opvatte als een aanval tegen hem. Eerlijk gezegd, nu ik eraan terugdenk: juist dat moment voelde niet echt. De pijn op mijn wang niet, toen ik omviel door de klap niet. Ik herinner me nog wel een intense angst in mijn lichaam, die op dat moment alles wat ik beleefde probeerde te overschreeuwen. Maar intensiteit is niet hetzelfde als echtheid.
Desondanks was er iets in mij dat mij rustig deed opstaan, waarna ik tegen deze persoon rustig zei: “Ik ben hier eigenlijk alleen maar om iets uit te zoeken om te kopen,” rustig langs hem heen liep en vervolgens iets uitzocht om te kopen, en dat ook kocht. Dat was het einde van het geweld op dat moment. Iets werkelijks in mij was in staat om door de angst heen te gaan en me in te fluisteren wat op dat moment nodig was.
Dwars door het kabaal heen – het kabaal van de angst in me – fluisterde iets me in hoe te handelen op dat moment. Dat wat toen fluisterde, dat voelde als werkelijk en echt, in tegenstelling tot de angst die me nog meer verwijderde van het ervaren van werkelijkheid.
3. Wederzijds Begrip & Luisteren Om Te Begrijpen
Het aantal mensen bij wie ik op regelmatige basis verbondenheid voel, is op één hand te tellen; misschien twee wel. Bij die paar mensen, als ik dan volledig aanwezig ben bij het contact, dan ervaar ik zeker wel de werkelijkheid. Een werkelijkheid die nog echter voelt dan het drankje dat ik samen met ze nuttig, nog werkelijker dan de pannenkoeken die we op dat moment eten, nog werkelijker dan de communicatietechnologie waardoor we op afstand met elkaar kunnen praten.
4. Mijn Adem
Ik adem nu volledig aanwezig in en uit. Er zit een behoorlijke mate van werkelijkheid in deze ademhaling.
5. Het Schrijven Van Deze Tekst
Niet de computer waarmee ik deze tekst schrijf voelt echt. Het toetsenbord voelt tot op zekere hoogte echt, mijn handen terwijl ik iets intyp des te meer. Wat voor mij het meest werkelijk voelt aan het schrijven van deze tekst: mijn energetisch hart, mijn Anahata chakra, in het midden van mijn borstbeen. Daarin zat de hele tijd tijdens het schrijven een zekere werkelijkheid.
Ik dank jullie voor het lezen. Ik ben heel benieuwd wie van de lezers werkelijkheid net zo ervaart als ik. Daarom heb ik veel belangstelling voor de reacties. Namaste, en God bless you.
Oka (hij/hem) wenst al jaren, na de psychische ontregelingen die hij onderging, om uit deze negatieve ervaringen pareltjes van wijsheid en positiviteit te kunnen halen. Hij hoopt dat lezers veel kracht, steun, en Innerlijke Wijsheid kunnen putten door deze blog.
Meer lezen van Oka Hontus?
Meer lezen over Realiteitstoetsing?
- Psychose. Tussen fantasie en werkelijkheid
- Psychose: Ik twijfel constant of ik wel in de realiteit leef – Info van PsychoseNet
- Waarom je jezelf niet moet opgeven
Heb je een vraag?
Onze experts beantwoorden jouw vraag in het online Spreekuur van PsychoseNet. Gratis en anoniem.
Ken je de hoofdstukken van PsychoseNet al?
De professionals van PsychoseNet schreven deze hoofdstukken met betrouwbare, hoopgevende informatie.
9 reacties op “Realiteitstoetsing ervaringsverhaal — 5 dingen die voor mij echt zijn”
Dag Oka,
Ik vond het interessant wat je schrijft. Ik heb altijd gedacht dat ik wel wist wat werkelijk is, en heb geleerd dat ik dat niet weet. Dat is behalve een filosofisch idee van Immanuel Kant ook mijn ervaring. Ik heb een tijdje geworsteld om dit niet weten wat werkelijk is toe te laten, want het haalde mijn ego behoorlijk onderuit. Het is voor mij geen probleem meer, ik vertrouw er nu eenvoudig op dat werkelijk is wat me dichter bij andere mensen brengt. Wat werkelijk is, voelt warm aan. Want we zijn als mensen (en als universum) een eenheid. Wat de wetenschap er over zegt vind ik niet zo interessant, die heeft een puur materialistisch en analytisch perspectief. Ik kies voor een spiritueel perspectief. Ik heb veel geleerd van de Ridhwanschool (en de auteur Almaas) en de Cursus in Wonderen.
Dankjewel Paul, voor je perspectief. In je reactie is de warmte voelbaar.
Bij het lezen van de reacties gaat een ontroering door me heen, en ervaar ik een zekere Werkelijkheid. Nogmaals, dank voor je bijdrage!
Hallo Oka,
Wat een leuk stukje in je strubbelingen omtrent object/subject. Ik ontneem eruit dat je emoties en zintuigpercepties op de eerste plaats zet, omdat je deze kunt voelen. Je hebt minder sympathie, begrijp ik voor het waarnemen van de wereld om je heen, als werkelijkheids ervaring. Als je nu als experiment je geloofsovertuigingen over de fysieke werkelijkheid zou wegnemen, wat blijft er dan over? Weet je dat? Is de wereld dan ‘leeg’ of ‘waar’?
Heb je wel eens van fenomenologisch waarnemen gehoord? Je beschrijft wat je ziet, zonder direct een oordeel te vellen. Het ‘antwoord’, zo je wilt, komt je dan vanzelf tegemoet, als in een gesprek. Zodoende kan jouw waarneming van een boterbloem, je een gesprek opleveren. Zo ontstaan gedichten, geloof ik.
Ik leerde ooit dat onze gewaarwording van een ander mens, helemaal niet zo subjectief is. Met een aantal mensen vormden we een kring. Eén persoon liep een rondje langs deze mensen, aan de binnenkant van de cirkel. Toen ik het rondje liep, was het unanieme oordeel: serieus. Bij anderen, verdriet, of blijdschap etc. Net als bij de wetenschap, kan je dus ‘feiten’ verzamelen.
Je zult je afvragen: ja, maar met al die verscheidenheid aan chakras, hoe is dit mogelijk? Nou, kennelijk hebben wij buiten de 5 zintuigen, nog andere? Bijvoorbeeld eentje waarmee je de gesteldheid van een persoon kunt inschatten? Net als het zintuig ‘kijken’?
De ontwikkeling van de natuurwetenschap is zodanig geweest, dat zij zichzelf als enige (objectieve) werkelijkheid ziet. Buiten materie is er niets. Maar Einstein bijvoorbeeld zag dat heel anders. Hij zag de materie niet als enige objectieve waarheid.
Ik voor mijzelf, ben meer verward in relationeel opzicht t.a.v. mensen. Wat is daar werkelijkheid? Hoe meer ik mijn lichaam leer voelen, deste meer kan ik hier vaardig worden, hoop ik.
In een kunstopleiding die ik lang geleden volgde, werd de opvatting gehuldigd dat de natuur ‘onaf’ is. Vanuit een oerbeeld dat alle verschijningsvormen samenvat, zijn wat wij waarnemen in de natuur, niets dan onvoltooide vormen. Alleen mensen kunnen deze voltooing verwerkelijken.
Dus er is best wat te doen zou ik zeggen, binnen de zintuiglijke vormwereld die ons omgeeft! 😊
Hoi Maartje, dankjewel! Ook in jouw reactie voel ik een Werkelijkheid.
Sympathie vind ik belangrijk. Ik kan de materialistische zienswijze een handig gereedschap vinden, en tegelijkertijd begrijpen wat ik er níet mee kan.
Bij het lezen van de reacties, ook de jouwe, voel ik een boterbloem opengaan. Een dichterlijke beschrijving van hoe ik de Werkelijkheid in dit gesprek ervaar. En dat over de boterbloem is ook het antwoord dat ik mocht ontvangen tijdens fenomenologisch waarnemen.
Ha Oka,
Je hebt me, alweer ;-), aan het denken gezet.
Ik ben opgegroeid met de overtuiging dat er meer is dan alleen het meetbare (letterlijke interpretatie van de Bijbel). Het was een houvast én een gevangenis.
Het heeft me jaren gekost om daarvan los te komen en het niet weten durven te omarmen. Als kind kon ik nl. al wakker liggen van dingen die ik niet begreep (zoals dat God van eeuwigheid tot eeuwigheid bestaat, Hij heeft geen begin en geen eind).
Ik voel me het gelukkigst als ik verwondering kan voelen om wat is. Weet niet of dat dan een werkelijkheid is of een chemisch proces in mijn hersenen, maar ik probeer het los te laten en te genieten.
Ik weet niet of dit een antwoord is op je vraag, maar dit riep het bij mij op.
Dank!
Hoi Hannah, wat mooi: verwondering voelen voor wat is. Dat doet me denken aan kinderlijke verwondering en aan Matteus 18:3 😀
@ Oka: ja prachtig bijbelvers (er staan mooie dingen in de Bijbel). We hoeven het niet te begrijpen en mogen leren vertrouwen (hoe eng dat ook is).
Mooie blog en ik herken zeker dingen in. Vooral het door angst, pijn, kabaal, schrik toch rustig handelen. Ook als gevaarlijk is. En dat daarna de rust komt.
De verbondenheid ik voel soms juist bij iemand die ik niet ken. Ontmoeting op dezelfde golflengte. Dat zijn pareltjed in het leven!
Lieve groet, Mirjam
Jij bent een pareltje, Mirjam! Wat fijn om zo een reactie van een gelijkgestemde zoals jij te mogen ontvangen 🙏🏽