Main content

Mark schrijft in dit blog over ‘schrijfhulp’; hoe het schrijven hem met grote stappen verder hielp in zijn herstel. Met hulp van een organisatie die hem hierin ondersteunde.

Mijn naam is Mark Verhoogt. Ik ben 45 jaar oud en heb een bipolaire stoornis en de neiging naar psychotische gedachten (schizo affectief). Ik ben al jaren stabiel. De schommelingen in mijn stemming zijn klein in aantal en blijven nu meestal beperkt tot een paar dagen.

De bijkomende waanideeën kan ik steeds beter pareren

Er is me vroeger, om mijn wanhoop te temperen, vaak gezegd dat de aandoeningen op latere leeftijd milder zouden kunnen worden. Ik kan inmiddels vaststellen dat ik die latere leeftijd bereikt heb. En dat de mensen die dat zeiden gelijk hadden.

Dat ik stabiel ben, is mede te danken aan een uitgekiende leefstijl. Ingrediënten daarvoor zijn onder meer meditatie, middagrust en het hele jaar door buiten zwemmen. Het is goed te doen zo. En meer dan dat.

Het is niet zo dat ik volop meedraai in de maatschappij, mijn mogelijkheden blijven beperkt. Ik kan er zijn voor mijn gezin, ik werk als vrijwilliger.

Wekelijk houd ik een blog bij over kleine belevenissen en grote ideeën

Dat is ook een element dat bijdraagt aan mijn stabiliteit, schrijven. Het is altijd belangrijk voor me geweest. Ik hield voor mezelf dagboeken bij en schreef gedichten. Toen ik vijf jaar terug deelnam aan een cursus, kwam daar een nieuwe dimensie bij.

Mijn verhaal werd door een ander gelezen, door een coach. Dat was een verademing. In mijn lange loopbaan met hulpverlening had ik steeds de mogelijkheid gemist om te vertellen wat me overkomen was.

Er was alleen plaats geweest voor een diagnose, symptomen, pillen en regels

Niet voor wat ik had meegemaakt, niet voor hoe ik het had ervaren, waar ik vandaan kwam, wat ik beleefd had en hoe ik er nu over dacht.

Al een paar keer had ik geprobeerd daarover te schrijven. Over alles. Het werd een brij zonder begin of eind. Geen touw aan vast te knopen. Toen ik net weer een poging had gestaakt, las ik een artikel over Steunpunt GGZ Utrecht.

De organisatie bood de cursus Digitaal herstelverhaal aan. De vorm beviel me meteen. Het contact ging per mail.

Aan de hand van zeven zogenoemde bouwstenen mocht ik mijn verhaal doen. De coach reageerde met opmerkingen en verdiepende vragen.

In een maand of vier had ik een mooi geheel en printte ik het resultaat om aan familie en vrienden te laten lezen. Dat maakte veel meer los dan ik had verwacht. In positieve zin.

Ik had de smaak te pakken en begon met bloggen op de site van Altrecht. Dat mondde vervolgens uit in een boek over mijn ervaringen, een uitgebreid herstelverhaal.

Nog meer positieve reacties kreeg ik op mijn schrijven en ook veel begrip

Sindsdien probeer ik wat meer los te komen van het patiënt zijn en hou ik mijn persoonlijke blog bij, wat overigens ook weer helend kan zijn.

En nu werk ik zelf een paar uur per week als coach. Ik vind het fijn op die manier als het ware iets terug te kunnen doen voor de hulp en inspiratie die ik kreeg bij mijn verhaal en mijn proces.

Het is al schrijvende herstellen geweest. En dat houdt niet op, blijkt.


Mark Verhoogt is twintig jaar in behandeling geweest bij de ggz. Over zijn ervaringen schreef hij ‘Verwarde man, leed en herstel in 40 verhalen’.

Meer informatie:

  • Deel deze pagina:

Reacties:

  1. Je schrijft helder.
    Nog wat schoorvoetend probeer ik het ook. Echter verhalen van andere lezen heeft voor mij regelmatig ook positief toegevoegde waarde mbt mijn eigen herstel proces..
    Dank voor delen.

  2. Hi Mark, wat een herkenbare blog weer, vooral dat je in de hulpverlening niet de mogelijkheid hebt om te vertellen wat je is overkomen. Dat was voor mij ook een reden om te gaan schrijven.

  3. Mooi dat je nieuw perspectief en zingeving hebt gevonden in het schrijven. Ik heb zelf ook deze behoefte ontwikkeld. Het was meerledig. Enerzijds om via gerechtelijke procedures vat te krijgen op het juridisch proces in mijn herstel, anderzijds op de trainierende schrijfwijze van tegenpartijen. Op een gegeven moment had ik door dat ik meer woorden moest leren om zo zaken scherp op papier te zetten dat men de inhoud niet meer kon ontwijken. Of in ieder geval niet op een manier dat ik het bos werd ingestuurd met een reactie of er van in de war kon raken. Daarna kwam ik erachter dat er twee dominante klinische perspectieven zijn dat gedachten worden gestructureerd door de woorden die je er bewust en onbewust aan geeft. De puzzel valt steeds verder op zijn plek.

    Naarmate meer mensen interesse kregen voor mijn verhaal en hier aandacht voor gaven kwam ik steeds verder in mijn herstel en kon ik zaken op een gegeven moment loslaten en meer beschouwend gaan bekijken. Ik geniet nog steeds van dit proces.

    Prachtig dat je andere mensen hier mee wilt helpen. Beter schrijven leer je voornamelijk door veel te lezen en daar is nog nooit iemand ziek van geworden 🙂

  4. Prachtige dynamiek Mark, jezelf losschrijven en anderen hier ook in ondersteunen. Ook mooi hoe deze reacties deze mooie dynamiek bevestigen. Ook uit eigen ervaring kan ik zeggen hoe schrijven mij heeft geholpen. Ik sluit me dus volledig aan bij je verhaal. Hartelijke groet jeroen

  5. Ik herken dit ook zo. Ik heb ook recent mijn herstelverhaal geschreven en het heeft mij ook zoveel goeds gebracht. Dit was ook bij het Steunpunt GGZ In Utrecht en het was zo fijn om een ervaringsdeskundige coach te hebben. Iemand die het ook begreep en ik niet zoveel aan hoefde uit te leggen. De herkenbaarheid was een verademing. Zoveel van geleerd, maar vooral dat ik geen patiënt ben maar een mens met een kwetsbaarheid. Zo waardevol!

  6. Ook voor mij herkenbaar, hoe goed schrijven me doet.
    Er is inderdaad een groot gemis in de GGZ om me te mogen uiten over wat me overkomt.

    Diagnose, symptomen, pillen en regels, hoe arm is dat.

    Recentelijk heb ik me aan niemand gestoord, toen ik een PTSS opliep in de zorg.
    Degene die ME zeer slecht en langdurig o.a. voorgelogen had, ben ik gaan mailen en blijven mailen om me te uiten en te laten zien, wat een en ander met me had gedaan en deed.
    Er was verder geen hulp, dus dan maar zo en jee wat heeft dat goed gewerkt.

  7. Helemaal mee eens. Ik volgde een cursus herstelschrijven na een helse periode ( ik ben 46 met een heel gelijkaardig verhaal). Herstelschrijven bracht me zoveel dat ik dit najaar zelf de cursus zal geven. Ik blog regelmatig op psychosenet.be. Veel groetjes.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *