Main content

Er was een periode dat Mieke heel slecht sliep. Er werd haar slaapmedicatie voorgeschreven. Ze worstelde met het dilemma dat ze lekker wilde slapen, maar tegelijkertijd niet afhankelijk van de pillen wilde zijn.

Al zolang ik me kan herinneren heb ik een obsessie voor slaap. Vermoedelijk overgenomen van mijn vader. Hij telde elke nacht zijn uren slaap en hield dat bij in een dagboek.

Tot aan zijn dood. De weken daaraan voorafgaand waren die aantallen schrikbarend laag. De maanden daarna mijn obsessie schrikbarend hoog.

Zijn slaapgebrek had hem de dood in gejaagd en mij stond hetzelfde te gebeuren, dacht ik

Gelukkig waren daar mijn ‘pillen-vrienden’. De huisarts deed er niet moeilijk over om deze voor te schrijven. Ik vertelde dat mijn vader zelfmoord had gepleegd, ik daar niet van kon slapen en diezelfde middag lag het recept klaar. Zopiclon en Oxazepam. De een om in te slapen, de ander tegen angst.

Hoewel ik me verheugde op een goede nachtrust vond ik de eerste pil best spannend. Hoe slaat zoiets in? Moest ik me na het innemen meteen naar mijn bed haasten om niet in de badkamer ineen te zakken? Dat viel gelukkig alles mee. Hoewel gelukkig, eigenlijk had ik toen gewild dat die pillen wat sterker waren.

Mijn oplossing: een dubbele dosis

De medicatie bleek een herhaalrecept. Dus over dat de pillen op zouden raken hoefde ik me geen zorgen te maken. Onbeperkt kon ik ze kennelijk blijven bestellen, ik heb de huisarts daar nooit meer over gehoord. Wat ik best opmerkelijk vind, gezien het verslavende effect.

En dat was ook precies waarom deze ‘pillen-vrienden’ al na een paar maanden mijn grootste vijanden werden. Ik ben niet graag ergens afhankelijk van.

Dus ik moest maar eens minderen

Wat een drama!

Hoewel discipline mijn kracht is (tevens mijn valkuil, lees controle-dwang), lukte het me niet om de voorgenomen twee keer per week (alleen de nachten voorafgaand aan een werkdag op kantoor) aan te houden.

Het waren bijna dagelijks dilemma’s in mijn hoofd. Slaap is belangrijk en kalmeert het zenuwstelsel, aan de ene kant. Ik mag niet verslaafd raken, aan de andere kant. Daarnaast stond mijn psycholoog ook niet echt achter deze pillen.

Haar advies: alleen innemen als je door het slaapgebrek echt in de war raakt, maar niet om angst maar niet te hoeven voelen

Tijdens de poging om te minderen, deed ik van alles. Ik dronk geen cafeïne en theïne meer. Stopte met het eten van chocolade. Geen beeldscherm gebruik ’s avonds. Gedempte lichten. Allemaal geprobeerd. Hielp vrij weinig.

Zat ik dan de hele avond op de bank bij kaarslicht met kruidenthee en rustgevende muziek, terwijl de angst door mijn lichaam gierde

Volgens mij zit het toch vooral in je hoofd, dat niet kunnen slapen.

Wat ik gaandeweg merkte was dat het vaak diepe, opgekropte emoties waren die eruit wilden. Alleen daarvoor lag een dikke laag angst. Ik had eigenlijk niet zozeer angst voor het niet kunnen slapen, maar ik kon niet slapen omdat ik doodsbang was voor die traumapijn.

Ooit zei iemand in een retraite dat het eigenlijk niet zo slecht is als je slecht slaapt

Daardoor verdwijnt je beschermingslaag en kom je sneller bij je kern.

“Ja maar ik word dan zo labiel,” sputterde ik nog tegen.

“So what,” zei hij.

“Nou ja, ik heb dan geen controle meer over mezelf en ik ben bang dat ik doordraai,” stamelde ik.

“Fantastisch, denk maar dat je gek wordt,” zei hij. “Het is juist de controle die ons weghoudt van de pijn. Door die te doorvoelen ruim je onderdrukte emoties op.”

Hij had eigenlijk helemaal gelijk.

Dus als ik weer eens niet goed kan slapen, dan denk ik aan zijn woorden.

Ik slaap sindsdien bijster goed. Jezelf er druk over maken, dat is volgens mij de grootste trigger.

Twee weken geleden was ik mijn keukenkastje aan het opruimen. Ik kwam een groen, wit doosje tegen met het logo van de apotheek erop. Ik keek erin en zag nog een paar pillen. Overweeg even om het weg te gooien. Toch niet gedaan.

Het idee dat ze er zijn geeft nog steeds een fijn gevoel, moet ik bekennen


Mieke Terlouw verloor in 2016 haar vader aan zelfmoord. Ze schreef hier een boek over: ‘In de waan van het leven’. Mieke werkt als ambulant woonbegeleider met ervaringsdeskundigheid bij De Portuur. Ze geeft les als yogadocent en werkt als vrijwilliger op de redactie van PsychoseNet. Meer over haar is te vinden op haar website.

Meer informatie:

  • Deel deze pagina:

Reacties:

  1. Afgelopen vrijdag had ik een dilemma.

    Ik zou meedoen met een wandel-excursie en ik zag er echt naar uit ook, leuke groep, mooi weer en een natuurgebied dat ik verder eigenlijk niet zo goed kende. Daarna zouden we nog iets gaan drinken, geheel vrijblijvend stond er op de uitnodiging.

    Kut: Daar heb ik dus echt geen geld voor, bedacht ik me. Beetje zitten tobben, ik wil graag zonder smoesjes leven en excuusjes bedenken heb ik gewoon geen zin in. Juist na de wandeling nog even iets drinken leek me ook leuk, maar de anderen bezwaren vind ik dan weer zo’n issue meteen. Zal ik ertussen proberen te sneaken? Of zal ik niet gaan? Dat laatste leek me doodzonde.

    Superlieve en supportive vriendin gebeld:
    Wat moet ik?
    ‘Ja met geld lenen maak ik je niet blij weet ik’.
    ‘Nee en mijn onvermogen om dit op te lossen is daar ook niet mee weg’.
    Ik ‘weet wel wat. Ik heb wat werk aan mijn huis, als je dat wil doen kan je wat verdienen’
    Ik bleef tegen sputteren, ‘dat is ook een incidentele oplossing voor een structureel probleem. ‘
    ‘Nou, je bent niet van plan arm te blijven, toch?’
    Nee, zeker niet, ik hoop binnen enkele maanden die opleiding te beginnen, maar dat lost mijn probleem nu niet op en mijn dilemma evenmin…

    ‘Heb je er wel ’s over nagedacht dat die anderen jou graag helpen als ze dat kunnen?’
    Ik viel even stil…’thanks…nee, ja, nee eigenlijk niet’ bekende ik.
    ‘Jij doet dat toch ook graag? En ik help jou toch ook als ik dat kan?’
    ‘Thanks, ik had daar niet bij stilgestaan…Dit antwoord…hier kan ik echt iets mee, thanks…’
    ‘Graag gedaan’ met zo’n betekenisvolle stilte erachteraan om de aandacht op met name dat graag te laten rusten.

    ‘Weet je dat dit volgens mij voor het eerst is dat ik überhaupt iemand opbel met zo’n gericht verzoek om advies?’ pakte ik het gesprek weer op. ‘Eigenlijk naar aanleiding van jouw vraag om mijn advies eerder deze week…’
    ‘Zo zie je maar…zie ik je maandagmiddag?’
    ‘na de lunch’

    In tegenstelling tot de onderbroken nachten ervoor van minder dan acht uur, heb ik die nacht 12 uur onafgebroken geslapen. Mijn rugpijn van drie weken was weg.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *