Main content

Mevrouw Roorda’ hoor ik zacht. Ik zie een persoon naderen. Ik sta op en krijg een slap aanvoelende hand toegestoken die iets te snel weer losgelaten wordt. Dan loopt de man woordeloos weg.

Ik pak mijn spullen en haast me, inmiddels op een afstandje, achter hem aan door de slingerende gangen. Opeens is hij weg en zie ik een openstaande deur. Voorzichtig kijk ik naar binnen. Gelukkig.

Ik ben op de juiste plek: een gespecialiseerd traumacentrum binnen de GGZ

Ik neem plaats op een zwaar aanvoelende stoel. Ik voel me ongemakkelijk. ‘Wat brengt jou hier?’ hoor ik zijn zachte stem zeggen. Ik vertel hem over mijn ervaringen, over de hele vreemde dingen die me overkomen. Mijn verhaal is rommelig, het is ook zoveel en ik snap zelf ook niet wat er steeds gebeurt. Het verwart me. Ik haper en voel me met de minuut ongemakkelijker.

De man tegenover me neemt me nogmaals in zich op en neemt dan het woord. ‘Mireille’, zegt hij, ‘weet je dat er op deze afdeling allemaal echt heel zieke vrouwen rondlopen? Vrouwen met ècht een heel erg verleden en met serieuze problemen.’

Hij wijst ondertussen met zijn vinger naar de hal. ‘Jij bent niet zoals deze vrouwen, dat zie ik, dit is niet de plek waar jij thuishoort’. Hij maakt me bang en ik sluit me steeds verder af.

Ik sluip na afloop angstig door de lege gangen naar buiten waar ik overstuur mijn partner bel

De volgende sessie moet mijn partner mee. De behandelaar geeft aan dat ik waarschijnlijk een vorm van autisme heb omdat er de vorige sessie sprake was van een afwijkend contact en omdat het in mijn familie voorkomt. Mijn partner en ik herkennen dit niet, maar ik ben bereid om me laten testen om dit uit te sluiten. Ik heb enkele maanden later een intake bij de afdeling ontwikkelingsstoornissen. Het is snel duidelijk dat ik geen aandoening binnen het autismespectrum heb. Ik tref daar een prettige persoon om mee te praten.

We stappen snel van de diagnostiek af

We hebben het over het dagelijkse leven met gezinsleden met ontwikkelingsstoornissen binnen een gezin met allerhande problematieken waar alle zorg en aandacht gemeden wordt. Hij geeft me tijdens de afsluiting bij de deur een hand en bedankt me voor wat ik hem heb verteld. Hij laat mijn hand los. Ik zie dan tot mijn verbazing dat hij geëmotioneerd is, hij zoekt nog meer woorden voor me.

Hij vertelt me hoe indrukwekkend hij het vond dat hij mijn verhaal mocht horen, om mijn gezinssituatie van mijn kant te mogen zien. Een openheid die ik samen met een vleugje verbazing gretig opneem.

Ik word terugverwezen naar de trauma-afdeling

Het duurt lang en mijn situatie holt vreselijk achteruit. Het gaat slecht. Uiteindelijk mag ik weer langskomen. Ik krijg mijn verhalen nog minder helder. Ik krijg te horen dat ik de waarheid niet vertel, het geeft me veel stress. Ik moet weer maanden wachten op een nieuwe afspraak. Dan is er ziekte in het team wat ervoor zorgt dat ik niet gezien kan worden. Daarna blijken de vakanties een belemmering te zijn om mij uit te kunnen nodigen.

Uiteindelijk mag ik weer komen

Mijn behandelaar toont mij een stapel dossiers op zijn bureau. Hij vertelt me, terwijl hij naar het aller-aller-aller onderste dossier wijst, dat het mijn dossier is dat daar helemaal onderaan ligt. Dit schokt me. Ik word uiteindelijk definitief van de afdeling weggestuurd met het behandeladvies voor vijf sessies schematherapie en de diagnose ‘Depersonalisatiestoornis’, want ik dissocieer toch wel een beetje veel.

De afdeling ‘Stemmingsstoornissen’ doet een intake voor de schematherapie. De psychiater die opgeroepen wordt om te helpen, stelt me drie korte vragen over mijn symptomen. Dat is voldoende, want dit is duidelijk geen stemmingsstoornis stelt hij vast.

Er blijkt wederom geen DSM-diagnose bij mij te passen

Ik rol geknakt verder het systeem in. Een half jaar later, na slechts drie sessies schematherapie en zonder herkenning, ben ik uitbehandeld volgens de GGZ. Verlengen blijkt weer een opgave. Ik heb gelukkig eindelijk een springplank gevonden en neem de sprong naar een eerstelijns instelling, weg van de GGZ. Daar zal mijn werkelijke diagnostiek eindelijk heel langzaam gaan beginnen.

Samenvattend heb ik mijn jaren bij deze gespecialiseerde GGZ-aanbieder als zeer beschadigend ervaren

Al die kleine stapjes waarvoor ik vocht, het leek toen steeds niets op te leveren. Nu, drie jaar later heb ik door al die vele kleine stappen behandelaren gevonden die wel de tijd voor me nemen en me geloven. Mensen die de tijd nemen om vertrouwen te ontwikkelen. Ik ben inmiddels gediagnosticeerd en herken me in de diagnoses. Ik leef een mooi leven met een nieuwe balans, me ondertussen rustig voorbereidend op nieuwe stappen.

Met de wind mee, uitkijkend naar kansen, klaar om de volgende sprong te nemen om nieuwe plekken te verkennen.


Geeske Roorda

Fotocredits: Geeske Roorda
  • Deel deze pagina:

Reacties:

  1. Wat een schandalige benadering heb je moeten ervaren in deze instelling. Ik vind het ronduit bot om zo met mensen om te gaan. Ik herken veel in je zoektocht naar een juiste diagnose. Ik zelf ben ook eindelijk gediagnosticeerd met een bipolaire stoornis. Maar wat eraan vooraf ging…… niet te beschrijven gewoon. Er moet nog veel gebeuren binnen de psychiatrie. Maar fijn dat je nu weet waar je aan toe bent

  2. Karel, dank je wel voor je woorden. Ik vind het mooi om te lezen dat het contact met je huisarts, in combinatie met de aanvullende informatievoorziening op deze site, je het vertrouwen geeft om weer rustig stappen vooruit te zetten.

    Het handelen van een nogal uitgesproken autoriteitsstructuur in de behandelkamer is zeker lastig. Ik heb inmiddels mogen ervaren dat het ook anders kan. Ik ben fan van een professioneel contact waarin er respectvol en oprecht naar je geluisterd wordt. ’t Lijkt vanaf dit beeldscherm best wel een beetje zoals je huisarts het ook zo aanpakt. Misschien zijn er, wanneer het toch ooit weer nodig mocht zijn, meer hulpverleners te vinden die ook deze werkwijze hanteren… 🙂

  3. Ben van de week even bij huisarts geweest omdat de slaap weer ging verstoren en dan loop ik weer wat risico. Gelijk een kort en goed gesprek gevoerd dat ik niet meer in de psychiatrie terecht wil komen, en globaal enkele ‘ highlights’ waarom ik dat nooit meer wil, waarin ik me nu gelukkig eens begrepen voelde en geaccepteerd. Dan kan een begeleidingsgesprek ook heel kort zijn. Geen enkele woorden vuil gemaakt over diagnose of brein ofzo, gewoon over hoe het nu gaat en wat ik nodig heb. Normale toon, gelijkwaardige opstelling, meer had ik ook niet nodig op dat moment. Heb verteld dat, mocht ik ooit nog door omstandigheden in een dergelijke crisis raken als toen, ik thuis de zorg wil ontvangen die ik nodig heb. Dat zoals sommige dingen toen gegaan zijn mij nooit meer gaan overkomen. Want ik wil het gewoon niet meer. Over en sluiten daarmee. Het is vooral meer de angst dat het ooit weer zover komt die maakt dat ik me nog niet altijd zo kan of durf te gedragen als voor mij genormaliseerd aanvoelt en zoals de mensen om mij heen mij kenden. Ik zeg niet dat het als vroeger moet worden, heb een heleboel zaken veranderd, ga nooit meer op een paard wedden ( werk) maar men begon zich steeds meer van mij te verwijderen omdat ze me niet meer herkenden. Kwam door de psychose ed maar ook omdat ik dacht dat niets van mij en mijn keuzen goed waren of ooit waren geweest door de manier waarop de ‘ behandeling’ soms bij mij binnenkwam. Dat is het gevaar van autoriteit tegenover kwetsbaarheid en afhankelijkheid, dat dat zo doorwerkt, zelfs als het in aanvang heus niet zo bedoeld zal zijn door de meeste hulpverleners. Dingen gaan in het hoofd en hart van mensen soms woekeren en een eigen leven leiden, en als die dan niet gelijkwaardig teruggecommuniceerd kunnen worden, doordat je dat zelf op dat moment niet kan of durft gezien de afhankelijke machtsverschil situatie en de persoon of personen tegenover je, je niet het gevoel geven voor enige feedback open te staan, terwijl jij wel alles aan moet nemen omdat zij deskundig zijn, dan is dat volgens mij voer voor verzet. Wat jou dan verweten wordt, dat je verzet toont. En dat wordt gelijk naar je pathologie geduid en dan meestal snel teruggemanouvreerd naar je jeugd ( alsof zij daar nog veel aan kunnen veranderen). Ik heb zelf mijn verzet ervaren voortkomende vanuit inderdaad mijn karakter ( misschien geërfd) maar ook veelal de opstelling van sommige therapeuten en psychiaters. Kan ook de conclusie trekken dat het blijkbaar voor mij niet werkt op deze manier door meerdere redenen van alle kanten en ik me op mijn manier zal moeten redden. Toch kan er altijd weer een hulpbehoefte ontstaan. En dat zal dan anders plaatsvinden. Dat dat nu kan weet ik pas nadat ik me oa hier op deze site ben gaan informeren. Ik red mezelf nu maar zie de huisarts en informatie hier dan maar als een soort buffer tussen mezelf en dat wat ik niet meer wil maar nooit uit kan sluiten dat opnieuw kan gebeuren. Zo probeer ik een ietsje vrijer gevoel over het leven te krijgen en durf ik weer wat meer mijn mogelijkheden te benutten. Grond onder de voeten alvorens mijn nek verder uit te steken dus. Kan ik de ooorlog in mijn hoofd hopelijk verder laten afvloeien bij tijd en wijle.

  4. Dank je wel Joke.Herkenbaar. Fijn dat je nu een geschikte plek hebt gevonden.

    Chantal, dat is ook bijzonder. Ik heb geleerd dat de verschillen tussen instanties heel groot zijn. Ik heb ook ondervonden dat de ene hulpverlener de andere niet is. De verschillen zijn enorm. Goede hulp vinden is lastig. Begrip vinden ook.

  5. Ziekte, vakantie therapeuten … Helaas herkenbaar. 3 uur per week ipv 12 u en met 3 mensen ipv 6-8. Dat heet “intensieve groepsherapie”. Als ik daar weinig vruchten meer van pluk, is dat onwil van mijn kant. 12 uur per week leverde een duidelijke vooruitgang op. Dus?

  6. Dank je voor je verhaal. Ook ik was bij een gespecialiseerd traumacentrum. En ook ik begreep niet wat ze over mij zeiden en zij mij niet. Een grote desillusie en onveiligheid op een plek waar je hulp vraagt in al je kwetsbaarheid( dat is waar ze voor zijn, denk ik dan) Kan er een boek over schrijven.
    Triest om te horen dat ik niet de enige ben. Maar blij dat ik het niet helemaal aan mij ligt, deze ervaring.
    Ben nu bij vrijgevestigde hulpverleners en daar ga ik niet meer weg. Na een jarenlange zoektocht in de GGZ wereld, geen grote instellingen meer. Van de regen in de drup.
    Succes op jouw weg!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *