Fotocredits: Pixabay; Nowaja
Na haar eerste psychose merkte May-May hoe weinig anderen soms doorhebben wat er vanbinnen speelt, of het nu om een psychose of een depressie gaat. Daarom heeft ze gaandeweg zelf terugval leren signaleren en de vroege signalen bij zichzelf leren herkennen.
Toen ik voor het eerst een psychose had gehad, verzuchtte ik tegen een vriendin: “Mijn leidinggevende had niet eens iets in de gaten!” Toen zei zij: “Ja, maar jij bent als eerste zelf verantwoordelijk voor je gezondheid, May-May.”
Op dat moment vond ik dat niet zo’n fijn antwoord. En het is ook een beetje lastig, want als je voor het eerst psychotisch bent, dan heb je niet helemaal door dat er iets met je aan de hand is. Ik had twee weken niet geslapen en mensen zeiden tegen me: “Nou, dan zul je nu vast wel moe zijn en vanavond in slaap vallen.” Maar zo simpel was het niet. Als je drie nachten achter elkaar niet slaapt, is het echt tijd om naar de huisarts te gaan, weet ik nu.
Zelf op tijd aan de rem trekken
Toch zit er ook wel iets in wat die vriendin tegen mij zei. Ik heb inderdaad gemerkt dat ik continu dien op te letten of ik niet weer psychotisch word. Eerst hielp een signaleringsplan erbij, maar nu gaat het automatisch. Als ik slecht slaap, word ik alert. Als ik teveel denk aan de AIVD, ben ik ook alert. En dan mail ik mijn psychiater. Meestal schrijf ik dan dat ik vaker in de natuur zal gaan wandelen, minder achter de computer zal gaan zitten en vaker zal afspreken met vrienden. O ja, en minder telefoontijd, dat helpt ook goed. En vaak komt het dan weer goed met mij.
Als het ondanks de maatregelen toch niet goed komt, vraag ik Intensive Home Treatment aan en ga ik een paar dagen wandelen met een verpleegkundige. Maar goed, dat is een keer voorgekomen; een andere keer was het niet nodig. Wat ook meespeelt, is dat de psychiater me maar één keer in de zes weken ziet. Een psychose kan ieder moment optreden, daarom is het belangrijk dat ik goed op mezelf let en vroegtijdig terugval kan leren signaleren.
Dat zelf op tijd aan de rem trekken heeft me jaren gekost. Meestal ging ik altijd maar door. Ik ben opgevoed met het idee: “Je bent pas ziek als je in je bed ligt.” Nou, dat is dus niet zo. Je mag best genoeg rust nemen en op jezelf passen. Even genieten van de vogels in de natuur. Of, zoals iemand dat in het blad van Anokisis zo mooi schreef, even genieten van je favoriete thee uitzoeken.
Balans vinden
Ik ging er ook altijd vanuit dat een arts mij beter zou maken. Nou, na een erg zware psychose en depressie kwam ik erachter dat een arts een beetje kan helpen. Ze kunnen je op weg helpen met medicatie om te voorkomen dat je weer psychotisch wordt, dat scheelt erg veel, maar dat is het dan ook. Je dient zelf aan te geven dat je wilt dat bijwerkingen geminimaliseerd worden. Dat was een jarenlange strijd voor me. Ik werd erg depressief van het antipsychoticum. Een psychiater zei tegen me dat ze dacht dat mijn klachten van de bijwerkingen van de medicijnen tussen mijn oren zaten… Verder was ze erg aardig, maar die opmerking hakte erin.
Christus heeft me erg geholpen door het advies te geven om open te zijn over mijn psychosegevoeligheid en om naar zijn huis – de kerk – te komen. Enfin, met een andere psychiater balanceerde ik tussen genoeg medicijnen om niet weer psychotisch te worden en zo min mogelijk om niet al te erg last te hebben van de bijwerkingen.
Kortom, pas op jezelf.
Van het weekend sprak ik weer met diezelfde vriendin van me. Ik vertelde haar dat ik jarenlang een psychiater gehad heb die maar naar me hoefde te kijken om te zien hoe het met me ging. Overigens kan mijn zusje ook in één oogopslag zien of ik psychotisch ben of niet. Maar goed, ik kan me voorstellen dat het voor sommige psychiaters misschien moeilijker is om te zien hoe het met me gaat. Iedereen is anders.
Daarom is het des te belangrijker dat ik ook zelf in de gaten houd hoe het met me gaat. Dat gaf die vriendin ook aan. Verder hebben we samen gezellig wat gedronken bij een theehuis en in de natuur gewandeld. Ze gaf me ook hele lieve vredesduifjes cadeau die ze zelf had gemaakt van keramiek. En ze gaf me een papier met een rode alarmknop van kunstenaar Koos Buster. Als je daarop drukt, komt er wereldvrede. We hebben het geprobeerd en erop gedrukt, maar helaas is er nog geen vrede in de wereld. Hopelijk komt dat gauw.
Kortom, pas op jezelf. Herken je dit?
Lieve groeten,
May-May
May-May Meijer is ervaringsdeskundige, vrijwilliger, bij het UMC Utrecht en oprichter van een vredesorganisatie. Ze schreef onder andere de boeken ‘Hier ben ik‘ en ‘Missie Wereldvrede’.
Meer lezen van May-May?
Meer lezen over Terugval leren signaleren?
- Signaleringsplan – hulpmiddel om vroeg signalen te herkennen – Info van PsychoseNet
- Tips bij terugval in je herstel – met 15 adviezen richting eigen regie
- Waar heb je last van bij psychose? Dit zijn de 7 symptomen – Info van PsychoseNet
Heb je een vraag?
Onze experts beantwoorden jouw vraag in het online Spreekuur van PsychoseNet. Gratis en anoniem.
Wil je PsychoseNet steunen?
Wordt donateur en help ons om mooie projecten te realiseren.
Geef een reactie