Hoofdstuk 17
Soms begint een kantelpunt met iets kleins. Voor Miriam was dat een telefoontje. In deze blog vertelt ze over een gepland interview waarbij de psycholoog van haar overleden zoon ook aanwezig zal zijn. Een onverwachte wending zorgt ervoor dat de psycholoog niet kan deelnemen, wat bij Miriam paniek en stress oproept over wat komen gaat. Maar juist in die onverwachte wending ontstaat een inzicht dat haar rouw kan verlichten en een stukje bevrijding biedt.
Lees eerdere hoofdstukken van Miriam hier!
De reden van zijn afzegging bleek vrij onbenullig. Iemand op zijn werk bleek corona te hebben opgelopen en daarom kon hij niet bij het interview zijn. Daar kon je niet over soebatten. Je kon je er het hoofd over breken, vraagtekens plaatsen, maar het zou bij gissen blijven.
Zo direct en zakelijk als de mededeling over de telefoon had geklonken, zo snel was haar antwoord geweest. Veel te snel. Ze nam geen tijd om een ander scenario te verzinnen.
“Het spijt me. Ik hoop dat je niet ziek wordt tijdens je vakantie.”
“Dat zien we dan wel weer”, had hij lachend gezegd,
“Dat zou wel sneu zijn, nu met de feestdagen.”
“Ja, ja… en voor ik het vergeet… veel succes met het interview en ik hoor nog wel van de journalist.”
En nu dan?
Absurd was de paniek die bij haar uitbrak nadat hij het gesprek afsloot met haar nogmaals fijne feestdagen te wensen. Ze bleef roerloos op de bank zitten. Ze kon zich geen voorstelling maken van fijne feestdagen. Zelfs niet van een halve fijne feestdag. Ofschoon bij nader inzien de avondmaaltijd met gevulde kip en cranberrysaus op de eerste dag daar misschien buiten viel. En de film van “Mary Poppins”, traditiegetrouw na het afkluiven van de kippenbotjes, eveneens.
“En nu dan?” Ze stond op en opende een fles rode wijn die ze bewaarde voor als ze onverwachts bezoek zou krijgen. Het was een “Château la Grave”, grand vin de Bordeaux. Op het etiket stond verder dat de wijn een prachtige paarsrode kleur had, dat ie soepel was en heerlijk sappig met rijp rood fruit en een hint van vanille in de afdronk. Het leek haar een prima wijntje, passend bij haar gemoedstoestand. Na de stress die alle voorbereidingen met zich mee hadden gebracht, weliswaar door haar eigen initiatief opgeroepen, maar toch…
Het voelde alsof met één ruk aan het damasten tafelkleed van de met liefde gedekte tafel de kristallen glazen en het zilveren bestek van hun plek werden gesleurd. Kleine watervalletjes uit de gebroken wijnflessen vonden hun route naar het visgratenparket, de witte lelies als decoratie hier en daar tussen de chaos. Ze nam een flinke slok.
“De zegen ontbreekt”, dacht ze.
Genegeerd en buitenspel gezet…
De journalist werd er niet warm of koud van. Tenminste, zo leek het. Ze was blij dat hij de regie hield en liet het dankbaar over zich heenkomen. “Domme gans”, dacht ze, “je hebt iets niet goed ingeschat”, maar ze was te moe om er lang over na te denken.
De journalist stuurde een mail. “Ik kom gewoon naar Harlingen, het artikel kan niet te lang wachten.” Hij belde de spelbreker en plande met hem een telefonisch onderhoud. De twee mannen zouden in gesprek.
Ze voelde zich genegeerd en buitenspel gezet. Alweer.
Hij loodste mij erdoorheen
Het artikel verscheen kort daarna in een bekend landelijk dagblad. De journalist had haar een proefversie opgestuurd en na lezing had ze een aantal te krasse opmerkingen afgezwakt. De hele dag had het interview geduurd. Ze had af en toe een black-out gehad, maar hij had haar overal doorheen geloodst en het gesprek weer op gang gebracht. Gehuild had ze ook, over details die ze zich ineens herinnerde. Toen hij in zijn auto stapte, beloofde hij haar de uitgewerkte tekst zo snel mogelijk op te sturen. Het gesprek met de psychiater zou hij erbij voegen.
“Hoe ging het?” Haar vriendin kwam langs met zelfgebakken chocoladecake en bloemen.
“Wisselend.”
“Was ie aardig?”
Ze concentreerde zich op het koffiezetapparaat en gaf geen antwoord. Het was meer geweest dan het woordje aardig, veel meer, maar hoe het precies zat, had ze nog niet uitgevogeld.
Gezien en gehoord
Ze kon niet slapen, was steeds opgestaan, las een paar bladzijden uit het nieuw uitgegeven boek van Frantz Fanon, waarbij ze moest huilen omdat hij niet veel hoop gaf. Ze bekeek de foto’s van haar zoon als baby, geen goede beslissing. Op de tv keek ze naar Midsummer Murders en maakte een glas warme melk met honing.
Toen ze wakker werd, was ze uitgerust de dag begonnen. Het voelde onwennig, een nieuwe dag en een nieuw begin. Zoals ze als kind wakker werd op haar verjaardag en er van alles stond te gebeuren, maar je als kind nooit wist wat precies. Ze was gezien en gehoord. In haar verdriet en in haar woede. Hij had geluisterd en haar chaos helpen ordenen. Zijn persistente geduld om de tijd te nemen voor het zoeken naar woorden die zich zo moeilijk lieten vinden, had haar puzzel met het laatste stukje op de juiste plek definitief afgerond.
En daar viel niet mee te spotten.
Rouw omgedraaid in bevrijding
Ze zou opnieuw beginnen. Een nieuw leven als moeder van een dood kind. De zoon die ze verloren had en die ze terug ging vinden. Een zoektocht naar zijn ziel, door niets en niemand meer gehinderd.
Nu ze zich bevrijd had, kon ze zijn portret schilderen en daarmee ook hem bevrijden uit de ketenen van wat anderen over hem gedacht hadden te weten. Zij mailde de journalist dat ze het portret van haar zoon had geschilderd en stuurde een foto van het schilderij in een bijlage.
Hij vroeg of hij het op zijn website bij zijn artikel mocht plaatsen.
Meer lezen van Miriam?
Meer lezen over Rouw en herstel?
- Rouw om het verleden – ik blijf zwemmen
- Werken aan je herstel – 10 handige tools om te gebruiken – Info van PsychoseNet
- Met mijn ziel onder de arm – Riet Fiddelaers-Jaspers
Heb je een vraag?
Onze experts beantwoorden jouw vraag in het online Spreekuur van PsychoseNet. Gratis en anoniem.
Ontvang jij de PsychoseNet nieuwsbrief al?
Meld je aan en ontvang iedere week de nieuwe blogs en interessante items in je inbox.
Geef een reactie