Main content

Enkele jaren geleden beëindigde mijn jongste broer (47) zijn leven. Hij was een gevoelig mens en stond voor iedereen klaar. Hij had een busonderneming en leefde voor zijn biljartsport. Hij gaf vele gratis demonstraties en had meerdere internationale titels in verschillende spelsoorten op zak en was door iedereen heel erg geliefd.

Hij was een groot knuffeldier: zijn beide dochters van 15 en 17 hingen aan hem. Op de dag van de uitvaart was de kerk afgeladen vol en er stonden zelfs mensen buiten in de regen.

Als familie hebben we geen enkel voorteken gezien dat erop wees dat hij hiermee bezig was

We hebben niet gezien dat hij erg ongelukkig was en depressieve perioden kende. Daarom kwam zijn dood als een geweldige onverwachte klap. Enkele weken daarvoor was ook nog onze moeder overleden en mijn vader stierf twee weken na de dood van mijn broer. Plots was ik de helft van mijn familie kwijt.

Toch durf ik rustig te stellen dat mensen – ook al heb je een psychiatrische achtergrond – een enorme veerkracht kunnen bezitten.
Wat helpt? Zoek steun bij elkaar en praat er open over. Lucht je hart, geef jezelf de tijd om te rouwen en verwerk je verdriet op je eigen manier. Ik heb bijvoorbeeld. Het heeft mij enorm geholpen dat ik mijn beide ouders heb gewassen en afgelegd bij het afscheid. Achteraf heeft juist dit me enorm geholpen in mijn verwerkingsproces.

Als mensen voor zelfdoding kiezen komt dit voor de omgeving vaak onverwacht

Dit kan jarenlang pijn doen en onze levens ingrijpend veranderen. Bedenk dat mensen die tot deze daad komen meestal gevangen zitten in een groot web van psychische pijn of ander onmenselijk leed. Ze durven er vaak niet met hun omgeving of naasten over te praten, omdat ze bang zijn niet begrepen te worden.

Op het moment dat iemand overgaat tot zelfdoding is hij of zij er volgens mij al heel lang mee bezig. Uit het leven stappen is voor deze mensen de enige verlossing, maar voor hun omgeving en vooral de naasten onbegrijpelijk en zo definitief.

Blijf als naaste niet met schuldgevoelens zitten

Het is niet jouw schuld. Bij mijn broer was er geen afscheidsbrief en ik vraag me nu nog af wat zijn beweegredenen waren om tot zelfdoding te komen.

Juist omdat de omgeving vaak niet door heeft wat iemand bezighoudt, is het belangrijk dat we de eerste signalen kunnen herkennen en mogelijk een laagdrempelig instituut in de ggz creëren of onderbrengen waar mensen met doodsgedachten anoniem terecht kunnen voor verantwoorde hulp.


Huub Hendriks – ervaringsdeskundige, vrijwilliger bij de VMDB
Heb je last van zelfmoordgedachten? Erover praten is heel belangrijk.

Je kunt anoniem contact opnemen met 113 Zelfmoordpreventie, een onafhankelijke ggz-instelling gericht op online zelfmoordpreventie. In België kun je terecht bij Centrum ter Preventie van Zelfdoding en Zelfmoordlijn1813.

Wat te doen bij crisis?

Bekijk het interview Hoe praat je over zelfmoordgedachten met psychiater Ralph Kupka.

Meer blogs van Huub:

photo credits schrijven en schrappen
  • Deel deze pagina:

Reacties:

  1. in de GGZ en specifiek in de LZ wordt niet gelet op zelfmoordgedrag. Ze zijn uitbehandeld en
    als iemand een beetje verbaal /agressief wordt, gaan er extra pillen op. Ventileren kan niet.Dat is zo de cultuur.

  2. Bij heel veel suïcidepogingen spelen de adverse effecten van benzodiazepinen een rol. Het is onbegrijpelijk dat hier niet veel meer bekendheid aan wordt gegeven, want dat zou mensenlevens kunnen redden. Door benzodiazepinen, eventueel in interactie met andere psychofarmaca en alcohol, kan men zich heel onrustig, angstig, depressief, verward en suïcidaal gaan voelen. Benzodiazepinen zouden mijns inziens nooit moeten worden voorgeschreven aan mensen met psychische dan wel psychiatrische klachten.

  3. Huub, suïcide van een dierbare naaste slaat een enorm gat. Vele vragen zullen onbeantwoord blijven. En in de omgeving is er helaas nog veel onbegrip. Ik ben blij dat jij er over schrijft in jouw blog. Dank je wel daar voor. Samen staan we sterk!

    Liefs nanette

  4. Het praten erover maakt het wat lichter te dragen. Tis alleen wel tijdelijk. Bij mij komt het vaak terug bijna dagelijks. Heb dan toch moeite het weer uit te spreken,zeker t.o.v familie vrienden en bekenden. Ggz is daarom voor mij van groot belang om het vol te kunnen houden. Bij hen mag het ze nemen het niet zo makkelijk mee naar huis en het is hun werk,een wezenlijk verschil. Met de verschraling van juist de Ggz gaat voor mij en mijn lotgenoten,een hele belangrijke deur steeds meer een stukje meer dicht! Ineens moeten we van klacht naar kracht,een leuze waar ik me absoluut niet bij kan aansluiten. Tis net zo ongeneeslijk als andere ongeneeslijke ziekte. Maar tussen de oren word nog steeds heel anders bekeken door bv politiek.
    Soms wens ik dat het een zichtbaar iets was hoe gek dat misschien ook mag klinken. Voor degene die in kunnen voelen wat ik bedoel is dit voldoende.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *