Main content

In de lente van 2003 kreeg ik mijn eerste psychose. Mijn man en dochter waren toen een week op vakantie. Ik volgde een opleiding intuïtieve ontwikkeling en had me verheugd op tijd voor mezelf. Ik wilde graag uitzoeken waarom ik het zo moeilijk vond om te kunnen ‘gronden’. 

Met gronden wordt een basisoefening bedoeld om beter met beide benen op de grond te staan. Na al vijf jaar bezig te zijn met deze oefening, had ik deze tot mijn grote frustratie nog steeds niet onder de knie. Ik wilde weten wat mij hierin blokkeerde en had hiervoor in de week dat ik alleen thuis was, enkele workshops ingepland.

Tijdens een dansworkshop belandde ik in een regressie waarbij ik mijn geboorte herbeleefde

Ik ben zes weken te vroeg geboren en heb toen ik twee dagen oud was een buikoperatie ondergaan vanwege een aangeboren darmafsluiting. In de regressie kreeg ik de gewaarwording dat in mijn buik werd gesneden met een mes. Dit gaf zo’n enorme paniekreactie dat ik helemaal flipte. Ik voelde mijn energie omhoogschieten, het bleef nog even hangen bij mijn maag en keel en via mijn kruin schoot het eruit. Daarna waren de rapen gaar. Ik was ervan overtuigd dat ik de nieuwe vrouwelijke reïncarnatie van Jezus was geworden.

Er volgden drie dwaze dagen waarbij de psychose steeds heftiger werd

Ik sliep en at nauwelijks meer. Het meest beangstigend vond ik de wanen waarin ik ervan overtuigd was dat ik dood was, maar waarbij het nog net leek of ik leefde. Maar ook het gevoel belaagd te worden door allerlei wezens om me heen was verre van een pretje. Na drie dagen, toen mijn psychose het hevigst was, werd ik gelukkig gebeld door een goede kennis. Zij had door dat ik psychotisch was geworden omdat zij daar zelf mee bekend was. Ze heeft net zo lang op me ingepraat dat ik hulp heb gezocht. Zij maakte me duidelijk dat als ik niets zou doen een gedwongen opname zou volgen.

Als ik nog de regie over mijn leven wilde houden, moest ik zelf ingrijpen

Dit was voor mij het keerpunt. Ik heb de crisisdienst gebeld, de huisartsenpost voor antipsychotica en een vriendin om de medicatie bij de apotheek op te halen. De weekendmedicatie die ik allemaal in één keer naar binnen heb geslikt, gaf me gelukkig weer rust.

De volgende dag vroeg een huisarts mij wat er was gebeurd

Ik vertelde hem dat ik mijn gronding was kwijtgeraakt. Hij reageerde daarop afwijzend en vertelde me dat ik een woord gebruik dat hij niet kent. Ik heb zelf een psychologiestudie afgerond en had daar geleerd dat het gebruiken van niet bestaande woorden een symptoom voor schizofrenie kan zijn. Was ik zelf nog wat trots op mijn heldere waarneming ondanks mijn toestand, werd dit gereduceerd tot een ziektesymptoom alsof ik wartaal sprak. Dit voelde erg onveilig voor me, maar sterkte me in mijn voornemen dat ik zelf mijn hulpverleners wil kiezen. Ik wilde de regie houden en in ieder geval niet overgeleverd worden aan een arts die me niet begreep.

De oorzaak voor een psychose wordt traditioneel vaak gezien als een biologische hersenafwijking

Als oplossingsrichting wordt daarom vooral gekeken naar medicatie of een stressarme omgeving om dit brein weer te reguleren. Hoewel ik dit beide zinnige interventies vind, raakt dit voor mij niet de kern van mijn psychose. Mijn psychose begon bij een energetische onbalans veroorzaakt door de explosiviteit van een onderdrukt trauma. Hierdoor was mijn brein van slag geraakt. Deze theorie verklaarde voor mij ook mijn andere symptomen die gemakshalve werden genegeerd omdat het niet in het medisch plaatje past. Ik had moeite met lopen, minder gevoel aan de linkerkant van mijn lichaam en keek akelig leeg uit mijn ogen.

In mijn weg naar herstel heb ik veel baat gehad bij antipsychotica, een prikkelarme omgeving en de stapsgewijze terugkeer naar mijn werk

Maar ook de diverse energetische behandelingen hebben me goed gedaan. Pas na zeven jaar durfde ik aan mijn trauma’s te werken omdat ik eerst stabiel genoeg wilde zijn. Mijn psychotische ervaringen gebruik ik daarbij als een richtingaanwijzer voor mijn innerlijke conflicten en problemen. Omdat ik best veel heb meegemaakt zijn deze ervaringen een wespennest geworden.

Wat mij hielp zijn familieopstellingen, ademtherapie en een lichaamsgerichte traumabenadering

Het was pittig, maar het effect is dat ik daarna mijn medicatie blijvend sterk kon reduceren en krachtiger in het leven sta. Ik dissocieer nauwelijks meer en ik voel me meer een geheel in plaats van uit verschillende stukken te bestaan. Ik leid een leuk leven, maar ben ik nog steeds op weg. Mijn volgende uitdagingen worden mijn doorslaapprobleem en het verminderen van mijn schrikreacties. De tijd zal leren of dit me gaat lukken.


CatharineStudeerde psychologie en werkt als projectmanager.

photo credits schrijven en schrappen
  • Deel deze pagina:

Reacties:

  1. Dat je “denkt dat je Jezus bent” kun je op twee manieren opvatten:
    A) Dat je -letterlijk- Jezus “bent”
    B) Dat je Jezus bent, alsof je uit hetzelfde licht bestaat als Jezus, God, en iedereen
    In geval van (B) ben je OOK ‘letterlijk’ Jezus. Maar je bent dan OOK jezelf!
    Misschien was je jezelf een beetje kwijt. Dat betekent nog niet dat het denkbeeld Jezus te “zijn”, in zichzelf “ziek is”, in mijn ogen!

  2. een zeker herkend aan verhaal Catharine. Goed dat je dit deelt. Jammer inderdaad dat de meeste psychiaters alleen maar willen werken aan die biologische kant terwijl juist in jouw (en mijn) geval een holistische aanpak veel verstandiger is.
    Als je mijn naam googelt dan kom je vanzelf op mijn blog en een YouTube filmpje, Gr John

  3. Lieve Catharine, Ik ben zelf ook eens tijdens een meditatie in zo’n spontane geboorteherinnering terecht gekomen. Bij navraag bleek die ook nog te kloppen. Plots wist ik hoe het kwam dat ik steeds het gevoel had dat ik er alléén voor stond en een diep eenzaam gevoel mijn metgezel was. Ik stond toen voor mijn opleiding vroedkunde en het werd voor mij de ervaring om ervoor te zorgen dat een kind bij zijn moeder terecht komt na de geboorte. Ik heb veel pasgeborene op de moederborst gelegd maar mij heeft het een burn-out opgebracht waar ik nu nog van herstel. Maar ook die crisis is voor mij heel helend en brengt me terug naar de oorsprong waar ik nog een heel mens was. En dat leeft zoals Clara zegt: zoveel beter als met losse stukken. Dank je voor het delen.

  4. Het zou mooi zijn als het binnen de psychiatrie ook mogelijk wordt om vanuit een gestaltbenadering te werken. Biedt denk ik meer begrip en het verruimt de behandelmogelijkheden.

  5. Dag Catharine, je psychose verbinden aan je levensverhaal en je weg naar herstel spreekt me aan, dat heb ik ook gedaan. Dat je je zo een heel mens kan voelen,,,,, zo waardevol, dat leeft zoveel beter als met losse stukken. Bedankt voor je inspirerende blog.

  6. Een prachtig verhaal over heling en kijken voorbij de medische modellen over heling. Ik heb zelf in de psychiatrie gewerkt en deze verlaten omdat ik middels de gestaltbenadering van het leven zie dat heling mogelijk is. Ik ben zelf gestalttherapeut en heel mensen onder andere van de etiketten van DSM5

  7. Wat heb je dat mooi verwoord. Herkenbaar: je keuzes aangaande tijdelijke medicatie, eigen regie en de tijd nemen. Dank je wel, je geeft mij betere woorden voor mijn eigen verhaal.

  8. Ook voor mij is het alsof ik deels mijn eigen verhaal en herstelproces lees. Je hebt het heel mooi en herkenbaar opgeschreven. Een holistische kijk in de psychiatrie is zo belangrijk. Ik had de mazzel om bij zo’n psychiater terecht te komen waarbij ik naast medicatie echt aan de slag ben gegaan met verwerken en helen. Door middel van haptotherapie, emdr en familie opstelling. Goed dat ook dit soort interventies bekend en beschikbaar zijn.

    1. Fijn dat je een ruimdenkende psychiater hebt. De mijne was prettig in het contact, maar zag het vooral als een hersenziekte dat met medicatie beheersbaar wordt. Weet je of Emdr ook mogelijk is bij trauma op heel jonge leeftijd. Heb nl. geen mentale herinneringen, maar alleen lichaamlijke gewaarwordingen die duiden op trauma.

  9. Catharine, mooi verhaal! Ons hele wezen streeft naar Eénheid. Die traumatische gebeurtenis moest er gewoon uit om die Eénheid weer te kunnen ervaren. Goed dat je de regie zelf in handen hebt gehouden.

    1. Herkenbaar wat je schrijft over eenheid. Een van mijn therapeuten noemde dat ‘mens uit 1 stuk worden’. Het trauma vormde voor mijnhierin een mega blokkade. Ik denk dat er ook echt een crisis nodig was om dit op te lossen.

  10. Ik ben zeer onder de indruk van jouw verhaal. Ik vind het enorm helder en een heel integer relaas. Bravo!!
    Ik herken mijzelf er ook in…..! Ga je door met je verhaal delen,alsjeblieft? Mij doet het in ieder geval goed om dit te lezen, met vriendelijke groet van Katja van Biesen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *