Fotocredits: Pixabay; Nick_the_Photographer
Sommige dromen blijven een leven lang met je meegaan. Miriam schrijft over een kinderdroom die nog altijd voelbaar is: het verlangen naar veiligheid en verbinding. In haar blog deelt ze hoe die behoefte juist in moeilijke periodes opnieuw naar de oppervlakte komt.
Al sinds mijn vroege jeugd heb ik de wens om geadopteerd te worden. Nu ben ik 55, gescheiden, zijn de kinderen uit huis en ben ik psychisch behoorlijk uitgedaagd. En voel ik me vrij alleen en weinig verbonden met anderen. Mijn psychiater raadde me aan om beschermd te gaan wonen. We fantaseerden over een boerderij met veel dieren en mensen die mij op kunnen vangen als ik weer eens in crisis zit. Maar dat bestaat helaas niet in het echie.
Doordeweeks komt er nu dagelijks iemand van mijn ambulante begeleiding langs. Elke avond belt er iemand om de dag af te sluiten, zodat ik wat rustiger naar bed kan. Maar soms is ook dat niet genoeg. Zeker de weekenden zijn vaak erg leeg. Een crisisopname is niet mogelijk. Sterker nog: in de herfst stopt de ggz voor mij.
Aanleunwoning
Ik heb daarom een WLZ-indicatie aangevraagd, met het idee dat er dan van alles mogelijk zou zijn, zoals een logeerplek of een soort aanleunwoning. Maar helaas: zoiets is er niet in mijn deel van Nederland (het oosten). Er is van alles voor jeugd, minderbegaafden en ouderen, maar niet voor mij.
Ik heb ook geen behoefte aan een permanente begeleide woonplek, want ik heb nog best veel goede momenten, waarin ik gewoon zelfstandig kan functioneren, mét de ambulante begeleiding, dat dan wel.
Kinderdroom
En toen kwam ineens mijn kinderdroom weer opzetten: wie wil mij adopteren? Een lief, fijn gezin waar ik even bij kan tanken. En dat niet schrikt van een crisissituatie met nachtmerries, dissociaties en paniekaanvallen. Zoals ik mij een moeder voorstel, als die nog zou leven. Dus niet één die mij triggert, verwaarloost of uit contact is.
Een moeder zoals ik die zelf zou willen zijn voor mijn kinderen, die dan de deur bij mij plat lopen omdat het er zo gezellig is, met allerlei lieve dieren, geen depressies en allerlei andere psychische ellende. Maar helaas. Dus bij de adoptie krijgt u gratis twee kleindochters erbij. Zij hebben geen grootouders; dat zou ik ze erg gunnen.
Opvang bejaarde katten
Als jongvolwassene had ik lang de droom dat ik, als ik later oud zou zijn, een boerderijtje zou hebben. Met een opvang voor bejaarde katten, een (therapie)paard, een ezel, kippen en zelfs een (hulp)hond. Een moestuintje erbij en altijd mensen over de vloer, zoals bij mijn hippie-moeder. Maar dan mét alle liefdevolle aandacht voor mij en mijn kinderen en hun aanhang. Klaarstaan voor mens en dier. Maar dat gaat ‘m helaas niet worden, want nu ben ik gescheiden en psychisch flink uitgedaagd. Mijn huisje en (bejaarde!) kat kan ik nog net onderhouden, met ondersteuning. Maar de droom is gebleven! Dus: wie wil mij adopteren??
Miriam, 55, gescheiden, kinderen uit huis en psychisch behoorlijk uitgedaagd. En voel ik me vrij alleen en weinig verbonden met anderen. Na lange tijd heb ik eindelijk weer eens een blog geschreven, die ik ok genoeg vind, om in te sturen.
Meer lezen van Miriam?
Meer lezen over veiligheid en verbinding?
- Traumasensitief werken | Simona Karbouniaris over Traumazorg
- De Relatie als sleutel tot verandering – Info van PsychoseNet
- Veilig bij jezelf – Fleur van Groningen
- Leven vanuit verbinding – mijn pad van heling
Heb je een vraag?
Onze experts beantwoorden jouw vraag in het online Spreekuur van PsychoseNet. Gratis en anoniem.
Wil je PsychoseNet steunen?
Wordt donateur en help ons om mooie projecten te realiseren.
Geef een reactie