Fotocredits: Pixabay; Nick_the_Photographer
Sommige dromen blijven een leven lang met je meegaan. Miriam schrijft over een kinderdroom die nog altijd voelbaar is: het verlangen naar veiligheid en verbinding. In haar blog deelt ze hoe die behoefte juist in moeilijke periodes opnieuw naar de oppervlakte komt.
Al sinds mijn vroege jeugd heb ik de wens om geadopteerd te worden. Nu ben ik 55, gescheiden, zijn de kinderen uit huis en ben ik psychisch behoorlijk uitgedaagd. En voel ik me vrij alleen en weinig verbonden met anderen. Mijn psychiater raadde me aan om beschermd te gaan wonen. We fantaseerden over een boerderij met veel dieren en mensen die mij op kunnen vangen als ik weer eens in crisis zit. Maar dat bestaat helaas niet in het echie.
Doordeweeks komt er nu dagelijks iemand van mijn ambulante begeleiding langs. Elke avond belt er iemand om de dag af te sluiten, zodat ik wat rustiger naar bed kan. Maar soms is ook dat niet genoeg. Zeker de weekenden zijn vaak erg leeg. Een crisisopname is niet mogelijk. Sterker nog: in de herfst stopt de ggz voor mij.
Aanleunwoning
Ik heb daarom een WLZ-indicatie aangevraagd, met het idee dat er dan van alles mogelijk zou zijn, zoals een logeerplek of een soort aanleunwoning. Maar helaas: zoiets is er niet in mijn deel van Nederland (het oosten). Er is van alles voor jeugd, minderbegaafden en ouderen, maar niet voor mij.
Ik heb ook geen behoefte aan een permanente begeleide woonplek, want ik heb nog best veel goede momenten, waarin ik gewoon zelfstandig kan functioneren, mét de ambulante begeleiding, dat dan wel.
Kinderdroom
En toen kwam ineens mijn kinderdroom weer opzetten: wie wil mij adopteren? Een lief, fijn gezin waar ik even bij kan tanken. En dat niet schrikt van een crisissituatie met nachtmerries, dissociaties en paniekaanvallen. Zoals ik mij een moeder voorstel, als die nog zou leven. Dus niet één die mij triggert, verwaarloost of uit contact is.
Een moeder zoals ik die zelf zou willen zijn voor mijn kinderen, die dan de deur bij mij plat lopen omdat het er zo gezellig is, met allerlei lieve dieren, geen depressies en allerlei andere psychische ellende. Maar helaas. Dus bij de adoptie krijgt u gratis twee kleindochters erbij. Zij hebben geen grootouders; dat zou ik ze erg gunnen.
Opvang bejaarde katten
Als jongvolwassene had ik lang de droom dat ik, als ik later oud zou zijn, een boerderijtje zou hebben. Met een opvang voor bejaarde katten, een (therapie)paard, een ezel, kippen en zelfs een (hulp)hond. Een moestuintje erbij en altijd mensen over de vloer, zoals bij mijn hippie-moeder. Maar dan mét alle liefdevolle aandacht voor mij en mijn kinderen en hun aanhang. Klaarstaan voor mens en dier. Maar dat gaat ‘m helaas niet worden, want nu ben ik gescheiden en psychisch flink uitgedaagd. Mijn huisje en (bejaarde!) kat kan ik nog net onderhouden, met ondersteuning. Maar de droom is gebleven! Dus: wie wil mij adopteren??
Miriam, 55, gescheiden, kinderen uit huis en psychisch behoorlijk uitgedaagd. En voel ik me vrij alleen en weinig verbonden met anderen. Na lange tijd heb ik eindelijk weer eens een blog geschreven, die ik ok genoeg vind, om in te sturen.
Meer lezen van Miriam?
Meer lezen over veiligheid en verbinding?
- Traumasensitief werken | Simona Karbouniaris over Traumazorg
- De Relatie als sleutel tot verandering – Info van PsychoseNet
- Veilig bij jezelf – Fleur van Groningen
- Leven vanuit verbinding – mijn pad van heling
Heb je een vraag?
Onze experts beantwoorden jouw vraag in het online Spreekuur van PsychoseNet. Gratis en anoniem.
Wil je PsychoseNet steunen?
Wordt donateur en help ons om mooie projecten te realiseren.
8 reacties op “Behoefte aan veiligheid en verbinding: wie wil mij adopteren?”
Dit stuk vind ik het mooiste en sprekende en minst gestileerde dat ik ooit in dit blog heb gelezen. Zo mooi en zo aansprekend.
Ik wilde als kind altijd dat mijn ouders niet mijn echte ouders waren en ik hoopte dat mijn moeder me dat op een dag zou vertellen. Maar dat gesprek kwam niet.
Ik heb vroeger mijn eigen ‘adoptiegezin’ uitgezocht, ik had familie in het buitenland en ik hield meer van ze dan van mijn moeder. Daar voelde ik me thuis.
Helaas zijn ze inmiddels overleden en ik heb er op mijn leeftijd (59) nog niet aan gedacht nieuwe ‘ouders’ te zoeken maar jouw stuk maakt een hoop bij me los, in zeer positieve zin.
Ik wens je een hele fijne zondag. En een knus adoptiegezin met een klein boerderijtje♥️👍🏽
ah wat lief! fijn dat mijn blog wat doet met mensen, fijn dat je het herkent! dan voel ik me iets minder “raar”! ik hoop dat je ook een gezin vindt!
groetjes Miriam
Wat een kwetsbare en mooie blog heb je gedeeld. Ik herken ergens wel de behoefte die je hebt: een moeder die voor je zorgt (al heb ik altijd ook de behoefte gehad om me terug te trekken en alleen te zijn).
Nieuwe contacten opbouwen als je al wat ouder bent, kost gewoon meer tijd is mijn ervaring (en als contacten dan stoppen dan is dat natuurlijk niet helpend, dat snap ik). Wat mij heeft geholpen is toch eerst de verbinding met mezelf herstellen en vanuit die verbinding dingen ondernemen. Ontstond er dan contact, ook al was het maar tijdelijk, dan was dat mooi meegenomen (heb op deze manier ook mooie momenten gehad die ik mezelf ontzeg als ik tijdelijke contact niet goed genoeg vind) en zo niet dan had ik alleen iets leuks gedaan (waar ik ook van kon genieten). Soms willen we te graag en voor mijn gevoel is dat voelbaar voor de ander (waardoor het contact niet lukt).
Hoop dat Ixta Noa iets voor je gaat betekenen (ga zelf ook naar zoiets).
Lieve groet
Hoi Miriam, goed je weer te lezen. En wat inhoud betreft: beter dan Hannah kan ik het niet zeggen.
Dankje voor je lieve woorden! ja ik blijf het proberen, verbinding zoeken, mooi dat het via een blog ook een beetje lukt!
groetjes Miriam
Hoi May-May,
Bedankt voor je lieve reactie! Ik heb inderdaad allerlei clubjes geprobeerd, maar de contacten blijven niet bestaan. Ik heb nu zo vaak de deksel op mijn neus gehad, dat ik niet meer zo goed durf. Ik blijf het wel proberen, maar met lood in de schoenen en zweet in de handen..
Er is hier in Arnhem een herstel academie gestart ( Ixta Noa) met vanaf volgende week een aantal workshops en een inloop, ik ga er maar voor 😅🫣.
Groetjes Miriam
Hoi lieve Miriam,
Erg bedankt voor je mooie blog. Ik woon zelf niet in het oosten van het land en ben iets jonger dan jij, dus ik kan je helaas niet echt adopteren. Ik stuur je hierbij wel een virtuele knuffel!! Voel je hem?
Ik herken veel in wat je schrijft, ik ben ook gescheiden en heb een jong volwassen hele geweldige zoon die het huis uit is. En in mijn geval, heb ik psychosegevoeligheid. En ook een hele lieve kat.
Ik herken de behoefte aan verbinding. Wat mij heeft geholpen, is bij een clubje gaan. In mijn geval ben ik op biodanza gegaan. Het leek me leuk om te dansen, maar ik heb daar ook erg leuke mensen leren kennen. En op de sportschool heb ik een leuke vriendin leren kennen. Misschien dat je ook bij een clubje kan gaan? Of vrijwilligerswerk op een kinderboerderij of op een manege? Omdat je schrijf dat je droomde van een boerderijtje?
Ook hebben we hier een maatjes-project van een welzijnsorganisatie waar mensen elkaar leren kennen.
En ik ga tegenwoordig vaak een rondje in het bos fietsen, en dan kom ik ook vaak mensen tegen. Ook staat er hier zo’n bibliotheekje van ”geef een boek, neem een boek”, daar maken mensen ook vaak praatjes.
Enfin, ik hoop dat je het leuk vond om mijn reactie te lezen.
Veel liefs en alle goeds!
May-May
PS o, en wat ik vergat. Ik voel ook de steun van Christus. Hij gaf me het advies om open te zijn over mijn psychosegevoeligheid en om naar zijn huis, de kerk, te komen. Dat heeft me ook erg geholpen. Maar goed, ik weet niet hoe jij aankijkt tegen God….