Main content

Op 11 december 2021 werd May-May opnieuw opgenomen in de Rembrandthof. Ze had veel stress gehad en was bezig met het afbouwen van haar antipsychoticum door middel van taperingstrips, in overleg met de huisarts en de Rembrandthof. May-May kijkt in deze tweede blog terug naar de periode voor de opname. “Nu ik eraan terug denk waren er vóór mijn acute psychose tektonische platen aan het verschuiven in mijn hoofd zonder dat ik daarover nadacht.”

Op 11 oktober kreeg ik een berichtje van onze partnerorganisatie in Jemen

De contactpersoon had een ‘call for proposals’ van het ‘’Orange Knowledge Programme’’ van het Nederlandse Ministerie van Buitenlandse Zaken gezien. Of ik interesse had om naar Jemen af te reizen en kennis te delen. Jemen is een land dat in oorlog is en we zijn daarvoor actief als Peace SOS. Ik liet weten dat zij meer van de situatie in Jemen af weten dan wij. Verder was ik wat achterdochtig hoe hij, vanuit Jemen, aan bepaalde informatie kwam. Hij had echter een logische verklaring. Ik gaf mijn twijfels aan bij het afreizen naar Jemen. Eerlijk gezegd was ik ook bang om in de oorlog terecht te komen, zeker nadat ik verhalen had gehoord van vluchtelingen over de situatie in Jemen.

Het belangrijkst was voor mij, dat mijn zoon het al heel wat jaren zonder mij had moeten stellen doordat ik in een psychiatrische kliniek was opgenomen of kampte met depressie. Ik besloot daarom om in Nederland te blijven en stelde voor of we niet een en ander online konden doen. Ik vroeg me af of dit niet egoïstisch was tegenover de mensen in Jemen. Net nadat ik de keuze had gemaakt om in Nederland te blijven, schreef mijn zoon op het blaadje met de teksten van de mis in de kerk: hou van je, tot zaterdag! Voor mij een teken dat ik de goede keuze had gemaakt.

Alhoewel ik via andere kanalen aandacht probeerde te vragen voor de situatie in Jemen, bleef het ook ergens knagen, of ik wel genoeg deed voor de mensen in Jemen. Ik besprak het met een goede vriendin van me, maar besteedde er verder geen aandacht aan.

Een tijdje daarna, op 11 november verscheen er een Podcast interview van Reinout Lageman met mij op PsychoseNet

Ik was erg blij met het interview waarover ik kon vertellen over leven met psychosegevoeligheid. Een van de vragen die Reinout mij stelde was, of ik nog contact had met psychiaters. Ik antwoordde dat dat zo was, vanwege mijn werk als ervaringsdeskundige bij het UMC Utrecht, maar dat ik zelf niet meer onder behandeling was. Ook vertelde ik over mijn contact met Christus, God. Even later las of ving ik op uit het nieuws, al kijk ik eigenlijk geen TV meer sinds corona, dat premier Rutte geschrokken was.

“Die is vast geschrokken omdat ik met God praat en niet meer onder behandeling ben van een psychiater”, schoot het door me heen. “Immers, de regering wordt gecontroleerd door de Tweede Kamer, maar wie controleert mijn contact met God? De psychiaters met wie ik samenwerk geven mij autoriteit”.

Mijn zoon kwam op een dag rond half november ziek thuis uit school

Meestal als ik vraag hoe het was op school antwoordt hij: “waaahhh.” Dit keer klonk het echter: “niet zo goed.” Ik was verrast door het antwoord en vervolgde: “Wat was er dan?” “Ik ben flauw gevallen in de pauze.” Ik schrok. Uit eigen ervaring weet ik dat flauw vallen erg vervelend is. Mijn schrik werd echter nog groter toen ik die avond gebeld werd door de vader van een vriendje van Noah. Volgens hem was zijn dochter erbij geweest en dacht zij dat Noah niet was flauw gevallen, maar dat hij een epileptische aanval had gehad. Het bleef die nacht door mijn hoofd spoken en ook de rest van de dagen maakte ik me zorgen. Na contact met het ziekenhuis concludeerde de arts echter gelukkig dat Noah waarschijnlijk was flauw gevallen.

Mijn boek Missie Wereldvrede is in het Arabisch vertaald en wordt in Jemen verspreid

Ik had dat land uitgekozen in samenwerking met een hulpverlener afkomstig uit Jemen en omdat ze daar slechts 43 psychiaters hebben voor heel het land. Mijn vertaler stuurde mijn boek op naar een bekende uit Saudi Arabië, en die ging kijken of het in Saudi Arabië uitgegeven kon worden. Dat verheugde mij zeer, hoe meer kennis verspreid wordt over psychosen, des te beter. Ook hoop ik dat mijn boeken bijdragen aan wereldvrede. Ik kreeg een contract opgestuurd van mijn vertaler. Daar stond in, dat als er disputen zouden optreden, deze voorgedragen zouden worden aan de Saudische rechtbank. Mijn uitgever in Nederland zei, dat dat standaard zinnen zijn. Desalniettemin had ik er moeite mee, omdat de positie van de vrouw anders is in Saudi Arabië dan in Nederland én omdat Saudi Arabië de doodstraf kent. Daarbij spreek ik me op Twitter vaak uit over de oorlog in Jemen en het belang van vrede in Jemen. Saudi Arabië speelt hierbij een belangrijke rol.

Tegelijkertijd speelde dat ik al jarenlang geld geef aan een dame met de Straatkrant

Ze zegt dat ik als een zus voor haar ben. Het moeilijke vind ik, is dat ze altijd meer geld vraagt. Ik heb dit na een tijdje met haar besproken. Dat het me uitputte, dat het nooit genoeg is. Vanwege mijn contact met Christus, en zij is zelf ook Christen, vonden we alle twee dat het belangrijk is om te geven. In de kerk wordt echter wel gezegd: “Geef binnen je grenzen.”

Herken je dit?

Dat er tektonische platen lijken te verschuiven in je hoofd? Of zijn dit gewoon belangrijke gebeurtenissen die extra impact hadden omdat ik de antipsychotica aan het afbouwen was? Ook vraag ik me af waarom ik niet bedacht heb om de antipsychotica weer tijdelijk op te hogen…


May-May Meijer is oprichter van vredesorganisatie Peace SOS. Ze schreef onder andere de boeken ‘Hier ben ik‘ en ‘Missie Wereldvrede.’ May-May heeft ook een website

De blogs van May-May vind je onder deze link

Meer lezen over psychosegevoeligheid?

Tekening: Robbert van der Pas
Noot van de redactie: De zoon van May-May heeft in het echt een andere naam.
  • Deel deze pagina:

Reacties:

  1. Hoi May-May, zeker heel herkenbaar!!!

    Dat verschuiven of opdringen van beelden, of geluiden is een mooi signaal. Tot nu toe heb ik het goed kunnen herkennen en vooral erkennen waardoor ik vaak weer met beide voeten op de grond belandt en weet dat ik een stap terug moet doen, meer ontspannen en dingen los moet laten. Ik zit dan teveel in mijn hoofd waardoor spanning opbouwt. Het brein gaat als het ware een eigen leven leiden.

    En misschien in jouw geval, dat je met afbouwen bezig bent, ben je kwetsbaarder en gevoeliger waardoor het eerder tot een psychose kan leiden. De ratio is niet langer aanwezig. Misschien voor jou een mooi leermoment om signalen te kunnen opmerken 🤗🤗

    Zo liefdevol als je voor de wereld bent mag je ook voor de volle 100,% voor jezelf zijn!!

    1. Wat knap Vlinder dat jij het vaak kan herkennen! Ik heb het ook een aantal keren kunnen herkennen en psychose weten te voorkomen, maar nu ging dat even niet. Was ik er toch weer in getrapt… En erg bedankt voor je advies dat ik ook liefdevol voor mezelf mag zijn. Ik word er geloof ik steeds beter in. Ik las gisteren ook een inleiding van Anne Claire van der Lugt die een voorwoord schreef bij het boek van haar oom, pater Frans van der Lugt. Het boek heet “Pater Frans van der Lugt: Geraakt door de Heilige Geest. Anne Claire schrijft (p. 17) ”Volgens oom Frans is liefde allereerst jezelf liefhebben. De liefde voor jezelf is te vinden in je innerlijk huis, zoals hij dat noemde. Op de weg hiernaar toen is het belangrijk om te luisteren naar, genegenheid te hebben voor en vooral geduld te hebben met jezelf. Eenmaal aangekomen bij je innerlijke huis zullen de deuren van je hart zich openen, zodat je jouw liefde kunt delen met anderen.”
      Dus, bedankt voor deze mooie boodschap Vlinder! Is denk voor veel mensen nuttig. Dat je jezelf lief mag hebben.

      1. Hoi May-May, (wat een mooie naam heb je trouwens),

        Ik denk dat dat de essentie van ons bestaan is. Liefde, en dan vooral zelfliefde. Ik heb steeds meer de indruk dat psychisch lijden, of welk ander lijden dan ook, mede veroorzaakt wordt doordat je de verbinding kwijtraakt met dat waardevolle stukje zelfliefde in je, en dat daardoor je hoofd (ego, denken,) het overneemt. Soms is dat even nodig maar als dat te lang duurt, óf de regie van je hoofd te groot wordt is de balans zoek. Onze intuïtie en hart weten de weg, dan leef je vanuit ontspanning en gaat het eigenlijk moeiteloos. Er wordt zo weinig aandacht besteedt aan zelfliefde. Want: hoe kan je een ander onvoorwaardelijk liefhebben als je dat bij jezelf niet kunt 😀.

        Ik ben aan het afbouwen met de paroxetine, ben nu bezig met de laatste 5 mg. Ik merk dat ik nu nog meer dan eerder behoedzaam moet zijn op ruimte voor mezelf, plannen, nee zeggen, keuzes moet maken. Ik vind dat moeilijk. Maar doe ik het niet, gaat het ten koste van mezelf. Dus daar zijn we weer: zelfliefde 🥰

        Ik vind het trouwens ontzettend knap wat jij allemaal doet (lees het her en der hier op de site). Toch kwetsbaar maar zo inzetten voor een mooiere, liefdevolle wereld! Chapau 👏🏼💪🏼💪🏼

  2. Beste May-May,

    Wat naar dat een opname weer nodig was, maar super knap dat je er zo kort daarna alweer over kan schrijven en reflecteren.
    Hoop dat je weer helemaal je sterke zelf bent (of wordt). Ik wens je het allerbeste!

    Groetjes,
    Saskia

  3. Beste May-May,
    Het is mij vanuit je verhaal duidelijk dat je een gevoeligheid hebt voor psychose.
    Psychose kan ontstaan wanneer je te maken hebt met (langdurige) stress, angst of frustratie ( is ook een vorm van stress).
    Antipsychotica vergroot bij de juiste dosering je draagkracht en daarbij je weerbaarheid.
    Jij hebt volgens mijn inzien tijdens de afbouw van jouw antipsychotica met hele menselijke situaties te maken gehad, die veel spanningen bij je hebben opgeroepen, waardoor je gevoeligheid voor psychose is vergroot.
    Mijn laatste opname vanwege een schizo-affectieve stoornis (manisch-depressief psychotisch), is al weer 16 jaar geleden.
    Door de juiste medicatie (Lithium en 5 mg olanzapine) en vooral goed ziektebeeldinzicht in mijn leven heb ik mijn weerbaarheid en daarbij draagkracht verhoogd.
    Ik heb over mijn leven en herstelproces een boek (manuscript) geschreven en heb een dopamine-hypothese waarin ik breed en duidelijk uiteen zet wat de functie van dopamine bij de verschillende psychiatrische ziektebeelden.
    Hierbij spelen sociale factoren of draaglasten met de bijbehorende draagkracht een grote rol.
    May-May, omdat ik een zwaar psychiatrisch verleden heb, ben ik mij ervan bewust dat ik mijn boek ga uitdragen op het moment dat ik daar aan toe. Ik bewaak hierbij mijn grenzen, wat je altijd bij een bepaalde psychosegevoeligheid moet doen. May-May bedankt voor de inkijk in je leven. Het is voor mij niet vreemd dat je met jouw psychosegevoeligheid uiteindelijk opgenomen bent geweest.

    Groetjes Jos.

    1. Ha Jos,
      Ja, he, het is verklaarbaar dat ik weer opgenomen moest worden..
      Wat ontzettend fijn dat je laatste opname alweer 16 jaar geleden is! Goed dat je een manuscript geschreven hebt en dat gaat publiceren wanneer je eraan toe bent. Schrijven helpt mij ook vaak bij herstel. Het kan eigenlijk van alles zijn waar je plezier uit haalt en wat de gezonde delen van je brein activeert.
      Groetjes,
      May-May

  4. Hey Lotje,
    Ik zat me net af te vragen of mensen mijn verhaal zouden begrijpen en herkennen en of ik niet een roepende in de woestijn was….. en toen…. zag ik jouw lieve berichtje. En dat je het herkent! Verdrietig voor je, maar ook fijn om te lezen omdat je het begrijpt. Ja, kan ik me voorstellen dat dat verdrietig en heftig is als je opa in een hospice komt en als je een harde val met je fiets maakt binnen een paar dagen. Dat is precies wat ik bedoel. Dat zijn van die heftige gebeurtenissen, dan kan het zomaar gebeuren dat je achterdochtiger wordt. Mooi gezegd, dat het een balans is van je hoofd met dingen uit de omgeving en lichamelijke factoren.
    En wat lief dat je zegt dat ik veel voor mensen doe. Ik ben dankbaar dat God me geroepen heeft en dat hij zoveel mooie mensen op mijn pad brengt. Want God werkt toch vooral ook via mensen, daar had ik toevallig gisteren nog een gesprek over met iemand.
    Fijn weekend en Liefs!
    May-May

  5. Hoi May-May, ik herken je verhaal helemaal.

    Ik ging in 2008 al een tijdje redelijk goed, maar toen kwam mijn opa in een hospice en maakte ik een harde val met de fiets binnen een paar dagen. Toen dacht ik die week weer dat de maffia achter me aan zat.

    Ik ben ook uit balans geraakt bij mijn zwangerschap of doordat ik moest stoppen met werk.

    Het is een interactie van je hoofd met dingen uit de omgeving en lichamelijke factoren.

    Je doet heel veel voor mensen, wilde ik je even laten weten.

    Liefs!

    1. Hey Lotje,
      Ik zat me net af te vragen of mensen mijn verhaal zouden begrijpen en herkennen en of ik niet een roepende in de woestijn was….. en toen…. zag ik jouw lieve berichtje. En dat je het herkent! Verdrietig voor je, maar ook fijn om te lezen omdat je het begrijpt. Ja, kan ik me voorstellen dat dat verdrietig en heftig is als je opa in een hospice komt en als je een harde val met je fiets maakt binnen een paar dagen. Dat is precies wat ik bedoel. Dat zijn van die heftige gebeurtenissen, dan kan het zomaar gebeuren dat je achterdochtiger wordt. Mooi gezegd, dat het een balans is van je hoofd met dingen uit de omgeving en lichamelijke factoren.
      En wat lief dat je zegt dat ik veel voor mensen doe. Ik ben dankbaar dat God me geroepen heeft en dat hij zoveel mooie mensen op mijn pad brengt. Want God werkt toch vooral ook via mensen, daar had ik toevallig gisteren nog een gesprek over met iemand.
      Fijn weekend en Liefs!
      May-May

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.