Veel gezochte termen

Psychosenet blog

Leestijd 3 minuten

Auteur

Peter Pijls

Peter Pijls is bipolair, kickte af van de psychofarmaca en is herstellend drinker. 

De grillige poetica van Peter Pijls

blog-grillige poetica
Blogger Peter Pijls kreeg zijn bipolaire stoornis en drankverslaving ook in bedwang door poëzie te schrijven. Onderstaand 6 recente gedichten. Grillig, dan weer kolderiek en soms extreem direct. De manisch-depressieve poetica van een genezende bipolair.

Als toen

Als je leven gemist voelt

Als er een gat in je ziel zit

En je wetende ogen hebt

Wanneer het pleisterwerk bladdert

En de koekoek zwijgt

Als de prikkel hard entert

Als je huid zonder teflon is

En je misplaatst oogt op Lowlands

Wanneer de krant een mening is

En feit een fictie

Als the powers that be regeren

Als toen jij me toch niet liet gaan


Emery

Ik ging naar de verboden balletten en zocht vergeefs jouw dansende schaduw.

Die nacht kwam de beloofde komeet ook al niet opdagen. “Een gedoemde ziel zoals jij had eigenlijk niet geboren mogen worden”, lispelde de waarzegster in mijn oor.

Dus trek ik mijn conclusies en neem bij leven afscheid van dit bestaan. ‘Hij was een zuivere schim in een vervuilde wereld’, beitelt Thanatus op mijn grafzerk.

Zelf weet ik beter. Alleen beer Pork weet van mijn opgepompte illusies. Ik geef me over en hef de piratenvlag. Maar zelfs de vijand blieft mijn capitulatie niet.

Ik werd de archeoloog van mijn eigen ziel. Op protheses de horlepiep dansend vertrek ik uit dit tranendal. Mijn schaduw wordt steeds smaller. En Emery doet het licht uit.


DE MONTANA MAN

DE MONTANA MAN WOONT EIGENLIJK IN EEN BERGHUT

MET EEN BIJL, EEN HOND EN EEN BUKS

HIJ IS WAT MENSENSCHUW MAAR DRINKT WEL MILLER

EEN HEEL GEWONE JONGEN EIGENLIJK

HIJ IS DICHTERBIJ DAN JE DENKT, DIE MONTANA MAN

ZIJN BERGHUT KAN OOK EEN PIPOWAGEN ZIJN

VERWAR HEM NIET MET ROWWEN HEZE

HIJ HAD WEER ANDERE KWALITEITEN


Saudade

Taal drukt

niet uit wat

ik bedoel

Ik zoek een

spraak die

niet bestaat

Mijn woorden

dekken de

laster niet

Ze liegen

niet eens

de leugen

Liefst zou ik

stom levellen

met een Gibbon

Die aap zou

zeggen wat

ik nu droom

Een naamloos

lied van

sukade saudade


Vasculair dement

In dit tijdperk van de gelijkgeschakelde confectiemens doen de kwade kabouters aan lenige luchtfietserij.

Ze zijn hier voor het bier. Paranoïde achterdocht is hun credo: Lang leve de happy pedo.

Het luchtalarm gaat al af. De meisjes zoeken dekking, de jongens daarentegen maken salto’s op een trampoline van vuur.

De distels van het kwaad braken lava uit waar ik m’n fikken aan brand. Waar ben jij, nu ik je nodig heb? Jij met je geborduurde maandverband.

Trollen verzorgen mijn wonden in het veldhospitaal van de gouwleider. Bij gebrek aan beter met zoutzuur en duct tape. Hoewel dood brengen opa en oma een heksenketel met morfine en lood.

“Rare jongens, die Romeinen.”

Tenslotte sleept een zwart elfje me naar de gesloten afdeling van de bedeling. (Laat alle hoop varen, gij die hier binnentreedt.)

Pipo zelf is er ook. Hij zingt een lied van saudade en sucade. Luchtmens daarentegen hoort als enige de hoefslag van de dood. Zelfs zijn vuurtijd kent een ijzig wak.

Als beweging de enige waarheid is, mompelt hij, waarom krijg ik dan geen leasebak?

Zelf blijf ik obstinaat volharden in hardleersheid. Als laatste doe ik het licht uit. De psychiater prik ik dood met een speld. Het songfestival is dan al tot nader order uitgesteld.

De kabouters zet ik droog. In een spel van heers en verdeel en slinkse twisten dump ik ze allemaal bij de Anonieme Alcoholisten.

De witte wieven werpen nog een Molotovcocktail. De hens gaat in de tent. En moeder? Die is vasculair dement.


Er is een zon die rijst en krijst

De totaalervaring die het leven is duldt geen gejamaar

We moeten wel die horizon voorbij, dus hou me niet op

Het was een minder wezen dat mij zonder leeftijd maakte

Het graf gaapt maar de tijd zoemt accelererend

Snelheid is ook prima te vermaxen binnen de bandbreedte van de traagheid

Als je maar leeft, en het totalere wezen zoekt

Verveling kan verminderd aan de orde zijn

Er is een zon die rijst en krijst

Foto creative commons (piqsels)

Reacties

Eén reactie op “De grillige poetica van Peter Pijls”

  1. Sander

    Hele mooie manier van dichten! Fijn om te lezen.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *