Main content

Uit de kast: depressie!

Mijn griepjes hield ik nooit voor mij

Ik deelde ze op Facebook

Voor een beetje medelij

Een gebroken arm hield ik ook niet stil

Hulp en warme reacties

Vielen mij ten deel

 

Maar toen werd ik mentaal wat labiel

Was tot weinig in staat, was heel fragiel

Ik hield mijn mond; dit ging niemand aan.

Ik wilde er zelf eigenlijk óók niet aan.

 

In mijn antwoorden,

op vragen hoe het was,

Antwoordde ik dan ook subtiel

Dat het leven bij iedereen

wel eens wat tegenviel.

 

Dat antwoord, dat viel altijd wel goed

‘Kom op en houd vooral moed’

Ik knikte dan en lachte

Terwijl ondertussen ik mezelf

compleet kwijt was door mijn gedachten

 

Een depressie, was de diagnose

Zo’n echte, zo’n nare

Met alleen maar in bed liggen

denkend aan de dood.

Een ernstige, een zware.

 

Een opname niet meer af te wenden

Het werd tijd om eerlijk te zijn

Ik vertelde de mensen om mij heen

dat het niet zo ging, zoals ik eerder zei

Maar hoe het wel zat: ik was ziek

En dat het psychisch was en niet fysiek.

 

Verschillende reacties. Vervelend en fijn.

Maar vanaf toen

kon ik eindelijk wél open zijn.

 


 

Depressief

Ik was zó stabiel

dat als iemand viel

ik met hart en ziel

doch wel subtiel

diegene, dik of juist schriel,

 

hielp

 

Maar toen werd ik zelf fragiel

Emotioneel wel heel labiel

Mijn gedrag ronduit debiel

En na een kijkje in mijn ziel

Bleek ik zwaar depressief

 

En die depressie was al niet licht,

maar verziekt nu ook nog even mijn

gedicht.

 


 

 

Dip/ Depressie

Een dip is geen depressie

Een depressie is geen dip

Want kijk: bij een depressie

Is alles naar

En zwart

En zwaar

En dat is meer dan even sip.

 


 

Marijke Groot – persoonlijk begeleider in de zorg, (pleeg-)moeder van drie kinderen, getrouwd. Ze is herstellende van een zware depressie die ongeveer heel 2015 in beslag nam. Ze schrijft over haar ervaringen op haar blog Het was niet alleen maar leuk tijdens mijn depressie.

Volg Marijke op twitter: @marijkegroot

Meer lezen van Marijke:

photo credit: pexels
  • Deel deze pagina:

Reacties:

  1. Bedankt voor het delen, Marijke! Ik vind ze alle drie goed, maar aangetrokken voel ik me nog het meest tot het tweede: depressief. Knap hoe je met de samenhang van de inhoud en de vorm speelt. Ik zag het pas bij het tweede lezen. Heb ik het goed gezien: depressief – hielp -gedicht? Het onderbreekt mooi bij ‘hielp’ al het ritme. Het eerste couplet is voor mij je levensritme. in het tweede hoor je al de zwaarder wordende stappen van een depressie. Dan de ritmeonderbreking. Een kleine bewuste verstoring in het klangbeeld door de laatste regel. Waarna het lyrische ik in het laatste couplet uit de beschrijving stapt , zich omdraait en zoiets vast stelt van:’ Nou, lekker dan.’ of ‘Pffh, het moet niet gekker worden.’ Mooie ironie-afstandshouding vind ik het. Die heb je prachtig neergezet. geeft ook de lezer de mogelijkheid naar zich zelf te kijken
    ik ga ze zeker nog een paar keer lezen. En, ach ja. Als je denkt wat heeft die daar nou van mijn gedicht gemaakt? Het is tegenwoordig niet meer de vraag : Wat wil de auteur hiermee zeggen? maar ‘Wat wil de tekst/het gedicht me vertellen/mededelen? En ja daar komt dan ook het gevoel bij mij vandaan van ik heb iets moois gelezen.

    Nog eens, bedankt!

    1. Hai Esther,

      Wat leuk om zo te lezen over mijn eigen gedicht. Ik moest gedichten altijd ‘ontleden’ voor mijn studie (lerarenopleiding Nederlands), dus om het eens van een andere kant te zien: grappig!

      Je analyse klopt ook nog eens. Mijn levensloop. En dan heeft die depressie al zó veel kapot gemaakt, verpest die mijn gedicht óók nog even.

      Dank je voor je reactie! Fijn dat je het gedicht mooi vond. En snapte (want dat doet niet iedereen merk ik!).

      Hartelijke groet,
      Marijke Groot

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *