Main content

In deze blog blikt Agnes terug op haar leven én kijkt ze weer vooruit. Een diagnose krijgen was helpend voor haar.

En daar zat ik dan bij de GGZ Crisisdienst: “Mevrouw, we willen u opnemen.” Gelukkig hebben ze me laten gaan en belandde ik niet achter de gesloten deuren.

Nu ben ik aan het verwerken dat ik al zevenentwintig jaar een bipolaire stoornis heb. Niemand die het door had dat ik al zo lang ziek ben.

Alle puzzelstukjes vallen op hun plaats

Op mijn eenentwintigste was ik een jaar zwaar depressief en suïcidaal, op mijn drieëntwintigste exact hetzelfde.

Vorig jaar realiseerde ik me voor het eerst, dat ik op een vakantie in de maling was genomen door een vrouw, die met mij mee ging. Alle dagen van de week werd ik door haar uitgescholden.

Omdat ik nog niet hersteld was, werd ik tijdens deze vakantie psychotisch en suïcidaal. Na deze vakantie ben ik ongeveer twee jaar zwaar getraumatiseerd geweest.

Ik kreeg een verkeerde behandeling en zo leefde ik van mijn dertigste tot mijn veertigste jaar met lichte depressieve periodes.

Na deze vakantie meldde ik me ziek voor het werk en voor sociale afspraken. Ik had in mijn hoofd: “Ik ga niet praten over deze periode, want als zij gelijk heeft, dat niemand mij leuk vindt, dan pleeg ik zelfmoord.

Mijn zelfvertrouwen is kapot gegaan, in die zeven dagen vakantie in 1998.

In mijn onderbewustzijn heb ik nog veel zelfkritiek

Dankzij mijn inzichten weet ik nu waar het vandaan komt. Jarenlang durfde ik niet meer op vakantie te gaan of een relatie aan te gaan, niemand had dit door.

Omdat mijn zelfvertrouwen toen stuk is gegaan en ik met depressieve periodes leefde, is mijn kinderwens nooit uitgekomen en deze wens zal ook nooit meer uitkomen. Inmiddels ben ik zevenenveertig jaar.

Ik had een klein wereldje gecreëerd van werk, soms tennis en om de drie of vier maanden een sociale afspraak.

Eigenlijk heb ik een hele lijst van wat ik mankeerde na deze vakantie, wat niet gehoeven had, als deze vrouw respectvol met me omgegaan was. Mijn leven was dan misschien wel heel anders gegaan.

Een diagnose krijgen heeft me geholpen

Nu kan ik terugkijken op depressieve periodes, angst en paniekaanvallen. Ook voel ik de drang om mensen te helpen met problemen, waar ik zelf negatief van werd.

Een diagnose krijgen, ‘bipolaire stoornis type 1’ of manisch depressief, is voor mij helpend geweest. Mijn problemen hebben nu een naam. Ik slik Olanzapine om niet psychotisch te worden. Zelf heb ik drie keer een hele zware psychose gehad, vorig jaar ook weer.

Het overkomt me, ik vraagt er niet om, maar ik wil vooruit!

Er is een signaleringsplan gemaakt voor psychoses en er volgt er nog één voor depressies. Ik sta op een wachtlijst om EMDR traumatherapie te krijgen voor deze vakantie van twintig jaar terug.

In mijn leven probeer ik er nu elke dag iets van te maken. Dat gaat met vallen en opstaan. Ze verwachten dat het ongeveer een jaar gaat duren voor ik weer goed hersteld ben.

Ik geloof erin, want tot nu toe heb ik goede hulpverlening gehad.


Agnes Ag

Meer informatie:

  • Deel deze pagina:

Reacties:

  1. Vervelend dat je zo’n zware tijd heb gehad. Maar goed dat je weer vooruit kijkt. Dat is namelijk de sleutel. Dat geld ook voor mij.

    Ik heb zelf na mijn psychose veel last gehad van depressiviteit omdat ik een zooitje van me leven had gemaakt en ik was bang dat de ziekte terugkwam. Ik had mezelf totaal niet in de hand. En dat gevoel van hopeloosheid bleef aan. Blijkbaar kan ik de realiteit dus op een manier ervaren wat totaal kant noch wal raakt.

    Ik heb altijd wel last van achterdocht gehad, maar het had nooit ziekelijke vormen aangenomen. Dus toen ik die psychose kreeg en er uiteindelijk voor behandeld werd hoopte ik eigenlijk dat al mijn angsten en achterdocht compleet verdwijnen en dat ik een bepaald gevoel van welbevinden zou hebben.

    Maar na jaren strugglen ben ik er achter gekomen dat ik er nooit meer vanaf kom. En in plaats van het te zien als lijden zie ik het nu als iets wat gewoon bij me hoort. Ik heb verschillende therapieën geprobeert om me persoonlijkheid te tunen zodat ik wat vrijer in het leven sta met minder zorgen. Ze helpen wel om sociaal geaccepteerd gedrag te vertonen maar de psychische problematiek word niet weggenomen. totdat ik op Acceptance and commitment therapy stuitte. Dat gaf me echt het inzicht van: oke, ik heb hier last van en het gaat niet meer weg. Maak er maar het beste van. En ja, mocht ik volledig de grip op de realiteit verliezen dan is er ook nog geen man overboord. Even tandjes op elkaar en me laten behandelen daarna ben ik dan weer good to go.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *