Fotocredits: Maria Louise
Eind 2024 ervoer Maria Louise een psychose. In de maanden daarna hield ze bij hoe ze haar herstel beleefde. Een jaar later, deelt ze persoonlijke passages uit haar hersteldagboek over angst na haar psychose en de steun die ze van haar naasten ontvangt.
Dag 349: bang
Ik voel me vandaag bij vlagen heel bang. Bang voor wat er komen gaat en bang om verkeerde beslissingen te nemen, waardoor het leven mogelijk nog ingewikkelder wordt. De angst zorgt voor een vervelend, gespannen, paniekerig gevoel in mijn lijf, met name in mijn hart. Het is rauw en pijnlijk, alsof er een schuurpapiertje langs is gehaald. Tijdens mijn psychose, die bijna een jaar geleden langskwam, was dat angstige gevoel soms zo erg aanwezig, dat ik even heb gedacht dat mijn hart het begaf; dat ik daadwerkelijk doodging. Toen wist ik niet wat me overkwam en raakte ik er totaal van in paniek.
Nu weet ik gelukkig al iets beter waar mijn angstige gevoel door wordt veroorzaakt en kan ik er wat mee doen. Ik doe wat ademhalingsoefeningen, praat met mijn therapeut of naasten en doe een eenvoudige, helende oefening die ik van een fijne energetisch therapeut heb gekregen. Deze keer komt er ook een tekstje in mijn hoofd op.
Ik schrijf het op en later besluit ik om het ook hier, op Psychosenet, te delen. Dat voelt een beetje spannend, maar ook als een manier om de angst te lijf te gaan:
Angst
Een enorme olifant die op me gaat zitten
Een zee vol kwallen die zogenaamd niet prikken
Spinnenwebben boven mijn hoofd, maar waar zijn de spinnen?
Een blok voor mijn neus, dat niet weg is te wrikken
Een donkere wolk boven m’n hoofd
Die dreigend zegt wat ik niet moet doen
Want straks gebeurt dat ene, dat afschuwelijke, datgene
Dat me overneemt en me verlamt.
Dus: vergeet het avontuur
Neem geen risico’s, maak geen fouten
Doe het gewoon maar niet.
Gedicht van Maria Louise
Dag 365 – wandelen met mijn vader
Het is zondagmiddag 14 december en ik rij naar huis terwijl het nummer Follow the Sun van Xavier Rudd door de speakers van mijn auto galmt. Als vanzelf zing ik mee, ook al ken ik de tekst maar half. Het voelt heerlijk om mijn stem ongegeneerd te laten horen in mijn rode koekblik; het liedje heeft iets hartverwarmends. Ik bedenk dat ik het nummer straks als ik thuis ben met mijn vader zal delen. Zonet heb ik met hem geluncht en gewandeld, nadat we ruim een maand amper contact hadden gehad. Ik had hem gevraagd dit weekend wat te doen samen, omdat deze dagen beladen voelen. Morgen is het een jaar geleden dat de crisisdienst van de GGZ voor de deur stond.
Hoewel het voor mij verleidelijk was om deze middag met het hele gezin naar mijn vader en zijn vriendin toe te gaan, merkte ik eerder deze week dat ik liever alleen met hem wilde afspreken. We deden dat regelmatig in de tijd dat ik net studeerde. We probeerden onze relatie te fixen na een pijnlijke scheiding tussen mijn ouders. Meestal gingen we dan wat eten in het centrum van Amsterdam en deelden we best veel met elkaar. We genoten van die uitjes en op zulke avonden voelde ik hoe trots hij op me was: zijn 17-jarige dochter die vanuit een Zuid-Hollands dorp helemaal alleen naar de grote stad was verhuisd om daar een universitaire studie te gaan doen.
De band die wij delen
Nu, 25 jaar later, zijn de afspraken met z’n tweetjes schaarser geworden, maar des te waardevol. Deze keer spreken we af op een wat minder wereldse plek, waar ruimte is voor lunch, een wandeling en een goed gesprek. Het is fijn om hem even vast te kunnen houden, hem in z’n ogen te kunnen kijken en te voelen dat het goed is om elkaar te zien. Hij vraagt me hoe het gaat en ik begin maar gewoon te vertellen. Het gesprek meandert door naar de kinderen, mijn man, naar mijn vaders gezondheid en dat van zijn vrouw, en hoe hij zijn dagen vult. Na de lunch trekken we eropuit.
Tijdens de wandeling vertel ik mijn vader over het psychotherapietraject waar ik sinds september mee ben gestart en hoe dat me helpt. Wanneer ik hem daarna vertel over iets dat is gebeurd in de aanloop naar de psychose, raak ik geëmotioneerd. Dat komt deels doordat het pijnlijk is om erover te praten, maar vooral voel ik me opgelucht dat mijn vader me de ruimte geeft om mijn verhaal te delen en ik mijn tranen kan laten komen, zodat hij mij kan troosten.
Praten over zelfstigma
Na de wandeling gaan we nog even wat drinken samen. Als we zijn neergestreken, zegt mijn vader hoe prettig hij het vindt dat we hebben afgesproken zonder aanhang, omdat we nu tot écht praten komen. Terwijl hij een wijntje drinkt en ik een gemberthee, komen we op het onderwerp zelfstigma. Ik zeg hem dat ik me schaam voor wat me is overkomen, omdat ik voor mijn gevoel de controle over een deel van mezelf tijdelijk ben verloren.
Mijn vader laat duidelijk merken dat hij zich niet voor mij schaamt. Hij vindt het fijn om mijn blogs te lezen. Hij praat ook met zijn vrienden over hoe het met mij gaat. Ik ben blij dat te horen en zeg hem dat hij deze blogs ook met ze mag delen. Dat ik liever nog even een beetje anoniem blijf, maar dat ik erop vertrouw dat er een moment komt dat ik me niet meer schaam en niet meer bang ben voor mezelf.
Als ik thuiskom, stuur ik hem het liedje en bedank hem voor de fijne middag.
Dag 365/366/367 – intens voelend
Deze dagen zijn beladen. De kerstvakantie komt eraan en het leven voelt extra vol. Ik merk dat ik wil schrijven, veel voel en veel kwijt moet, maar het lukt niet echt. Dus adem en voel en klets ik me door de dagen en neem zo nodig een beetje medicatie. Zo kan ik emotioneel en fysiek beschikbaar blijven voor mijn kinderen.
Terwijl ik even op mijn bankje op zolder zit, zie ik The Dictionary of Obscure Sorrows van John Koenig op mijn bureau liggen. Het is een Engelstalig woordenboek met een verzameling nieuwe woorden voor emoties. Ik weet nog hoe intens blij ik ervan werd toen ik het boek online tegenkwam en het uiteindelijk op mijn deurmat lag. Dat gebeurde een jaar of twee geleden, in de tijd dat ik nog lesgaf en het leven enigszins overzichtelijk leek. Daaraan denken doet pijn.
Op zoek naar de juiste woorden
Ik sla het open en stuit op de eerste bladzijdes op het woord ‘onism’. De omschrijving die erbij hoort luidt ‘the frustration of feeling stuck in just one body, that inhabits only one place at a time’ en ik ben meteen weer verkocht. Er staan zoveel herkenbare gevoelens en ervaringen in, waar we met z’n allen in het Nederlands geen woorden voor hebben.
Plots moet ik denken aan het woord ‘bipolair’, dat sinds mijn 26e op mijn pad terecht is gekomen en destijds behoorlijk wat impact op me heeft gehad. Ik ben er al vrij lang achter dat deze term voor mij persoonlijk niet werkte, vooral omdat het voor mij klinkt alsof ik me het één of het ander voel, positief óf negatief. Ik voel soms van alles tegelijk, zowel positief als negatief en het is allemaal niet zwart/wit. Wat mij betreft maken we er dus op z’n minst ‘multipolair’ van, of gewoon ‘intens voelend’, zoals mijn psychotherapeut me laatst omschreef.
Over Maria: Ik ben Maria Louise, 42 jaar, en ik heb eind vorig jaar een korte psychose doorgemaakt. Ik woon samen met mijn man, twee kinderen (13 en 10), een kat en een berg wandelende takken. Ik werk hard aan mijn herstel en schrijven helpt mij daarbij.
Meer lezen van Maria Louise?
Meer lezen over het Herstelproces?
- Mijn innerlijke reis – vallen en opstaan
- Vooruitgang! – tarot readings, intuïtie en zelfliefde
- De prijs van herstel – mijn bestaansonzekerheid
Heb je een vraag?
Onze experts beantwoorden jouw vraag in het online Spreekuur van PsychoseNet. Gratis en anoniem.
Behoefte om te brainstormen over je herstel?
Klaar om aan de slag te gaan? Onze PsychoseNet chatprofessionals staan voor je klaar.
Geef een reactie