Main content

Vijftien jaar geleden begon mijn zoektocht in de GGZ. Dertien jaar lang was ik zoekende naar aansluitende hulp. Dit was een lange weg, een weg waarin ik veel aan mezelf getwijfeld heb terwijl dat niet nodig was. Nu begin ik eindelijk een bestaansbodem, zelfgevoel, in mezelf te ervaren, dankzij de huidige therapie.

Met drie kinderen, waarvan de jongste extra zorg nodig had, was ik fulltime huismoeder. Een hecht gezin en naast thuis deed ik ook dingen buiten de deur. Gaandeweg ontwikkelde ik angsten, hypochondrie en kreeg ik last van wisselende stemmingen. In 2001 (34 jaar oud) zette ik de eerste stap naar een GGZ psycholoog.

Na het traject van tien sessies zou ik klaar zijn. In werkelijkheid kwam ik er alleen maar slechter uit en legde ik de schuld, het falen, volledig bij mijzelf

Ik zou er wel mee leren leven. Dat lukte niet. Ik bleef regelmatig aankloppen bij de huisarts, ook met fysiek onbestendige klachten. Zocht zowel op alternatief als op regulier gebied verder maar een werkelijke doorbraak of genezing bleef uit. Mijn klachten verergerden, ons huwelijk stond op springen.

Eind 2008 kwamen mijn man en ik terecht bij een psychologe voor relatietherapie, bij een BIG geregistreerde privé praktijk. Na inventarisatie van onze levens legde zij meteen de vinger op de zere plek: ik was bekend met de problematiek van tweede generatie oorlogsslachtoffers. Mijn moeder had in een Jappenkamp gezeten tijdens de Tweede Wereldoorlog. Ik had de symptomen al voorbij zien komen op internet, maar nu benoemde iemand dat naar mij. Zij zag mij!

Ik ging alleen verder bij haar, thuis was er weer rust.

De therapie zou bestaan uit gesprekken, twee tot vier jaar lang

Er werd benoemd dat er een muur om je heen kan zitten, dat die bij sommige mensen wordt afgebroken, bij anderen zou er hier en daar een opening ontstaan, zou er wat licht naar binnen kunnen schijnen en om die muur zou er een nieuwe laag gevormd worden. Binnen zes maanden zat ik in een zware depressie. Ik moest aan de pillen en de focus werd gelegd op het stabiliseren.

Bewustwording van emoties, kind en volwassene. Moeder zijn voor mijn eigen kind-stuk, net zoals ik moeder was voor mijn kinderen. Richting mijn kinderen lukte mij dat goed maar voor mijzelf was het een onmogelijke opgave. Ik miste een referentiekader hoe dit te doen. Er kwam veel op uit mijn verleden, ook naarmate mijn eigen kinderen ouder werden kreeg ik een helderder beeld van hoe ik was opgegroeid.

Het was confronterend, ondraaglijk eigenlijk

En toch bleef de focus op het huidige leven, niet blijven hangen in (onverwerkte) emoties en gevoelens. Ik zat wekelijks bij mijn therapeut op de bank. Ze had een soort ‘reddende-engelfunctie’ voor mij. De – totaal onbesproken – afhankelijkheid, de binding, werd groter en groter. Ik verlangde (onbewust) zo naar mama en papa. Mijn vader was kostwinner en bemoeide zich niet met de opvoeding. Tegelijkertijd ontwikkelde ik ook een enorme angst voor haar. Ze kon behoorlijk streng uit de hoek komen. Bijvoorbeeld als ik in het kleine kind bleef ‘hangen’: Nee, NU moest ik verder!

Na enige tijd antidepressiva via de huisarts gekregen te hebben, stapte ik over naar een psychiater. Bij haar ging ik gestaag omhoog in medicatie.

Telkens als ik weer tegen een stuk aanliep in de therapie en het stabiliseren niet voldoende lukte – suïcidegedachten, depressie – werd de dosering opgevoerd

Mijn onbeantwoord verlangen naar het ontwikkelen van een autonome samenhang in mezelf werd chemisch getemperd.

Eind 2012
Na vier jaar, werd de therapie beëindigd. De therapeute vond dat ik volwassen was geworden, het nest uit mocht vliegen. Ik had afgelopen jaar de diagnose borderline gekregen, kon er mijn voordeel mee doen en andere dingen die nog speelden (ik kreeg meer en nieuwe klachten) zou ik eventueel later en zeker bij een andere therapeut kunnen uitzoeken.
2013 werd gebruikt als jaar van afscheid nemen, gesprekken over dagelijkse gang van zaken. Ik ving de klap op met weer een verhoging in de medicatie, 375 mg Venlafaxine.

Ik kreeg ook de optie het aan te vullen met een antipsychoticum zodat ik beter zou slapen. Daar ben ik niet aan begonnen

Eind 2013
Er waren momenten dat ik aan tafel zat, het hele gezin samen. Er werd gepraat, gelachen, leuke en minder leuke dingen kwamen voorbij en ik, ik was er niet. Ik beleefde het niet wezenlijk, ik zag mezelf als last voor de anderen en waarschijnlijk zouden ze beter af zijn zonder mij. De lijn tussen gedachte en daad werd erg dun.

Ik zat in een leegte die ik eigenlijk al mijn hele leven kende – onwetend en onbewust – waar ik altijd voor was weggelopen en dat kon ik niet meer opbrengen. Ik wist niet hoe het leven te leven. En ik dacht dat ik de enige was.

Voorjaar 2016
Ik zit op 112,5 mg Venlafaxine. Ik ga het derde jaar in bij mijn huidige therapeute. Integratieve therapie. Ze maakt, naast praten over mijn hechtingsproces gebruik van verschillende technieken zoals imaginatie, beeldcommunicatie, kunstzinnige therapie. Eens in de twee weken heb ik een afspraak. Wat gebeurt er, wat ervaar ik in deze therapie, bij deze mevrouw?

Na dertien jaar heb ik gevonden en krijg ik waar ik al mijn hele leven naar op zoek ben

Ik ben geboren en getogen op drijfzand. Met andere woorden: ik heb een hechtingsverstoring. En nu, in deze therapie, mag ik hechten. Het kleine kind in mij wordt gezien en gehoord.

Er wordt naar mij geluisterd, zonder oordeel. Onvoorwaardelijk is zij er voor mij. Dat ken ik niet, dat is iets wat ik nog nooit in mijn leven heb mogen ervaren. In de afgelopen twee jaar heb ik een beeld gekregen van de toestand waarin ik zit, waar ik uit voortkom. Kleine L. komt meer en meer op, heeft nog nooit zo mogen zijn als nu.

Grote L. met al haar vertrouwde patronen loopt er doorheen. Bij momenten een wirwar aan emoties, gevoelens en gedachten. Soms een gevoel van nauwelijks kunnen overleven maar het kan en mag allemaal. Ik zit in verschillende rouwprocessen tegelijk: afscheid van vroeger, verwerking van vorige therapie, nu leren op eigen benen te staan én ik bouw af in medicatie! Door middel van hechting bij mijn therapeut kan ik hechting in en met mijzelf ervaren. Zelfgevoel ontwikkelen en bestaansleegte leren verdragen. Kleine L. samen met grote L. een gevoel van mogen en kunnen zijn, krijgen en vasthouden.


 

Liesbeth de Vos was ruim 12 jaar in therapie en kreeg min of meer de boodschap dat ze was uitbehandeld. Tot ze bij haar laatste therapie eindelijk écht werd gezien. Samen met haar therapeut werkt ze aan een boek over haar werkwijze dat dit najaar verschijnt.

  • Deel deze pagina:

Reacties:

  1. Mooi geschreven Liesbeth. En op veel vlakken heel herkenbaar. Wat een lange weg met hulpverleners die je zo heeft doen twijfelen aan jezelf. En wat een mooie stappen heb je nu gemaakt!

  2. Joh, wat is dit verhaal herkenbaar. En wat beschrijf je het mooi…. geboren en getogen op drijfzand. Hoewel mijn omstandigheden misschien anders waren, herken ik de hechtingsverstoring en mijn lieve innerlijke kind. Wat ik vaak jaren lang zelf vertrapt heb: het moet nou maar eens klaar zijn, al die emoties en pijn. Ik ervaar ook steeds meer wat het is om voor mijn eigen kleine Wings te zorgen, haar te lief te hebben, mijzelf lief te hebben. Haar te beschermen, dus mijn emoties te leren beschermen. En haar te omhelzen, mijzelf te omhelzen. Daardoor groeit er van binnen bij mij eenheid. Ik heb altijd de GGZ vermeden. Ik vertrouwde ze gewoon niet. Ik wil geen pillen, ik wil genezing. Ik ben daar eigenlijk wel dankbaar voor. Wel terugkijkend fijne hechtingsfiguren gehad, die mijn kleine meisje begrepen. Dit was het begin van genezing. Dank je voor het delen!

  3. Hallo Liesbeth de Vos, Wilhelmina en Liza.
    Sinds het lezen van deze blog is mijn aandacht verschoven. Voorheen was ik snel overprikkeld en geirriteerd, nu voelt het alsof mijn ziel eindelijk ‘undercover’ is en in verbinding staat met de persoon die ik heb gekregen. Soms dient het gevoel van die nare leegte zich volop aan, inderdaad bijna niet uit te staan, maar ik merk dat het al makkelijker is om mezelf aan de hand te nemen en van het gat weg te gaan. Tijdens 1 van deze sessies heb ik er aarde in gegooid en dat leverde een ontlading op via de buik. Daarna heb ik een pan water met kruiden en kipkarkasjes opgezet en een nachtje laten trekken. Hiervan heb ik dagelijks soep gemaakt. Verder heb ik een wollen vest gebreid, antraciet, en ben ik mijn traject met hulpverleners (en andersom) nog eens nagegaan. Ik stond stil bij het getrooste kind in mij en ontdekte dat er in al die jaren een stil geluk is gegroeid, dat alle inspanning en goeds daar aan heeft bijgedragen. Ik dacht wat moeite te hebben met ontvangen maar merk dat het al snel genoeg is, misschien wel veel sneller dan de meeste mensen zich kunnen voorstellen en dat ‘betrokkenheid’ en ‘aansluiten’ alles is wat rest. Daar zie ik nu weer naar uit en ik wens ieder het allerbeste!

  4. Hallo Liesbeth,

    Sinds het lezen van je blog is er voor mij veel veranderd, alsof daarmee net het laatste stukje is gelegd en het nu nog zoeken is naar de juiste verhouding ziel en persoonlijkheid. Voorheen was ik ingetuned op de ‘oerleegte’ en vaak volkomen overprikkeld en snel geirriteerd, nu lijkt het wel of m’n ziel ‘undercover’ is. Soms dient het gevoel van die nare leegte zich aan, inderdaad bijna niet uit te staan, ik doe het in hapjes en merk al dat het makkelijker wordt m’n aandacht te verschuiven naar het geziene kind. Dat voelt verlegen en stilletjes gelukkig. Deze heb ik tijdens mijn reis met hulpverleners gevoeld en me ook verinnerlijkt, ontdek ik nu. Verder zag ik bij artikelen ‘zelfgevoel’ ‘betrokkenheid’ en ‘aansluiten’ in de titels staan, dat neem ik voorlopig mee als recept en ik wil je heel hartelijk danken voor het delen van je ervaring + alle goeds voor de komende tijd!

  5. Heel erg bedankt voor deze blog Liesbeth! Wat herken ik veel, vooral het gebrek aan een zelf en het gevoel daarin alleen te zijn. Na jarenlang therapie ben ik er nog steeds lang niet, maar door verhalen als deze blijf ik geloven in dat het ooit een keer zo ver zal zijn en dat ik gewoon een ik heb, met grenzen en met een persoonlijkheid die functioneert. Heel veel sterkte en erg knap dat je ondanks de negatieve ervaringen door bent blijven zoeken naar een therapie die wel werkt.

  6. Had mijn verhaal kunnen zijn zò herkenbaar! Ook bij mij word gewerkt aan drie belangrijke espisodes in mijn leven. Het kleine meisje in mij, heeft erg veel geleden. Teveel voor die kleine meid! Ben pas compleet en onbevooroordeelt als dat is samengesmolten. Hechting is zò ontzettend belanrijk, als basis in je leven.
    Heb het gemist en ook dat lege gevoel ken ik maar al te goed.
    Mijn hoofdbehandelaar zegt daarvan, dat ik geen bodem heb, maar een gat,waar positieve dingen ook gemakkelijk wegstromen. De bedoeling is dat daar een dekentje ingelegd gaat worden door middel van ondersteuning en gesprekken. Ben al vanaf mijn tienertijd bezig, soms even niet, maar het is inmiddels een aardig dossier!
    Er zijn steeds weer nieuwe dingen die dat soort Vervelende gevoelens triggeren.
    Aan mijn verstand mankeerd niks,maar gevoel en verstand zijn vaak met elkaar in conflict, en het gevoel overheerst meestal, vast herkenbaar ook voor jouw! Bedankt voor je verhaal en ik hoop dat je ook wat aan het mijne hebt!
    Gr Wilhelmina

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *