Veel gezochte termen

Psychosenet blog

Auteur

Miriam

De blogs van Miriam vertellen het verhaal over de helende kracht van twee mensen die de moed hebben zich te verbinden na een ontwrichtende ervaring. Een moeder stopt met schilderen na de dood van haar zoon. Haar enig kind. Haar toekomst als beeldend kunstenaar komt hiermee tot stilstand.

Negen jaar na het verlies ontmoet ze bij toeval de psychiater die korte tijd de behandelaar van haar zoon was. Het gedeelde verdriet en onmacht verbindt hen bij hun zoektocht naar de waarheid rond zijn dood. Het groeiproces van hun vriendschap werkt helend voor allebei maar niet zonder ups en downs. Gaat zij weer schilderen en hoe meandert hun relatie door de tijd?

Proloog — de aanloop naar het interview over verlies en rouw

Hoe bereid je je voor op een interview over het verlies van je zoon? Miriam wist het zelf ook niet, maar deed het toch.
Fotocredits: Pixabay; x-readingman
Hoofdstuk 16

Hoe bereid je je voor op een interview over het verlies van je zoon? Miriam wist het zelf ook niet, maar deed het toch. Ze beschrijft de aanloop naar het interview als een periode vol twijfel en spanning, die uiteindelijk een andere wending kreeg dan ze had verwacht.

Lees eerdere hoofdstukken van Miriam hier!

“Waar ben ik in hemelsnaam aan begonnen?” Het interview eiste bereidwilligheid van haar kant om zich meer en meer open te stellen.

“Een stap te ver? Liep ze zichzelf voorbij?” Een belemmerende gedachte die ze snel liet varen. Ze had een luisterend oor gevonden en God zegende de greep. Ogen dicht en springen maar. Haar dappere dodo liep voorop, aan het eind van de rij strompelde de angst. “Audaces fortuna juvat.” Was dit altijd al niet een leidraad in haar leven geweest? “Wie niet waagt, wie niet wint,” hield ze zichzelf voor.

De voorbereidingsfase

Met ieder telefoontje waren er nieuwe vragen betreffende de voorbereidingen. Denken over de antwoorden en de juiste formulering joegen haar de stuipen op het lijf. “Was het oké om geluidsopnames te maken?” Het zweet brak haar uit, maar ze kon er niet onderuit. “Mochten er foto’s van haarzelf bij het artikel en foto’s van haar zoon?” Echt niet, ze gruwde van het idee. Was een verhaal niet genoeg? Nee dus. “Stemde ze dan in met een illustratie met een foto als basis?” Met die vraag kon ze instemmen, gelukkig, ze haalde bakzeil. “Kon ze die zelf aanleveren?” Dat was een makkie: de foto van haar zoon, waar hij met de teckel op zijn arm glimlachend de camera inkijkt. “Had de psychiater ingestemd met de datum?” Ze was ervan overtuigd geweest dat hij dat zou doen en daarin was ze niet teleurgesteld. Hij wist ervan en had ingestemd.
“Waren de dossiers aanwezig om in te zien?” “Jaja, dat waren ze, zeker.” Enzovoort…

Denk goed na voor je spijt krijgt!

Behendigheid om hiermee om te gaan had ze niet en ze kreeg veel waarschuwingen, waarvan een aantal haar bovendien best zinnig leken. Dat leverde nog een probleem op. Hoe daarmee om te gaan. Haar intieme vrienden waren bezorgd. “Let op dat je vraagt om zelf het interview eerst goed te kunnen lezen voordat het gepubliceerd wordt.” “En hij bereid is om de tekst te veranderen…” “Zeg niks waar je later spijt van krijgt.” De journalist had geen haast. De manier waarop hij haar stuntelige twijfels als welkome voorstellen serieus nam, stelde haar gerust. Ze kon vertrouwen op haar intuïtie. Hij ging niet over één nacht ijs en zij ook niet. Hij ging voorzichtig om met wat ze hem liet weten, maar miste niets.

Het script werd herschreven

“Een bijzonder verhaal,” vond de journalist. Hij had niet eerder op deze manier een stuk geschreven. Een zoektocht naar de chemie bij een ontmoeting, het mysterie van het onvoorspelbare. De band tussen haar en de psychiater. Hoe was het begonnen? Hun persoonlijk verdriet over het verlies van een mens had hen verbonden. Waar had het toe geleid? Wat doet die ervaring met de achterblijvers? Wat deed het met haar, als moeder, en wat deed het met hem, als behandelaar? De journalist wilde schrijven over dit proces. Het kwam hem niet meer onwaarschijnlijk voor; hij was nieuwsgierig naar hun verhaal. De avond voor het interview kwam er een telefoontje. “Ik kan er helaas niet bij zijn, morgen, met de journalist.” Van alle dingen waar ze zich zorgen om had gemaakt, kwam deze zin in haar script niet voor.


Zelfportret van Miriam

Een moeder (Miriam) ontmoet een aantal jaren na de dood van haar zoon de psychiater die een korte periode de behandelaar van haar zoon was. Hun gedeelde verdriet over het verlies verbindt hun bij hun zoektocht naar de waarheid. De vriendschap werkt helend voor beiden. Met ups en downs.

Meer lezen van Miriam?

Meer lezen over Verlies en rouw?

Heb je een vraag?

Onze experts beantwoorden jouw vraag in het online Spreekuur van PsychoseNet. Gratis en anoniem.

Ontvang jij de PsychoseNet nieuwsbrief al?

Meld je aan en ontvang iedere week de nieuwe blogs en interessante items in je inbox.

Reacties

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *