Fotocredits: Pixabay; nicolagiordano
Hoofdstuk 11
Miriam staat tussen stapels dossiers, omringd door woorden die haar verbazen. Elke pagina opent een venster naar het verleden van haar zoon, naar een wereld van herinneringen en details die ze nooit had verwacht. In hoofdstuk 11 raakt ze verstrikt in verwarring en confrontatie, terwijl inzichten uit zijn dossier zich langzaam aandienen over zijn tijd binnen de forensische psychiatrie.
Lees eerdere hoofdstukken van Miriam hier!
Het dossier
Enveloppe nummer drie werd twee weken later bezorgd. De postbezorger belde aan om het te overhandigen. Dit dossier kwam van een andere locatie, zag ze. Daar moest opnieuw een persoon opdracht hebben gekregen zich over dit ongewone verzoek te buigen. De juriste had haar handen vol gehad aan al het extra werk. Ze was twee jaar in dienst en wist niet veel over de zaak. De moeder begreep ze goed, ze had met haar te doen, maar in haar job had haar professionele houding in deze situatie prioriteit. Hoe hield ze zichzelf in balans? Hoe meer ze op haar professionaliteit werd aangesproken, hoe minder moeite ze kreeg met haar keuze. De collega’s steunden haar. Het bestuur had niet voor niets een juridische afdeling. Ze schreef een mail naar de moeder en stelde een videogesprek voor.
En printen…
Intussen had iemand bij de administratie de opdracht gekregen om een oud dossier uit te printen. Een dossier? Zolang geleden? Waar en hoezo? Op papier afdrukken? In deze tijd? Hoe zou de situatie bij de administratie zijn geweest? Had haar verzoek vragen opgeroepen? Ongetwijfeld. Moeilijk, moeilijk.
Ze benijdde de persoon waarvan verwacht werd dit tot een bevredigend einde te brengen niet. Al die blaadjes? Door de kopieermachine? Is er een volgorde? En moet echt alles? Niet alles wat buiten de dagelijkse routine-werkzaamheden om werd gevraagd, was saai. Dit was echter zo’n klus waar niemand op zat te wachten. In de wandelgangen werd er zorgvuldig over gezwegen. Stel dat iedereen dossiers ging zitten opvragen. Een moeder die een dossier opvroeg? Hoezo? Ze fantaseerde er lustig op los. Al deze gedachten hielden haar onrust onder controle totdat de laatste zware enveloppe was gearriveerd. Ze maakte een stapel van alle mappen en vellen papier die ze over de jaren had verzameld. Een meter hoog, schatte ze. Zeer brandbaar. Met haar telefoon maakte ze er een foto van.
Enorm veel informatie!
“Het hele dossier heb ik nu ontvangen. Ik heb nu drie stapels”, mailde ze de psychiater.
“En ik ben aan het lezen,” schreef ze.
“Kan er niet lang achter elkaar mee bezig zijn. Alles ligt door elkaar.” Onderaan de mail voegde ze de foto toe van de papiertoren, met een smiley.
Er is geen touw aan vast te knopen
“Allemaal namen, soms herken ik er wel een paar, maar weet niet wat die persoon precies in het dossier doet.” Op iedere bladzijde las ze dat er wel iemand dingen verkondigd had die haar uitermate verbaasden maar ook schokten. Ze stuitte op de zin: “Cliënt was verwekt uit een slippertje van de moeder.” Ze kon er slechts uit opmaken dat deze informatie als zeer relevant voor de hulpverlener was geweest. Zijn of haar opvolger had dit dan ook zeer interessant gevonden, of niet. Waarom was het bij niemand opgekomen om hier vraagtekens bij te zetten? Ze kon er geen touw aan vastknopen.
Het stikte van de diagnoses en voorgeschreven medicatie. De diagnoses waren verrassend talrijk en de medicaties eveneens. De hoeveelheid hulpverleners die op basis van gesprekken in het dossier hun vakkundig oordeel velden, was groot. Ze bedacht dat haar zoon zich had moeten verhouden tot al deze mensen in zijn meest kwetsbare positie. Waar was zijn guardian angel geweest? Daarom legde ze de hele stapel op het grote bed in de logeerkamer boven. Daar kwam ze zelden.
Er gaat veel mis bij een forensische opname
Eens had ze de psychiater gevraagd: “Jij weet alles over dossiers. Kun jij me uitleggen waarom ze die dingen opschrijven?”
“Ja, kan ik uitleggen,” had hij geantwoord. “Iedereen schrijft in zo’n dossier. Iedereen kent iedereen en het is bijna onmogelijk het systeem zoals het bestaat te veranderen.” Ze kon er met haar verstand niet bij. Hij vervolgde: “Ik heb zelf jarenlang als een roepende in de woestijn gevochten voor verbetering van de opvang in de ggz na een forensische opname. Het vereist geduld en er gaat veel mis.”
Woorden konden haar maken en breken
Ze durfde niet te laten merken dat ze verlangde naar een troostend woord. Een bemoedigend woord, ook goed. Dat ze op de goede weg was, of iets in die richting. Geduld was niet nodig om aan herinnerd te worden. Zijn antwoord gaf geen opening tot hoop. Ze maakte op dat hij het ook niet meer wist en het prettig zou vinden als ze zou kiezen voor acceptatie. Tijdens het lezen had ze een paar keer op moeten staan om een rondje te lopen en door te ademen. Dat hoefde niemand te weten, ook hij niet. Ze had hem nodig om haar te steunen, al was het met woorden. Woorden konden haar maken en breken.
De telefoon ging, ze schrok, hij belde haar.
“Ik kom naar Harlingen,” zei hij.
Zelfportret van Miriam
Een moeder (Miriam) ontmoet een aantal jaren na de dood van haar zoon de psychiater die een korte periode de behandelaar van haar zoon was. Hun gedeelde verdriet over het verlies verbindt hun bij hun zoektocht naar de waarheid. De vriendschap werkt helend voor beiden. Met ups en downs.
Meer lezen van Miriam?
Meer lezen over de Forensische psychiatrie?
- Wegwijzer Klinische Forensische Zorg Bij Psychose – Info van Akwa GGZ
- Steunpunt Verlies – Hulp en advies bij rouw en verlies
- TBS: een dwangbehandeling in een forensisch psychiatrisch centrum
Heb je een vraag?
Onze experts beantwoorden jouw vraag in het online Spreekuur van PsychoseNet. Gratis en anoniem.
Ken je de hoofdstukken van PsychoseNet al?
De professionals van PsychoseNet schreven deze hoofdstukken met betrouwbare, hoopgevende informatie.
Geef een reactie