Main content

Ik heb weer een onderbuikgevoel. Het zal toch niet. Hij wordt weer wat drukker, actiever en heeft een rode blos. Druk in het praten en sneller geïrriteerd. Laat maar denk ik, het zal wel aan mij liggen. Ik let er te veel op.

Maar het wordt met de dag anders. Onrustig, vliegt overal heen, springt van de hak op de tak en slaapt weinig. En een rare blik en gloed in de ogen.
En dan krijg ik van mijn dochter ook de bevestiging en weet ik dat het weer zover is.

Hij ervaart zelf nu ook dat hij wat anders is. "Ik voel me heel goed, maar ik ben druk in mijn hoofd. Ik voel me harmanisch”

Zijn uitleg is logisch: “in harmonie en manisch”.

We zitten nog niet op de top van de manie. Dus misschien kunnen we het opnieuw de kop indrukken. Dus het 'behandelplan' treedt weer in werking.

Ik neem mijn rol als 'zijn secretaresse' (zo word ik ook door hem genoemd, "want daar heb jij voor geleerd") weer op me en moet al zijn verplichtingen afzeggen en hem in de gaten houden. Het kan gewoon even niet. Zelfbescherming voor hem.
Even geen prikkels, ook al ervaart hij dit zelf anders en vindt dat we hem daarin belemmeren.

Daar schuilt nu juist het gevaar. Hij voelt zich altijd goed, alleen is dat tijdelijk even in een eigen wereld

Het realiteitsbesef is dan ver te zoeken.

Wederom bewondering voor de kinderen. Ze helpen waar ze kunnen. En toch raakt het hen ook weer. Het heeft best veel impact op het gezin en omgeving. Het is vermoeiend voor iedereen, het kost heel veel energie.

We houden er met elkaar ook de humor maar in. En moeten er soms ook hartelijk om lachen met elkaar. Anders houd je het niet vol. En er zijn ook mensen die het misschien niet altijd begrijpen. Ik voel me hierdoor vaak ook eenzaam.

Maar ook deze keer komt het weer goed, het heeft alleen tijd nodig. Samen zijn we sterk. En ik ben heel trots op mijn kids. Want ze zijn er ook voor mama!

Bij deze een kleine greep uit het leven met een manisch depressieve partner.


Linda is 27 jaar getrouwd en heeft drie kinderen. Sinds de jongste 3 was, nu 23 jaar geleden, kreeg haar man zijn eerste psychose. Voor haar toen totaal onbekend en een grote schrik, het had ontzettend veel impact. Op dat moment niet wetende dat er nog veel manische periodes zouden volgen.

Jouw verhaal op deze site?

Wil je zelf een bijdrage leveren aan deze site klik dan hier

Reacties:

  1. Linda, knap hoe jezelf even vergeet om de ziekte van je partner op te vangen. Ik vermoed dat er tijdens die drieëntwintig jaar al vele manische episodes zijn geweest.

    Zelf heb ik zeven psychoses gehad, vijf tussen 17jaar en 21 jaar. Twee de laatste drie jaar. Voor ons gezin was psychose zes een moeilijke; voor Els de eerste confrontatie met psychose met een manische fase. Voor de drie kinderen de eerste keer geconfronteerd worden met een psychische zieke papa.

    Daarstraks ben ik twee getuigenissen gaan geven in een school. Tijdens die getuigenis heb ik ook aangegeven dat ik kapstokken voor mijn eigen ben gaan zoeken; welke persoonlijke eigenschappen zorgen voor een psychose, hoe kan ik dit voorkomen, zijn er in die zeven psychoses geen patronen, wat komt er op het toppunt van de psychose uit mijn diepste naar boven. Door antwoorden te zoeken op deze vragen heb ik het gevoelen meer grip op mijn leven te hebben.
    Ik besef ook dat de kans dat de volgende tien jaar een psychose ontstaat redelijk groot is.

    Linda, door deze mooie getuigenis van jouw groeit het besef dat er nog vele gezinnen zijn, die soms door moeilijke periodes gaan wanneer hun partner een opstoot van een psychische ziekte doormaakt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *