Main content

Door veel marihuana gebruik, alcohol, en verkeerde drugs ben ik rond 1991 in een psychose geraakt. Hiervoor ben ik in 1992 opgenomen geweest. Mijn eerste psychose was een angstpsychose. Je hebt ze in diverse varianten, ik heb er een paar gehad die ik naar realiteit probeerde te beteugelen.

Zoals de King-of-the-World-psychose waarbij je denkt dat je alles beter weet en jij de koning van het universum bent en vanuit onzekerheid jezelf groothoudt. Dit kan vooral voor de buitenwereld erg vervelend zijn. Zelf vond ik de angstpsychose de ergste.

Maar wat is een psychose eigenlijk?

Mij werd verteld dat je dan realiteit en fantasie niet uit elkaar kan houden. Als dat een kenmerk is, dan zijn er wel meer mensen psychotisch. Ik denk dat er nog een factor meespeelt: het onvermogen het eigen leven aan te kunnen, zelf je eigen dingen kunnen regelen.

Tijdens mijn opname kreeg ik antipsychotica waardoor ik uit mijn psychose brak en vervolgens in een ongelooflijke depressie geraakte

Ik was depressief en Ik kon niks meer, zat hele dagen op mijn kamer, probeerde therapieën zoveel mogelijk te ontwijken. Het is niet niks als je in een kamertje ligt met alleen maar geesteszieke mensen in je omgeving. Het eenzame gevoel van verloren en verlaten te zijn van de maatschappij. In een inrichting ver van de bewoonde wereld, in een bosrijke omgeving.

Antidepressiva werkte vervolgens niet

Hoe ik op het idee kwam, weet ik niet maar ik had bedacht dat de ‘klaarkomspier’ de beste weg naar genezing was. Dat het mij aangaf welke weg te bewandelen. Welke keuzes te maken, sterk te zijn en zeker van mezelf. Ik had mezelf opgedragen elke dag te masturberen. Maar door de psychose ben je al niet in de stemming, de medicatie versterkt dat en heeft als bijwerking dat je er impotent van wordt.

Op mijn bed liggend bedacht ik hoe ik dit probleem zou kunnen oplossen en meende toen dat hormonen mij hierbij zouden kunnen helpen. Ik dacht echt dat ik er viriel en potent van zou worden. Ik heb mijn psychiater toen gevraagd om een kuur voor te schrijven. Hij zei me dat hij niet dacht dat het zou gaan werken voor mijn probleem maar wilde wel meewerken.

Drie weken slikt ik testosteron

Voor het masturberen werkte het niet maar het maakte me wel sterker en binnen zes weken was ik opgestapt en had ik de inrichting achter me gelaten. Toen kwam de echte uitdaging.

Ik stopte met chemische medicatie en voelde me sterk

Mijn levenskracht voelde als niet te krenken. Ik kon geen herkenning geven. Mijn kracht moest transformeren naar transparante identiteit met relativeringsvermogen. Ik was een bink, een hardliner. Mijn krachten transformeerden als van een zandloper waarbij het zand van boven naar beneden gaat en eenmaal erdoorheen dan pas door de omgeving een meer geaccepteerde status krijgt. Zodat ik mij mijzelf voelde.

Na een psychose is de nawerking van de psychotische krachten nog minstens vijftien jaar actief of sluimerend aanwezig.In deze periode heb ik diverse fasen gehad. Van allesweter tot eigenwaan. Maar ik dacht: als een amateurtennisser van zichzelf mag denken dat hij het talent van Federer heeft en er geen bal van kan, waarom mag ik dat dan niet? Ik deed geen vlieg kwaad en was niet lichamelijk agressief. In verbaal opzicht kon ik wél agressief zijn. In een psychose zit dan ook veel kwaadheid.

Ik durfde mijn zwakte niet meer te tonen omdat ik bang geworden was voor de ggz, voor familieleden en anderen die bezorgd waren en mij het liefst weer aan de medicatie wilden hebben. Of zelfs weer een opname. Ik verweet ze niet te beseffen dat een opname veel erger is dan met psychotische naweeën in de maatschappij rond te lopen.

Kortom: Ik hield mijn poot stijf

Waar ik wel achter kwam, was dat een geestesziekte vaak voorkomt en dat het onderbewustzijn zegt de problematiek op eigen kracht niet aan te kunnen. Dat geestesziekte in stand gehouden kan worden met destructieve middelen als alcohol en bijvoorbeeld roken over de longen.

Ik werd in 1997 geheelonthouder

Onmacht bepaalde niet meer mijn leven. Door de hormonen had ik de kracht zelf te bepalen wat ik wilde en me niets te laten aanpraten. Ik werkte en was zeer actief. Ik sportte veel, schreef boeken, en was leraar Nederlands voor illegalen en asielzoekers in Amsterdam.

Mijn weg had veel nadelen want in mijn kracht waren mensen niet altijd ontvankelijk voor me. Het had een prijs. Zoals ik eerder vermeldde was mijn gevecht een loslaten en transformeren van gedachten en nieuwe gevoelens ontdekken. Tot een persoon die ook zwak durfde te zijn. Die weg heeft me een sociaal leven gekost.

Het grote voordeel is dat ik sinds 1993 nooit meer opgenomen ben geweest

Tevens heb ik sindsdien nooit meer chemische medicatie gebruikt. Maar boven alles kan ik zeggen dat ik sindsdien nooit meer depressief geweest ben. Het is nu 2015 en alweer meer dan twintig jaar geleden. Nu ik ouder en meer volwassen ben weet ik dat het ook een eenzaam gevecht geweest is. Maar ik ben wel het gevecht des levens aangegaan. Ik ben voor mezelf opgekomen en heb mijn eigen weg gekozen.

Mijn psychiater zei in 1992: ‘geen medicatie kan een blijvende hersenbeschadiging veroorzaken.’
Ik eindig met een Engelse kreet omdat ik het niet anders weet te zeggen: Schizophrenia is in the eye of the beholder.  

Ofwel: Schizofrenie is in de ogen van de toeschouwer.


 Joris van Huijstee is ervaringsdeskundige en heeft diverse boeken op zijn naam staan.
Joris heeft een app ontwikkeld voor mensen met een geestesziekte, mensen die gepest worden en mensen die eenzaam zijn: raendel.

photo credit: IMG_0164 via photopin (license)
  • Deel deze pagina:

Reacties:

  1. Bedankt, Joris voor het delen!
    Wat een prachtig verhaal! Wat een kracht gaat ervan uit! De zoektocht naar de wijsheid in je straalt ervan af. Ik voel/ervaar/denk: dat is herkenning van iemand, die begint zichzelf te kennen! Dat is ‘ in beweging komen’ en je opnieuw willen positioneren in alle wijsheid, die in je is en door jezelf stuk voor stuk onderkent wordt. Dat is het echte leven: hoe te leven zonder dat je in dit proces ook maar zou willen, dat het andere(n) pijn doet en daardoor ook jezelf willen/kunnen/mogen/durven te zijn. Een zich opbouwend geloof in je kern. Ik lees/hoor de behoedzaamheid. Ik zie bewustwording.

    Mag ik aan je vragen door: in/door de antwoord/vraag een (mogelijk) tussenantwoorddeel toe te voegen aan het geheel? Want jouw probleemvraag was/is ook mijn vraag.
    Een voorstel, een aanbod, een optie: vraag – antwoord- navragen- spel. Mag ik, alsjeblief?

    Citaat: “ Ik denk dat er nog een factor meespeelt: het onvermogen het eigen leven aan te kunnen, zelf je eigen dingen kunnen regelen.” Jezelf zijn in een gemeenschap en in gezelschap.

    Is deze factor niet een fact die in een crisis tot de belangrijkste factor gemaakt wordt!? Je weg was/is bezwaarlijk meen ik uit je ervaringsbericht op te maken? Een probleem vraagt om probleemoplossend denken. De weg naar een/ de vraag, is, denk ik, het probleem waarachtig en van alle kanten te verkennen. Dan, wanneer je de vraag kan stellen, heb je diep in je het antwoord al binnen bereik. Dan kan je waarnemen en leren uit alles wat op je pad komt.

    Ik lees: Flipperkast > Psychiatrisch Ziekenhuis. (Tijdelijke) Niveau(toestands)bepaling en zelf in beweging komend vanuit een ‘idee’ die zich wil manifesteren. Een kwestie zich afzetten van andere. Afstoting-aantrekking-afstoting. Je scoort, hoe dan ook met elke beweging daar een redelijk aantal punten. Want je komt er een aantal mensen tegen, die iets in je zien. En je wilt de Flipperkast wel meenemen, om je score te verhogen.

    Ik lees: Flipperkast meenemen naar huis: het aantal ‘concurrenten’, die hetzelfde spel spelen vermenigvuldigd zich ( schaak: legende om Xerxes + de beloning die een wijze toen hij gevraagd werd, vroeg voor de uitvinding van het schaakspel, Tai Chi zonder/ een beetje Chuan ) na mate er meer velden en ruimtes voor je zichtbaar en door je gezien worden. De twijfel slaat toe. Hoe jezelf positioneren in het ‘echte’ leven? Tai Chi misschien (heeft mij geholpen) en ja vooral blijven doorgaan met in-en uitademen. Wat komt, dat gaat ook weer, ook al komt het terug het is immers nooit zo intens als de eerste keer.

    Improviseren, compenseren, competentie ontwikkelen was het bij mij. En ja, het zich blijven verbazen over dingen is en blijft leuk. De meest open houding die ik ken. Mocht ik die in andere waarnemen kan/kon ik ook van daaruit naar een redelijk neutrale geïnteresseerde stand terugvinden.

    Betekenisvolle tussenstap(pen). Poging tot significante correlatie. Citaat: “Mijn kracht moest transformeren naar transparante identiteit met relativeringsvermogen.

    En weer de aanzet naar beweging met een doel voor ogen op weg gaan in het besef je er niet meer helemaal alleen voor te staan. Je wilt jezelf leren kennen en daarmee procesmatig ook de anderen de ruimte geven en tegelijkertijd je eigen grenzen bewaken van de ruimte die je nu voor jezelf vraagt en je weer toe-eigent, omdat je die nodig hebt om te kunnen leven.

    Een belangrijk herkennen. Citaat:
    “Waar ik wel achter kwam, was dat een geestesziekte vaak voorkomt en dat het onderbewustzijn zegt de problematiek op eigen kracht niet aan te kunnen.”

    In het bewustzijn dat er mogelijkheden/ hulpaanbiedingen in alle variaties zijn. Want die zijn er te vinden! Ook in ruimtes met velden die pulseren van afstandelijkheid, ontkenning, stigmatisering. Ze weten niet hoe te luisteren (waar te nemen) en kunnen daarom ook nog niet zien. Vaak geen relatieve gelijke waarde, geen/ nauwelijks dialoog mogelijk. Wat krijg je in de nu nog meeste gevallen aangeboden? Een beeldvormende waarneming van een representatie van je, die ze met hun eigen representatie en andere beeldvormende perceptie versterken in een proces van iets willen “(her)kennen” door bezit te nemen en de eerste stap is claimen door het te benoemen, Zonder het nog te kunnen bevatten en al helemaal niet te kunnen begrijpen . En in deze (hun) spiegel, die je voorgehouden krijgt, wordt je dat, wat ze in je willen zien: een ziek mens en die willen ze heel erg graag helpen. Met alle middelen die tot hun beschikking staan. Het is een beetje zoeken naar iets op de manier van ‘Der Zauberlehrling’. Maar het wordt minder grappig, want inmiddels zijn de effectenmakers onder jullie zo ver dat ze hun eigen effecten van hun genezende middelen kunnen gaan opmeten in de veronderstelling dat dit zinloze/ onzinnige en tot waanzin neigende wetenschappelijk “gedrag” een uitkomst biedt om te genezen en/of te helpen? Bij wat willen jullie dan nog helpen,vraag ik me af? ( (youtube> Kategoriseren kenmerken: tardieve dyskinesie aan de hand van het object: mens https://www.youtube.com/watch?v=FUr8ltXh1Pc)
    Daar zie ik in elke sequens een lijdend mens, die alleen nog maar kan smeken om gezien te worden, die jullie in plaats van hulp aan te bieden tot een lijdend voorwerp hebben gemaakt. En dat, ( de “mens’), dan afstandelijk gaan bekijken en categoriseren?. Oorzaak en gevolg in één zijn en het niet bemerken? Een kleine causaliteitsketen die zich sluit. ( Een steen die een wateroppervlakte raakt. Wiskundige benadering mogelijk: dit/ het gevolg is wel concentrisch en zich uitbreidend en wordt dan op zijn tijdelijke plek gehouden door ondersteunende concentrische kringen. (Een geval van gevolg> oorzaak toestand/ instandhouding?) .) Wel beweging heen naar een technocratische wereld. Ik zie de kubussen al vliegen op jacht naar mensen: Resistents is futile! Maar goed dan heb je daar ook weer een Zeven.

    Maar nu, anno 2014: Is het niet nu dan een instant houden en faciliteren van een zieke, nog zieker makende toestand? Die kost geld, omdat hulp (kunnen) geven en hulp (kunnen) aannemen niet meer – , want vanuit een eenzijdige en niet gereflecteerde ‘vreemde/andere’ inzicht/ invalshoek – in balans gebracht kunnen worden. Een (tegen)overdrachtsfenomeen dat sommige van jullie wel erg letterlijk hebben opgevat. De professionele/ verstandige afstandshouding wordt een afstandelijke objectiverende blik. Een Subject-Object-relatie (Ik zie de mens bijna niet meer in dit soort weten-schappelijke uitspattingen.). Je vergeet wel je onderwerp in je zoektocht naar de ‘heilige graal’: Het is immers en blijft en is te vinden in de mens.

    Maar jullie willen nog altijd graag helpen?!

    Waarom dan niet gewoon eerst de mens zien en in een vraag-en antwoordspel in een gesprek gedragen met respect voor elkaar. Dan zou je kunnen vragen of en hoe hij hulp nodig zou hebben en of jij diegene is die hem daarbij kan helpen. En dit kan, is mogelijk op elk niveau. Waarom die lange pijnlijke en (zeer) gevaarlijke omweg?
    Voor de mens, die zijn problematiek onderkend zou kunnen gelden: Het is altijd een kwestie vanuit een idee en een open waarnemende houding waardevolle kennis, ervaring, beleving voor jezelf mee te nemen en proberen je eigen te maken op je eigen manier zonder andere daarbij te schaden. Zet je af van niet helpen kunnende “helpers”. Maar maak wel een keuze en kies wijs en bedachtzaam.

    En dan kan het tot een ontmoeting komen door een bejegening.

    Afstand zonder afstandelijkheid/afhankelijkheid. Ietsje van reflexief en reziprok van beide kanten is er als twee mensen tegenover elkaar komen te staan en tot elkaar zouden willen spreken. Een in gesprek komen en gemeenschappelijk zoeken. Een ontmoeting/bejegening plaats vindt. Een reiziger die gastvriendelijk wordt ontvangen voor een nacht of soms langer om uit te rusten en bij te komen. Die, in vriendelijkheid ontvangen, zijn best doet om zich aan de regels van het huis te houden om de vriendelijkheid te kunnen beantwoorden. Een die de volgende ochtend weer op reis kan gaan en tevreden afscheid neemt. Als reiziger heb je soms geen keus waar je kunt blijven als de nacht invalt. Maar wel de keus om daar vandaan zo snel mogelijk weer te vertrekken. De volgende halte op je reis is dan een verademing. Ik ben ook wel eens en therapeutiserende psychiater tegengekomen. Uit en in deze ontmoeting heb ik veel geleerd/ervaren en beleefd en hij ook denk ik/hoop ik. Mooie herinnering, want hij luisterde en bleef zich verbazen over dingen. Een kwestie van iemand in zijn waarde laten.

    Maar waar hardop schreeuwend geroepen wordt: Ik kan/wil je zo graag helpen, zou je als een mens met één probleem gepaste afstand moeten bewaren om jezelf te beschermen en kijken waar gepaste hulp aangeboden wordt en van daaruit je keuze moeten maken.

    Citaat: “Mijn psychiater zei in 1992: ‘geen medicatie kan een blijvende hersenbeschadiging veroorzaken.”
    Ik zou hier kiezen om van deze vaststelling en vragende stelling te maken, namelijk dat gebied te onderkennen en te verkennen. Dat zou nog eens een mooie uitdagende kwantitatieve onderzoeksvraag kunnen zijn.

    Citaat:” ’ Ik eindig met een Engelse kreet omdat ik het niet anders weet te zeggen: Schizophrenia is in the eye of the beholder.
    Ofwel: Schizofrenie is in de ogen van de toeschouwer.”

    Dat vind ik echt een mooie laatste zin in dit betoog. Heeft iets weg van wat Kant bedoelde met synthetische a priori kennis. Klinkt bijna te mooi om waar te zijn, maar dat het waar is, denk ik wel, want inderdaad het is immers Alles eine Frage der Wahrnehmung. Eine Ansichtssache en die begint denk ik bij geloof. Kan men hoop en (zelf)vertrouwen uit putten. En vanuit deze houding kun je een heel eind komen op weg naar een goed leven in deze gemeenschap, gezelschap. In deze wereld.

    Nog eens bedankt voor de moeite, die je hebt genomen om je verhaal op te schrijven en hier te (mede) te delen. Geeft me moed, want misschien lukt me dat ook nog een keer.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *