Veel gezochte termen

Psychosenet blog

Mag ik even tegen het systeem schoppen? – over DIS en AGDS

Quote van Mireille van het Sterrenwoud over Dissociëren - PsychoseNet / Allesovertrauma.nl

Dissociëren komt veel voor. Van een lichte mate tot langdurige ervaring, die een leven lang kunnen aanhouden. Zeker bij DIS en AGDS. Het is onderdeel van veel psychische aandoeningen.

Ik heb er ook last van, ik doe het al zo lang ik me kan herinneren. Het is een erfenis uit een onveilige jeugd.

Ken je het ook?

Tijd kwijt zijn? Nemen delen het over? Al maanden uit contact? Kan je niet(s) meer voelen? Is de werkelijk vertekend?

Dissociëren is een hardnekkig iets. Het contact met de werkelijkheid is bij mij een momentopname die vrij snel wordt verstoord, triggers vanuit oude ervaringen zijn vaak aanleiding. Gelukkig heb ik doorgaans goede controle. Delen kunnen de zaak nogal (in)effectief overnemen en intern rumoer veroorzaken. Best lastig. Ook best druk. Lastig slapen.

Ik vind het maar ingewikkeld

Na jaren van relatieve rust is het weer terug. Of eigenlijk is het nooit weg geweest, maar ik had een balans.

DIS is iets dat er bij mij, op mijn pad door de zorg, niet mocht zijn

Ik kan me in de kamer van de hulpverlener namelijk maar héél weinig voorstellen (of herinneren) van de ernstige klachten die ik in het leven tegenkomt op triggermomenten. Ik kan het dus ook niet vertellen. En als dat al wel lukt, omdat ik bijvoorbeeld een briefje mee heb genomen met wat ik wil vertellen, dan weet ik de situatie helemaal niet over te brengen. Ik kom eigenlijk niet verder dan het oplezen van het briefje.

Of ik kan mezelf en de problemen met m’n delen -ook met de beste intenties vooraf- niet serieus nemen in de behandelkamer. Die eeuwige waas en vermijding. Dat helpt me niet. Diagnostiek is dan lastig. Dat snap ik.

Ondoordachte opmerkingen kunnen het vertrouwen in de zorg beschadigen

Een greep uit de opmerkingen van hulpverleners over mij en mijn presentatie. Die me frustreerden omdat ze me op mijn werk en uiterlijk beoordelen, waarbij ze vertelden dat mensen zoals ik geen dissociatieve stoornis kunnen hebben. Volgens mij klopt dat niet.

Ik vraag me nog steeds regelmatig af of bijvoorbeeld onderstaande opmerkingen nodig waren om aan mij over te brengen tijdens m’n diagnostiek.

Enkele opmerkingen:

“Mensen als jij kunnen dit niet hebben.”

“Er lopen hier mensen rond die veel meer recht hebben om hier te zitten dan jij”.

“We zien het beeld (DIS) niet in de behandelkamer, dus het kan niet kloppen”.

Wie op basis van uiterlijk, werk of leven wel of niet DIS of vroegkinderlijk trauma kan hebben is naar mijn weten in geen enkele zorgstandaard terug te vinden. Toch werd ik diverse keren uitgesloten op basis van mijn spraakvaardigheid, opleiding en mijn baan.

Officieel mag het er nu wel zijn

Sinds het er wel mocht zijn, omdat bij mij de spanning zover opliep tot mijn problematiek wel duidelijk zichtbaar werd tijdens een intake, leidde het, naast een werkdiagnose DIS, ook naar een wachtlijst van vele jaren.

Het hebben van DIS of een andere dissociatieve stoornis is, bij het zoeken naar hulp, bijna een synoniem voor afwijzing

Er zijn geen behandelaren voor. Als ze er al zijn, dan hebben ze jarenlange wachtlijsten of nemen ze simpelweg niemand meer aan. Zeker als je er andere gevoeligheden bij hebt.

Mag ik even tegen het systeem schoppen?

Mijn naam is inmiddels al jaren ‘Haas’. Ik red me wel. Ben jaren in therapie geweest die gericht was op balans, mijn dagelijks leven en mindfulness. Ik ben meer in balans dan ik vele jaren daarvoor was, hoewel het ook weer niet heilig is. Ingewikkeld blijft het, zeker met delen. De basis is dat ze er mogen er zijn.

Voor mijn stemmingsgevoeligheid en psychosegevoeligheid ben ik wel in zorg, en dat blijf ik ook. Die zorg is prima en ik heb fijne hulpverleners om me heen. Ik voel me daar gezegend mee. Een tevreden mens. Qua de CPTSS en DIS (of AGDS en andere vormen) is dat toch een heel ander verhaal. Daar is de zorg ruw terrein vol valkuilen en gevaren voor je eigen geduld en je eigen welzijn.

Zit je hier ook mee? Mijn advies:

Pas op jezelf. Bewaak je balans. Wees lief voor jezelf, blijf veilig.

Credits Fotografie, Fotobewerking en gedicht: Geeske Roorda

Meer lezen over dit onderwerp?

Wil je PsychoseNet steunen?

Wordt donateur en help ons om mooie projecten te realiseren.

Reacties

8 reacties op “Mag ik even tegen het systeem schoppen? – over DIS en AGDS”

  1. Hallo Geeske,

    Hier ook iemand die cptss en dissociatieve klachten heeft.
    Delen zeker, maar echt een Dis denk ik niet.
    Dissociatie is vaak mijn rook boven het slagveld. Door de rook zie ik niet goed wat er gaande is.

    30 jaar GGZ achter de rug , onderhand de halve DSM over me uitgerold gekregen en het bijhorende gangbare behandel Arsenaal doorlopen. Een zwabbertocht.

    Een gerichte behandeling moet nog beginnen, waarschijnlijk over een jaar. Elders .
    Terwijl de diagnose toch in ’94 gesteld werd, en behoorlijk juist was, er was geen antwoord/pad, maar lopend aanbod.

    Ik mag dan geen fundament hebben, een innerlijke verdeeldheid ervaren, de GGZ heeft echter hetzelfde, delen die niet samenwerken/ hangen .
    Geen overzicht.

    Tja, zucht .

    Groet, en Dank voor je blog!

    1. Geeske Roorda

      Hoi Mabel,

      Dank voor je lieve, treffende reactie. Je sluit af met de innerlijke verdeeldheid van de GGZ. Ik vind deze vergelijking echt prachtig. 😉

      Groet,
      Geeske

  2. Ineke

    Ik ben zo blij dat hier aandacht voor is .Zelf heb ik zoveel trajecten gevolgd waar ze totaal niet begrepen wat Dis eigenlijk is. In plaats van dat ik me beter zou moeten gaan voelen was juist het tegenovergestelde .Totdat ik in 2015 de beslissing nam voor een buddy hulphond op te gaan leiden. Een hele goeie beslissing geweest want hij doet zijn werk geweldig en ook nog eens een Spaanse zwerfhond geweest hij begrijpt me wel en ook de dis delen en dat maakt dat ik dankzij hem weer Ineke kan zijn en samen geven we nu veel voorlichting en interviews over Dis en complexe Ptss . En ik hoop dat er meer mensen geholpen kunnen gaan worden die ook graag een maatje in hun leven hebben

    1. Geeske Roorda

      Mooie woorden, fijn dat je een fijne buddyhond hebt (met een eigen verhaal ;)). Een maatje hebben lijkt mij een wereld van verschil maken.

      Dank je wel!

  3. Mara Eijkenboom

    Lieve Geeske,

    Fijn om te lezen dat jij je zo kwetsbaar kunt tonen in jou verhaal.
    De ”handvatten” die je de lezer aanreikt kan ik van harte ondersteunen.

    Probeer jezelf dat te geven wat je nodig hebt, leer jezelf hiervoor goed kennen en de wereld om je heen.

    En als je goede hulp krijgt wees hier dan dankbaar voor, het is geen vanzelfsprekendheid.

    Ik lees jullie nieuwsbrieven nu een aantal maanden en leer er soms van.
    Maar….ik kan me ook zorgen maken om de meer kwetsbare mensen die het lezen….

    Zeker heeft iedereen zijn of haar eigen verantwoordelijkheid maar veel mensen willen van hun medicatie af of afbouwen.

    Naar mijn mening én ervaring moet je hier zelf aan toe zijn en je kracht hiervoor voelen.

    Ik hoop gewoon niet dat door het lezen van jullie nieuwsbrieven mensen té makkelijk overgaan tot het minderen of stoppen met medicatie en zij dit altijd onder begeleiding zullen doen.

    Ook de spirituele onderwerpen kunnen heel interessant zijn maar met mijn eigen ervaringen óók gevaarlijk.

    Vanuit mijn ervaring zou ik mij hierin verdiepen als iemand in een rustig vaarwater zit anders kan het zelfs een psychose uitlokken.

    Wat het dissociëren betreft herken ik zeker dingen in jou verhaal.
    Ik leef nu mijn eigen leven met wie ik ben en dit zorgt voor veel rust.

    Het stoppen met de benzodiazepinen na 26 jaar samen met mijn groei en ontwikkeling én het weer goed kunnen slapen hebben hierin een belangrijke rol gespeeld.

    Ja Geeske ik wilde ”even” kort reageren op jou bericht maar eenmaal schrijvende komt er meer, dit vooral omdat ik graag ook anderen wil helpen op hun pad….

    Laat het jou heel goed gaan !

    Warme groet,
    Mara

    1. Geeske Roorda

      Hoi Mara,

      Dank je wel voor je berichtje, over je weg en je goede suggesties. Goed om te lezen. 🙂

      Groet,
      Geeske

  4. Maartje

    Geeske, ja dat is wel noemenswaardig dat mensen met DIS klachten, feitelijk op de stoep staan, met zichzelf, en… Het is fijn voor mij om te horen, het dekt mijn ervaringen van afwijzing en de therapeutische misgrepen: praten en pillen helpen is niet de insteek bij trauma kennelijk. Inmiddels heb ik alle ‘verkeerde’ diagnostiek en uitspraken ‘geintegreerd’ – d.w.z.: ze deren mij niet meer, omdat ik het deels ook wel begrijp. Ooit had ik een telefonisch consult met een GGZ psycholoog uit Leiden die zei: Met Dis doen wij niets, die laten we lopen. 🙂 Niet teruggekoppeld aan eigen onvermogen, ha, ha! Mijn weg nu is: er is een moment in de geestelijke ontwikkeling waar je je uitgespuugd wordt door de wereld. You are all alone! (‘De wereld’ is niet de GGZ!). Vanuit dat moment, moet je vanuit je eigen kracht, jezelf weer tevoorschijn toveren. Daar zijn geen ’therapeuten’ voor denk ik. Hoe, en of ik er ooit uit kan klimmen…? Dat is nu even nevenzaak, voor mijn proces. Ik wens ons beiden veel geluk op het lopen langs deze weg.

    1. Geeske Roorda

      Hoi Maartje, dank je wel voor me mooie woorden! “Dis laten we lopen…” Is ook wel héél erg eerlijk… 😉 Deze weg vraag om verkenning.

      Thanks!

      Groet,
      Geeske

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *