Main content

Herstel is geen vaste oplopende lijn. Het is een pad vol hobbels en bobbels. Dat merkte ik het afgelopen jaar.

Ik was vast van plan om het met zo weinig mogelijk medicatie te doen

Ik struikel(de) vaak over mijn optimistische voortvarendheid.  Al een half jaar na het hoogtepunt van mijn psychose stortte ik me op een veel te drukke nieuwe vrijwilligersactiviteit. En dat terwijl de diagnose bipolair nog maar net was gesteld en ik nog lang niet goed was ingesteld op de nieuwe medicatie.

Ik begon weer te rennen en wist maar met veel moeite de rem te vinden

Echt onderuit gegaan ben ik niet, tot mijn verbazing. En tot het geluk van mijn omgeving. Want die sleurde ik voor het gemak altijd maar mee in mijn val. Misschien was dat mede te danken aan het korte lijntje met zowel mijn nieuwe behandelaar als mijn SPV-er.

Inmiddels ben ik een jaar verder en ik merk dat het nog steeds een vallen en opstaan is met het zoeken van een nieuwe evenwicht in mijn leven. Ik heb voldoende – teveel- hobby’s en ik ben vastbesloten vrijwilligerswerk te blijven doen.

Ik probeer nu iets voorzichtiger te zijn met activiteiten die mijn enthousiasme al te veel aanwakkeren

Want dan krijg ik uiteindelijk toch het deksel op mijn neus en voel ik me weer die nul, die toch steeds uitvalt en zich maar beter nergens meer kan vertonen. Maar het gevoel om aan de zijlijn te staan, kan ik niet verdragen en daarom trek ik mij steeds op aan mensen als Wilma Boevink, die uitgaan van mogelijkheden en niet van beperkingen.

Ik ben er zeker van dat er activiteiten zijn waar ik me prettig bij voel en die ik ook kan volhouden

Een voorbeeld is mijn schrijven hier op PsychoseNet, want dat doe ik toch regelmatig. Ik heb nog steeds de nodige cognitieve problemen: geheugen, concentratie; het is allemaal lang niet wat het ooit geweest is. Maar dat was al een tijd niet in orde. Het zij zo. Ik ben eenenzestig en er is geen baas die iets van me verwacht.

Mijn vrijwilligerswerk doe ik met andere mensen met een psychische kwetsbaarheid

Ik weet dat er van beide zijden begrip is voor de beperkingen van de ander. Maar het blijft een zoeken naar mijn eigen grenzen. Het is een smalle lijn en soms lijkt het erg op koorddansen wat ik doe. Het is bij mij vaak alles of niets. Steeds weer die keus maken tussen wat ik buiten de deur aan activiteiten onderneem met alle bijbehorende prikkels en de energie die ik nodig heb om mijn beslommeringen binnenshuis te regelen.

De balans is vaak ver te zoeken

Vooral nu mijn lieve man en maatje zo kort geleden plotseling is overleden. Hij was altijd de stabiele factor in ons samenzijn en nu moet ik zelf die factor zijn. Ik moet nu én mijn eigen stormachtige aard binnen de perken houden, mezelf in neerslachtige buien opbeuren én ik moet in huis alles alleen regelen.

Soms zie ik het echt even niet meer en denk ik: waar doe ik het allemaal voor

Er zijn dagen dat ik het liefst onder een steen kruip. Maar de weegschaal slaat altijd uit naar meer goede dan slechte dagen. En gelukkig heb ik lieve familie waar ik altijd een beroep op kan doen.

Voor mij is herstellen niet meer ‘beter worden’ zoals ik altijd dacht

Herstel betekent voor mij nu: omgaan met mezelf en mezelf ook slechte dagen gunnen. Maar dan wel met de wetenschap, daar ergens in mijn achterhoofd, dat het weer voorbij gaat. Die slechte dagen te accepteren valt niet altijd mee, maar als ze weer voorbij zijn, lach ik om mezelf. Want lachen, dat kan ik nog steeds!

Ik ben blij met wie ik ben.


Alie Ongena heeft al vanaf haar jeugd te maken met psychische problemen. Toch heeft ze een gezin gesticht en een carrière opgebouwd als secretaresse. Na haar arbeidsongeschiktheid in 2008, is ze zich meer gaan richten op vrijwilligerswerk en schrijft freelance webteksten. Momenteel zet ze zich in met activiteiten voor de psychisch kwetsbare medemens. In 2014 publiceerde ze haar boek “Fluister het maar in mijn oor” onder de naam Alida Ennie over haar PTSS en de EMDR behandeling die zij daarvoor kreeg.

Lees hier Alie’s eerdere blogs in deze reeks: Mijn herstel deel 1 en Mijn herstel deel 2.

  • Deel deze pagina:

Reacties:

  1. Alie,

    Een heel boeiende getuigenis in drie delen. Ik onthoud de ervaringsdeskundige met wie je heel goede gesprekken hebt kunnen doen. Daarnaast komt de slingerbeweging me heel bekend voor, soms zin in niks, andere momenten een vat vol energie.
    Mooi vind ik ook hoe je herstel een persoonlijke dimensie geeft en hoe je zonder partner kleur geeft aan je leven.
    Ik vind het tof dat je nog mooie perspectieven hebt.

    http://www.ervaringpsychose.be http://www.ervaringsdeskundigepsychose.be

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *