Main content

Vraag

Goedemorgen,

Mijn vader is depressief en dit hangt samen met zijn lichamelijke conditie.

Hij heeft een operatie gehad aan zijn armen/handen aan een beknelde zenuw. De operatie heeft niet het gewenste resultaat gehad.

Hij weigert terug te gaan naar de arts en klaagt over vele pijntjes in zijn lichaam. Hij is bang dat hij een spierziekte heeft en roept vaker: ik zal wel vroeg dood gaan.

Hij vind moeilijk zijn plezier meer in dingen. Hij speelde graag accordeon, dit gaat niet meer. Ik woon inmiddels niet thuis meer maar praat er wel met mijn moeder over, wij vinden het beiden moeilijk om mee om te gaan en krijgen hem zowel voor het psychologisch aspect als voor de lichamelijke klachten niet naar een dokter.

Hoe kunnen we hier het beste mee omgaan en op reageren?

Antwoord

Hoi Ingrid,

Dank voor je vraag. Een belangrijke en liefdevolle vraag: hoe kunnen we onze geliefde met sombere stemming en negatieve gedachten het beste ondersteunen?

Om te beginnen is het vrij 'normaal' dat je moeite hebt met het verlies van je lichamelijke gezondheid, zeker als dat ook betekent dat je een van je favoriete bezigheden niet meer kunt doen, in jouw vaders geval accordeon spelen.

Je rouwt ook om verlies van je gezondheid. Duurt het te lang, wordt het te erg, dan is het niet normaal meer en kan er sprake zijn van een depressie.

Het beste is om dit te accepteren, het is nu zo, en in eerste instantie in beweging te blijven.

Dingen doen helpt. Niet kijken naar wat niet, maar wat wel. Buiten zijn helpt ook. Tuinieren, wandelen in het bos enz. Wat je vader maar leuk vind. De gewone dingen, waar je niet teveel bij na hoeft te denken.

Wordt het erger, zoek dan een coach of psycholoog die je vader kan helpen om zijn negatieve gedachten de baas te worden en om te buigen. Dit kun je namelijk leren! Vraag de huisarts of die iemand kent.

Als het echt heel erg wordt, dan kunnen antidepressiva helpen. Die werken, ik heb daar (ben nu meer dan 25 jaar arts) geen twijfel over.

Maar let op, dit pas als het echt heel erg wordt of te lang duurt. Geef je vader eerst tijd om te rouwen om het verlies. Verdriet mag er zijn.

PS: laat hem dit lezen; het toont jullie betrokkenheid, en mijnheer: een arts of psycholoog zijn er om u verder te helpen, het is een sterkte, geen zwakte, om die hulp te vragen! Succes!!

Hoop dat je hier iets aan hebt, mvg, Remke van Staveren

Beantwoord door: Remke van Staveren op 31 augustus 2018
  • Deel deze pagina: