Main content

Soms denk ik dat de hulpverlening en de psychiatrie “sterft” zodra de grote woorden en theorieën verschijnen.

Of het nu om ACT, EMDR, FACT, IPS, of VIP gaat…

Al die afkortingen waarachter zogenaamde evidence based modellen schuilen. Al die grote woorden waar dikke handboeken over geschreven worden. Al dat “grote gelijk” dat vaak tot eenheidsworst leidt.

Ik vrees dat al die modellen vaker verbergen ‘wat er toe doet’ dan dat ze onthullen ‘wat helpt’

Wat helpt?

Mensen ontmoeten. Hen echt leren kennen en daar in investeren. Beseffen dat ‘zorg’ niet meer is dan erg bescheiden meelopen en mee zoeken.

Zoeken naar wat betekenis heeft. Naar wat helpend is. Naar wat nog kan. Naar wat nog gedroomd mag worden.

En dat het vaak om dat ‘samen zoeken’ gaat

Ik moet misschien een boek schrijven over het OSZ-model*. Een handboek dan. Dik. En een praktijkboek. Dan kunnen we weer gewoon doen. Gewoon doen wat we eigenlijk moeten doen.

* ontmoeten en samen zoeken – model


Stef Joos is psycholoog en systeemtherapeut. Al meer dan twintig jaar is hij actief in de psychiatrische zorg, meer specifiek en vooral, in de zorg voor psychosegevoelige mensen.

 

  • Deel deze pagina:

Reacties:

  1. Moest even 2x kijken. Lekker kort. Heb ook zoiets. Voor mij staat centraal:
    1. Hoop. Als dit soort beroepsjargon, protocollen, handboeken, taal. Het zijn allemaal dingen die echt hoopondermijnend zijn. Die term houden we er hopelijk in in de herstelbeweging: HOOPONDERMIJNEND.
    2. contact. Lijkt simpel is het niet. Verder uitgediept betekent dit in mijn ogen:
    3. empathie: jij hebt iets beleefd? Ja, ken ik ook in mijn unieke vorm, ik weet herken, erken en beken.
    4. ik communiceer de “boodschap” het herkende, naar de ander.
    Golden rule: 3+4=2. Lijkt te kloppen

  2. Wat fijn dat jullie naar Portugal geweest zijnheerlijk in februari. Lissabon lijkt me een erg leuke stad. Jammer dat je nog geen baan gevonden hebt, maar dat komt vast helemaal goed. Goed werk heeft tijd nodig ?

  3. modellen doen per definitie altijd de unieke individuele werkelijkheid en betekenisgeving tekort. Daar zijn het modellen voor. Maar ze geven houvast en dragen bij aan de professionele identiteit. Want we zijn de buurvrouw niet als hulpverlener. Al doet die buurvrouw het soms beter.
    Naar mijn mening hebben ze beslist groot nut ook, ze maken interventies beschikbaar die er eerder niet waren en/of niet beschikbaar werden gesteld voor veel mensen.
    Zolang ze maar niet als een mal over mensen worden heen gelegd. Niet weer de zoveelste mal, waardoor iemand nog verder vervreemd van zichzelf en zijn zelfhelend vermogen.
    Zolang we durven te ontmoeten en even al die modellen kunnen laten voor wat ze zijn. Mooi woord: ont-moeten…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *