Main content

Het overkwam Imme Titulaer, ze werd opgenomen en werd daarna als een gevaarlijk persoon behandeld. Imme pleit in deze blog voor een retraite-omgeving voor psychosepatiënten zónder ziekte-inzicht, mét lieve specialistisch verpleegkundigen en goede nazorg!

Omdat ik geen ziekte-inzicht had moest ik gedwongen opgenomen worden. Eenmaal buitengesloten door mijn man op advies van familie en psychiater, in badjas door de binnenstad van Maastricht lopend (“dan zou ik het wel leren”), werd ik opgevangen door twee jonge heroïnegebruikers in een kraakpand.

Met geen enkele andere plek om naar toe te gaan liep ik naar de crisisopvang, waar ik gelukkig wel terecht kon

Daar werd ik met geweld platgespoten en afgevoerd naar de Paaz. Terwijl ik niet gevaarlijk was, voor niets of niemand, alleen maar doodsbang en ernstig verward, kreeg ik een IBS (inbewaringstelling) daarna een RM (rechterlijke machtiging). Ik werd behandeld als gevaarlijk, want mijn familie heeft verhalen verzonnen over wat ik allemaal gedaan zou hebben zodát ik opgenomen zou worden.

Dit heeft jarenlang een wig heeft gedreven tussen ons, omdat hun leugens ertoe hebben geleid dat ik als een ‘halve crimineel’ behandeld werd op de Paaz

Het heeft me heel wat jaren gekost om in te leren zien dat mijn familie geen andere keuze had, omdat ze zagen hoe verward en bang ik was. Het zou hierna nog drie keer opnieuw gebeuren. Als je eenmaal dwangopnames hebt gehad, is het vanaf dan ‘a piece of cake’ om een nieuwe IBS uit te schrijven. Dan heb je een geschiedenis. Onschuldig en wel. Foute diagnoses willen ook wel helpen. Zelf accepteer ik geen andere diagnose meer dan PSS (van Os, 2019).

Ik ben er vast van overtuigd dat dit veel méér mensen overkomt

Het heilig verklaarde ‘zelfbeschikkingsrecht’ mag voor mij van tafel op het moment dat een psychiater oordeelt dat iemand psychotisch is, en specialistische hulp nodig heeft. Als een psychiater oordeelt dat iemand gebaat zou zijn bij ‘even weg van thuis’ om weer bij zinnen te komen, dan moet daar geen politie, rechter of burgemeester aan te pas hoeven komen, tenzij er daadwerkelijk sprake is van geweld uiteraard.

Dat is echter maar zelden het geval

Meestal gedraagt de patiënt zich alleen maar heel vreemd, met weidse gebaren of geluiden, is verbaal misschien erg aanwezig waardoor ánderen er bang van worden. Zelf reageerde ik vooral met schoppen en duwen als ik aanvallend benaderd werd, ik me in mijn lichamelijke integriteit aangetast voelde doordat men vond dat ik vastgepakt moest worden. Actie is reactie, zoals elk ander mens ook zou doen!

*Criminalisering* is wat het ons zo lastig maakte tijdens een opname

Het opgepakt worden door politie, handboeien, visitatie, dwangdepots, isoleercel, alsof je een crimineel bent, zou allemaal niet nodig hoeven zijn als we willen accepteren dat dwangopname misschien soms nodig is om een patiënt tot rust te laten komen. Ik beschouw mezelf als genezen van PSS. Maar mócht het toch nog eens gebeuren, dan zorgt mijn crisiskaart ervoor dat ik zonder ziekte-inzicht op dát moment zal worden opgenomen zónder dat criminalisering nodig is!

Op dit moment wordt gewacht met dwangopname, tot er iets ergs gebeurt

Wij hadden bij voorbeeld een bezoeker met een dubbeldiagnose die zichzelf steeds maar weer knettergek bleef blowen, die iedereen bedreigde en de schrik werd van de halve stad. De politie pakte hem vaak op en zette hem weer bij ons neer. Zonder geld, zonder ID, familie èn zonder onderdak, bleef hij met drugs in een cirkel waar hij niet uit kón komen en ook de criminele wereld hem vond.

Maar omdat hij geen strafbaar feit pleegde vond hij niet de weg naar zorg

Hij had zo veel mensen al bedreigd dat zelfs de crisisdienst hem niet meer toeliet, geen enkele GGZ-instelling. En wanneer in opname, bleek hij in staat normaliteit te faken tot het moment dat hij weer toegang had tot drugs en onmiddellijk weer psychotisch gedrag ging vertonen. Het is een gevoelige man die in staat zou zijn tot mooie dingen. Hij speelde bij voorbeeld prachtig gitaar en had daar zijn brood mee kunnen verdienen. Die kans heeft hij nooit gekregen, omdat de hele wereld hem had opgegeven. Want ‘zelfbeschikkingsrecht’ en ‘als we hem aan zijn lot overlaten zal hij het wel leren!’

Inmiddels komen er gelukkig ‘herstelhuizen’ (respijthuizen) van de grond, zoals in Venray en Weert

Waar medicatie iets is tussen bezoekers en hun behandelaars, waar ervaringswerkers (herstelmedewerkers) een veilige omgeving creëren en waar mensen mogen bijkomen van wat hen belemmert.

Mijn droom gaat een stukje verder dan dat. Ik zou graag een retraite-omgeving helpen creëren voor psychosepatiënten die niet persé vrijwillig komen. Mensen zónder dat ziekte-inzicht, mét lieve specialistisch verpleegkundigen, GGZ-agogen, artsen, psychologen en ervaringswerkers. Met Open Dialogue-type technieken en zo min mogelijk medicatie, en daarná goede nazorg! Zoals het de samenleving uiteindelijk veel minder geld zal kosten, dan met *alles ambulant*.


Imme Titulaer, is een oud-medewerkster van Zelfregiecentrum Venlo, is stagiaire bij Nei Skoen in Helmond en eerstejaars student bij de Fontys AD ervaringsdeskundigheid.

Meer informatie:

  • Deel deze pagina:

Reacties:

  1. Hallo imme ik zit jou verhaal met gemengde gevoelens te lezen. Ik had ook een zoon die aan pshygoses leed. Was zeer verward weigerde hulp. Omdat hij niemand vertrouwde. We hebben vaak gesmeekt om hulp. Dan werd er gezegd dat ze alleen maar wat konden doen als hij een gevaar voor zich zelf of andere was. Afgelopen jaar liep hij op het spoor . Door een melding heeft de politie hem eraf kennen halen. Is toen naar de pshygiatsrs gebracht heeft daar een gesprek van anderhalf uur gehad. De conclusie ze konden geen pshygiatriche afwijking zien. Dus ze lieten hem gaan. Met als gevolg dat mijn jongen in de avond van een flat van 9 hoog is gesprongen. Ben nu mijn jongen kwijt. Maar ik ben zo boos. Waarom hebben ze hem niet gedwongen opgenomen toen. Hij was een gevaar voor zich zelf. Sorry moest het even van me af schrijven. Groetjes ina

    1. Hoi Ina,

      Dank voor je reactie, en wat een vreselijke afloop voor je zoon en voor jou 🙁 Mijn groot respect dat je dit hier hebt willen delen. Dit is precies waar ik ook tegenaan ben gelopen in mijn werk. Bij mij gebeurde het allemaal zó lang geleden alweer, dat een verklaring van mijn familie over dat ik gevaarlijk zou zijn voor mezelf of voor mijn omgeving, al voldoende was voor een gedwongen opname. En ondanks dat de opname daardoor niet echt prettig verliep, ben ik wel heel dankbaar dat ik die opnames heb gehad, en niet aan mijn lot ben overgelaten zoals nu gebeurt, dankzij het gebrek aan opnameplekken.

      Ik wil helpen voorkomen dat er nog meer mensen zoals jouw zoon dit lot treft. Onder het mom van ‘zelfbeschikkingsrecht” is er een hele smerige bezuiniging doorgevoerd ten koste van kwetsbare mensen die echt gewoon medische zorg en een klinische opname nodig hebben. En het is een domme bezuiniging bovendien: Mensen die ziek zijn aan hun lot overlaten, of hun welzijn in handen leggen van familieleden die daar vervolgens dan zélf ook aan onderdoor gaan, kost de samenleving alleen maar méér geld, en het leidt tot vreselijke tragedies zoals jij die hebt moeten meemaken. Nogmaals mijn diepste medeleven en respect, Ina.

  2. Imme bedankt dat je hier zo’n heldere en open blog over geschreven hebt, ik denk dat velen dit herkennen. Ik wel! Erg dat t nog zo gaat. Jouw stuk gaat vast bijdragen aan verandering in de ‘criminalisering’ en ik hoop echt dat de opnames etc meer en meer naar jouw droom gevormd kunnen worden.
    Groeten Roos

    1. Hoi Roos,

      Dankjewel voor het compliment 🙂 ik hoop maar dat het mag bijdragen aan een andere omgang met psychotische patiënten die gewoon écht hulp nodig hebben, medische zorg, zoals elke andere (lichamelijke) aandoening wél behandeld wordt in een ziekenhuis! Ik stel me maar zo voor dat je iemand die een hartinfarct krijgt, direct weer naar huis stuurt met een leefstijladvies en wat pillen, zonder ooit opgenomen te worden. Nederland zou te klein zijn!

  3. Ze hebben mij met mekaar meer anderhalf jaar gedwongen opgenomen gehad,om verschillende diagnoses. Demo’s gehad meerdere malen int gelijk gesteld dat geen depo’s en gedwongen opname hoefde.
    Dat was 2015,2016,2017,en tot op heden woon ik altijd op me zelf op de boerderij die ik run.
    Zonder enig medicati,is dat geen criminelen werk van politie en zorginstellingen ?
    Weet wel zeker er word gelogen in dossiers zowel van politie,eigen huisarts en ggz.

    Een troepje wist met mekaar en wat kost het wat aan gemeenschapsgeld

    En aantoonbaar hè,zowel met foto’s dan rapportage

    1. Hoi Cor,

      Veel sterkte met alles wat je in het verleden (en misschien nu nog) overkomen is. Ik hoop dat je vrede kunt vinden in het leven dat je nu leidt, en alles uit het verleden een beetje los mag gaan laten, met óf zonder hulp.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *