Fotocredits: Pixabay; lenahelfinger
Hoofdstuk 19, Zelfportret.
Met een penseel rust vinden: Miriam vindt in kunst en creatief bezig zijn veel betekenis. Ze zoekt door middel van schilderen een vorm waarin iets ongrijpbaars toch zichtbaar kan worden. Juist in dat proces geeft het schilderen betekenis aan haar verlies, alsof er in elke streek iets van wat verdwenen is opnieuw even kan bestaan.
Lees eerdere hoofdstukken van Miriam hier!
Opgebeurd door het wonder van de doorbraak keek ze met een open blik naar zichzelf in de spiegel. Ze bespeurde enige tekenen van triomf in haar ogen en glimlachte. Het leven stond op een kier en kleurde de dagen. Ze vroeg zich af of ze bij machte was een portret van zichzelf te schilderen, zich aan zichzelf te tonen en de naakte waarheid van wanhoop te doorbreken door niet op te geven maar net zo lang te ploeteren met de materie tot het beeld klopte. Dan zou ze gaan zitten en haar portret aankijken. Met een vage herinnering aan hoe ze toen was.
De haast van het maken
Haar intense wens om haar ziel terug te vinden voedde haar ongeduld. Haast moest ze maken en gejaagd zocht ze naar een perfecte drager. Een oude wissellijst, waar het glas van gebroken was, stond al jaren te verstoffen in de gang. Ze veegde de grote stukken glas bij elkaar en begon voorzichtig de overgebleven stukjes één voor één uit de zijkant van de lijst te pulken. Een druppel bloed gleed van haar duim eerst op het hardboard en drupte verder op de vloer. Ze vloekte. Pleisters lagen niet op de plek waar ze altijd lagen. Ze likte het bloed van haar duim en zocht met haar ene hand in de lucht, met haar andere hand in haar handtas, waar een voorverpakt exemplaar voorhanden was. Voordat het straaltje bloed langs haar bovenarm op de grond ging lekken, plakte ze de pleister op de wond.
Met een sopje maakte ze de vloer schoon, zette ze een spiegel naast haar ezel en drukte ze de verf uit de tubes op haar palet, veel gelen en roden, en koos haar kwasten zorgvuldig. Franse chansons van Barbara hielpen haar dromen op gang.
De rode hoed
’s Nachts werd ze wakker met een niet uit te stellen drang tot actie. Het portret miste iets, iets wezenlijks. Ze wist het toen ze ’s avonds was opgehouden met schilderen en ze min of meer tevreden was geweest met de opzet. Nu, in de stilte van de nacht, schilderde ze een rode hoed, die ze lang was vergeten maar eens met liefde gedragen had, terug op haar hoofd. “Yes!”
Ze bleef zweven in de energie van het moment. Bezeten was niet helemaal het juiste woord dat ze zou gebruiken, maar het lag er dicht tegenaan. Ze kon aan niet veel anders meer denken. Zoveel tijd had ze misschien niet meer. Er moest geschilderd worden.
Een reflectie op vroeger
De vrienden en vriendinnen van haar zoon waren haar zeer dierbaar. Ze had ze volwassen zien worden. Hun levens gevolgd vanaf hun tienerjaren, toen ze door hun puberteit worstelden en in hun schooltijd vaak over de vloer kwamen. De verjaardagsfeestjes met altijd dezelfde favoriet: kaasfondue en chocoladetaart met slagroom. Hun eerste banen, hun liefdes en nu hun kinderen. Na zijn dood werden ze door haar extra bemind en gekoesterd. Ze waren haar houvast, omdat ze in hen haar zoon herkende, hoe het had kunnen zijn. Het bracht haar zielverwarming en ze was hun innig dankbaar.
Ze begon met het schilderen van het eerste portret van een van hen.
Meer lezen van Miriam?
Meer lezen over Herstel en creativiteit?
- Mondriaan. Een kunstenaar op zoek naar een diepere werkelijkheid
- De potentiële kracht van creatieve methoden in diagnostiek
- Omgaan met verlies – Slachtofferhulp Nederland
- De waarde van creativiteit en fotografie bij herstel – Hand of God
Heb je een vraag?
Onze experts beantwoorden jouw vraag in het online Spreekuur van PsychoseNet. Gratis en anoniem.
Wil je PsychoseNet steunen?
Wordt donateur en help ons om mooie projecten te realiseren.
Geef een reactie