Fotocredits: Karolien Verheyen
Karolien Verheyen is muzikante, fotografe, leerkracht en kunstenares. Na een lange zoektocht naar antwoorden op lichamelijke klachten kreeg ze in 2024 een psychose. Met haar kunst en fotografie geeft ze nu ruimte aan verhalen over stigmarisering in onze samenleving.
Mijn leven met muziek
Ik ben geboren in Mechelen in een gezin van drie kinderen. Al vroeg bleek dat ik een talent voor kunst en muziek had en ik ging dan ook al jong naar de muziekles in het dorp.
Daarna naar de stad voor notenleer, percussie-instrumenten, gitaar en later ook een beetje zang. Ik speelde in verschillende muziekgroepen: rock- en funkbandjes, orkesten, een sambaband en later, toen ik in 2000 naar Ierland verhuisde, ook in trad-groepen, musicals en met gitaristen en zangers.
Een nieuwe start in Ierland
Op 15-jarige leeftijd ging ik kunst studeren aan Sint Lukas Brussel en ik vond het fantastisch. Ik zette me in voor sociale aspecten binnen de kunst, wat ik trouwens nog steeds doe, kijk maar naar dit project.
Na vier jaar fotografie aan de Sint Lukas Hogeschool studeerde ik af met een master, daarna deed ik een lerarenopleiding en in september 2000 trok ik naar Ierland.
Als ik nu terugkijk op mijn tijd aan de hogeschool, besef ik dat ik me al lang niet lekker voelde; hoesten, heel moe, kortademig en dit werd alleen nog maar versterkt toen ik in Ierland was.
Het waren moeilijke tijden waarin ik keihard werkte en daarnaast ook veel fietste, wandelde en zwom, maar steeds kreeg ik niet genoeg adem en was ik kapot.
Toch bleef ik doorzetten.
Maar in 2004 (ik was ondertussen naar County Kerry verhuisd) was ik zo moe dat ik besloot naar de dokter te gaan. Na wat kleine onderzoeken werd er niets gevonden en ik deed verder met mijn leven.
Echter, na een reis naar Cuba in 2007, waar ik een project deed, ‘In Search of Music’, kwam ik terug aan in Kerry en werd ik doodziek. Er volgden vele onderzoeken, stress en veel medicatie. Ik had sarcoïdose, de chronische vorm, en littekenweefsel op de longen.
Een zoektocht naar antwoorden begon en begin 2008 besloot ik opnieuw te gaan studeren, ditmaal wetenschappen. Dit alles om mijn ziekte beter te kunnen begrijpen. Ik studeerde uiteindelijk af met een Master of Science.
De druk werd te groot
Al die jaren in Ierland werkte ik als leerkracht muziek, speelde er honderden concerten als professionele drumster, werkte er met kinderen, jongeren en ouderen, deed socio-culturele projecten en tentoonstellingen, maar door mijn ziekte kwam ik ook in een spiraal van psychische problemen terecht waar ik de druk van alles niet meer aan kon.
Ik keerde terug naar België en ditmaal naar Oost-België, waar ik probeerde te herstellen van een moeilijke periode in mijn leven en trachtte werk te vinden. Momenteel geef ik drumlessen, werk in een schooltje en geef lessen Engels.
In 2024 kreeg ik een psychose omdat de druk van in vier scholen te staan, voor mijn doodzieke hond te zorgen en mijn grootmoeder die stierf te groot was geworden.
Ik kreeg wel steun van mijn ouders, maar ze waren niet altijd sterk genoeg om alles te dragen. Ze waren heel ongerust. Het was ook voor hen een zware periode waarin ze niet altijd inzagen dat ook mijn positie binnen de familie ertoe bijdroeg dat ik een psychose kreeg.
Mijn partner, O., heeft me veel geholpen. Ze was er voor me en steunde me op vele vlakken.
Stigmatisering in onze samenleving
We proberen ons staande te houden in een moeilijke situatie en dit project (Stigmatisering en marginalisatie in onze samenleving – een kunstproject) is een teken van onze filosofie, waarin mensen elkaar zouden moeten steunen en helpen. We proberen gemeenschappen te verbinden, we spelen muziek in een sambaband in Maastricht, we staan in contact met de Cubaanse gemeenschap, kortom, we proberen het goede te doen.
Ik ben ook dankbaar dat ik opnieuw in zo’n mooie omgeving mag leven als in Oost-België, vlakbij het meer en de weiden en bossen, samen met mijn partner en onze twee honden.
Ons project
De laatste twee jaar heb ik aan een project rond stigmatisering in onze samenleving gewerkt. Dit omdat mijn partner en ik vinden dat er te veel stigmatisering is van mensen en daardoor vallen die uit de boot.
We wilden daar iets aan doen en zo startte ik dus met het maken van portretten van mensen over heel België: mensen van de LGBTQ+-beweging, met een fysieke beperking, verslaving of psychische problemen.
Zo fotografeerde ik ook mezelf als deel van dit project, samen met 18 anderen. Elk portret van een persoon bevat een foto, tekst, gedicht en tekening.
Het boek is nu gedrukt en de eerste tentoonstelling vindt plaats in OPZC Rekem, België, op 11 oktober aanstaande. Het project wordt ondersteund door de Duitstalige Gemeenschap België.
Afbeeldingen en een gedicht van Karolien Verheyen haar project.
Over Karolien: Leerkracht, muzikante, kunstenares en fotografe. Ze behaalde een Master Fotografie en een Master of Science. Daarnaast speelde ze als professionele drumster in verschillende bands en had ze diverse tentoonstellingen in Ierland, Londen en België. Ze woont samen met haar partner in de Oostkantons van België.
Voor meer informatie, zie de site van Karolien Verheyen hier!
Meer lezen over stigmatisering in onze samenleving?
- Stigma en zelfstigma – waarom het beperkend is
- Overlevingsinstincten in samenleving én in psychose
- Acceptatie van stigma – Zinvol Rennen (aflevering 3)
Heb je een vraag?
Onze experts beantwoorden jouw vraag in het online Spreekuur van PsychoseNet. Gratis en anoniem.
Wil je PsychoseNet steunen?
Wordt donateur en help ons om mooie projecten te realiseren.
Geef een reactie