Main content

Stel: u bent veertig, en beschouwt uw werk, uw partner en kinderen, uw familie, vrienden en uw rijtjeshuis met enige onrust: u weet dat u op basis van uw bedrukte stemming al een hele tijd een aantal dingen ‘niet goed doet’. Maar ja, de gekte van de dag dwingt u onverbiddelijk voort

Vijf jaar later komt alles plots tot een gierend halt: een verbroken relatie, een verplichte verhuizing, de kinderen vier van de zeven dagen kwijt, en uw werk houdt op.

Voor mij stortte die laatste stut, werk, in op vrijdag 29 maart 2013. Een dag later stond ik op met gierende paniek die me vanaf dat moment onafgebroken gezelschap hield. Drie maanden later zat ik in mijn eerste PAAZ: opgenomen met een allesvernietigende angst voor de wereld en het leven met als gevolg een psychose, depressie en een dwingende behoefte aan de dood. Een typisch gevalletje ziekte, oftewel, conform de wikipedia, homeostase-verstoring: ik kon me niet langer aanpassen aan de omstandigheden.

Een ziekenhuis doet in genezen. Maar het is maar zeer de vraag of een gemiddelde ex-psychiatrisch patiënt zijn of haar proces ziet in termen van ziek naar beter

Ik in ieder geval niet: mijn oude ik voldeed niet meer. Ik moest veranderen in een nieuwe ik. Er was geen sprake van een behoefte aan herstel; ik wilde de rest van mijn leven niet door met hetzelfde leven dat mij in de eerste plaats op de PAAZ  had doen belanden. Ik wilde niet als een kapotte pot gelijmd worden, om met dezelfde ontwerpfouten verder door te leven. Hoe lang zou het duren, gezien mijn zee aan inmiddels gediagnosticeerde persoonlijkheidsstoornissen, voordat ik opnieuw zou worden opgenomen? Ik hoor het de psychiater in de PAAZ nog zeggen: “Maakt u zich niet druk, we maken u weer de oude.” Nog steeds staat die tekst bovenaan mijn lijst van meest afschuwelijke uitspraken aller tijden.

Er was, in retrospectief, een immense behoefte aan transformatie: ik had het idee dat ik als rups wel klaar was, dat mijn oude levensvisie: “u vraagt wij draaien” zijn langste tijd wel had gehad

Er waren maar twee opties: of de rups moest sterven, of ik moest worden tot die mooie óf lelijke … ja wat? En dit is het cruciale punt: een mens kan met zijn cognitie slechts teruggrijpen op wat hij of zij weet en kent. En wordt binnen de GGZ zelden tot niet ondersteund om vertrouwen te voelen voor, en te hebben in, wat nog niet voorgesteld kan worden. Weet een rups wat hij wordt? Waarschijnlijk niet. Heeft hij het nodig om zich af te sluiten, in weerwil van zichzelf? Euh… ja. En komt hij er vervolgens hersteld uit? Niet echt hè. Niet van ziek naar gezond. Wel anders. Hij is veranderd.

Ik ben uiteindelijk geholpen. Door een coach. Waar de GGZ professionals mijn angst voor morgen bezorgd labelden als “psychotisch”, “depressief”,”gegeneraliseerde angststoornis”, ”narcistisch”, “borderline”, en / of “afhankelijk”, feliciteerde deze meneer me tijdens het oriënterend gesprek met mijn volstrekt lege toekomst. U begrijpt dat ik even met mijn ogen knipperde. En daarna “Sorry, wat zei je?” piepte. Dit was zijn response: “Beste Bas, je hebt het voor elkaar gekregen om je leven helemaal leeg te vegen, zodat niets je nog in de weg staat om het zo op te bouwen, zoals jij het wilt hebben. A brave new world, zeg maar. Heb je daar zin in?

Het was dát moment dat mijn hoop op een versie 2.0 leven geboren werd. Met hulp van deze coach definieerde én realiseerde ik in 2015 een nieuwe en levensvatbare toekomst

Was het genoeg? Nee. Begin dit jaar heb ik de GGZ gevraagd mij te helpen mijn verleden te transformeren middels schematherapie, en ook die resultaten zijn indrukwekkend.
De aanpassingen in zowel mijn verleden als mijn toekomst hebben mij veranderd. Het is, vanuit een ander gezichtspunt, puur Darwinisme: biologisch succes is aanpassing. Niet genezing.

Ben ik de enige? Ik denk het niet. Ik denk aan de mede-patienten van toen, en weet dat minstens de helft er zat vanwege een crisis die niet meer opgelost kon worden. Een laatste stut die viel. En dat we op de PAAZ zaten om of te sterven, of aangepast te raken aan een nieuwe wereld. Een wereld waarin onze oude ik niet meer voldeed, maar onze nieuwe ik dat wel kon.
Ik weet dat ik niet de enige ben bij wie dat is gelukt. En soms denk ik aan de anderen, die nog steeds hevig aan het worstelen zijn in hun pop, terwijl de professionals hard bezig zijn hen weer ‘de oude’ te maken. Op die momenten betrap ik me op de volgende, verboden gedachte:

‘May God forbid.’


Bas Kruip is 51 jaar en zijn leven kwam 4 jaar geleden, na een carrière als ICT-er, tot een full stop. Na een GGZ-traject van alles bij elkaar meer dan 2 jaar houdt hij zich momenteel bezig met wat hij graag wil: cabaret. Onder de naam ‘madebymensch‘ is hij in 2015 gestart met de voorstelling “De eenzame astronaut” over zijn ervaringen met de GGZ. Dit najaar verschijnt er een tweede voorstelling op de planken, “Eeuwig Geluk – een cursus voor gevorderden” waarmee hij een poging doet om het publiek actief duidelijk te maken dat het niet makkelijk is om een psychose te bewerkstelligen, maar dat iedereen het kan.

Ook van Bas: Ruimtevaart – Over een alternatieve realiteit

photo credit: Christian-Shloe
  • Deel deze pagina:

Reacties:

  1. Dag Bas, een mooi vb hoe herstelgericht ( probleemfocus) en een verkeerde invulling van solution focused veel schade kunnen aanrichten. Kijken naar hoe voorkomen hebt dat je er niet nóg erger aan toe was (Hoe heb je volgehouden), een beeld van de voor jouw gewenste toekomst ( niet utopisch, maar stapje per stapje daar taal aan geven en je een beeld bij helpen vorm) is inderdaad veel doeltreffender. De taal van jouw oplossing hoeft helemaal niet de taal van het probleem te zijn.
    Bedankt voor je verhaal,

    Mvg,

    Jan Herreman

  2. hoi Bas, zag je eenzame astronaut onlangs in Malden. dank! Schieten nog vaak flarden van die avond aan me voorbij en zie mogelijkheden om in werk en daarbuiten anders te handelen. Inspirend, hoopvol. Ik tref je vast nog eens! hartelijke groet, Remko

  3. Dankjewel Bas, voor mij telkens maar weer als het niet me lichaam is ook me geest en dat vaak door alles wat er binnen komt, mijn story, jij schrijft de jouwe en de visie goed.
    Groet, esther

    Best Wishes en all the best,

  4. Dank voor je blog Bas! Het is zo nodig dat dit soort getuigenissen meer gehoord worden.
    Het ‘we-maken-je-weer-de-oude’ is het gevolg van het ziektemodel. Eerst ben je gezond, dan wordt je ziek en daarna ben je weer beter, dus de oude. Het medisch model. Dat krijg je ervan als de GGZ wordt geleid door dokters. Die willen dokteren en je weer de oude maken.
    Gelukkig keek jouw coach verder dan het medisch model. Hij ziet een crisis als een kans, als een veranderingsprikkel, een signaal dat het oude niet meer werkt en dient plaats te maken voor iets nieuws. De oude jij kan het niet meer bolwerken en dient plaats te maken voor een nieuw jij. In mijn visie (en vermoedelijk ook die van je coach) is dit nieuwe jij niet iets wat aangeleerd hoeft te worden, maar juist iets dat blootgelegd dient te worden door het oude, aangekoekte, disfunctionele af te leggen. Dat oude bestaat uit alle overlevingsmechanismen en coping strategieën die je hebt geleerd om je staande te houden. Meestal al vroeg in je leven ontstaan als reactie op kwetsing, verwaarlozing, gebrek aan spiegeling et cetera. Soms ontstaat er dan een pseudo-zelf dat zichzelf krampachtig in stand probeert te houden. Dat kan lange tijd goed gaan, sterker nog, velen kunnen vanuit een pseudo-zelf een uiterlijk succesvol leven opbouwen (bijvoorbeeld narcisten zoals Trump). Crasht het pseudo-zelf dan kan wat mij betreft de vlag uit, het leven is dan bezig om je te helpen door je te prikkelen je oude cocon af te werpen. Het je dan zo snel mogelijk, al dan niet met behulp van pillen, je weer in je oude harnas hijsen is dan niet bepaald behulpzaam. Je kunt dan gaan zitten wachten op de volgende crisis.
    Zo heb ik na twee psychoses en een bipolaire stoornis me uit mijn harnas weten te bevrijden door twee jaar intensieve lichaamsgerichte therapie. Ook daarna was ik er nog niet, hoewel wel al bevrijd van al mijn psychiatrische ‘ziektes’. Dit is een pittige proces, een afdaling in de onderwereld, want je komt heel wat demonen tegen op die reis. Ik noem het wel ‘de reis van de held’. De meesten beginnen er maar niet aan. Het medisch model is wel zo geruststellend. Als je je pillen neemt en doet wat de dokter zegt komt het allemaal goed, toch? Keep on dreaming!
    Meer over mij en mijn visie op http://www.bipolairanders.nl.

    Groetjes, Ronald

      1. Dat is het zeker, door dit proces van gewenning en herstel veranderen onze aspiraties, met nieuwe problemen en uitdagingen. Vaak is dit een proces van onthechting waardoor we – zij het initieel misschien vaag – meer inzicht krijgen in wat onze samenleving zo ‘gevangen’ houdt. Keerzijde van de medaille is dat de hulpverlener van dienst je niet altijd zal begrijpen, hij/zij probeert je immers te conformeren aan dat wat je nu net overstegen bent. Niet moeilijk dat het containerbegrip ‘paradigmashift’ zo vaak in de mond genomen wordt bij herstel, misschien niet eens de draagkracht of reikwijdte daarvan beseffend.

  5. Hoe kwam je bij die coach Bas? Die blijkbaar op het juiste moment precies tegen je zei wat je nodig had, op de proppen kwam met een totaal ander perspectief…. Ik neem aan dat die niet binnen de GGZ op je pad kwam? Bij mij was het de psychose zelf, die eerst maakte dat ik de GGZ invloog, maar later er ook voor zorgde dat ik er met grote snelheid weer uitvloog. Om er later vermomd als psycholoog in terug te keren…haha. In ieder geval gun ik je van harte jouw stappen in je brave new world, kom je je tweede voorstelling ook in Alkmaar of omgeving doen? Dan zit ik in de zaal! groet Clara

    1. Hai Clara,

      Nou, dan wil van jou wel therapie! Hahaha!!! Dat wordt komisch! Een camera erbij, wereld TV ik zeg het je. Ik lees nu al jaren dat je een ervaringsdeskundige psycholoog bent, maar heeft iemand je ooit écht naar je papieren gevraagd? Hahahaha!!! Dat zou een giller zijn!
      Doet me even denken aan de anekdote van Wouter Kusters die midden in zijn psychose een dagje een filosofisch verhaal op een of ander symposium mocht doen (waar dus niemand doorhad dat íe psychotisch was), om aan het eind van de dag weer op de gesloten afdeling te belanden, waar vervolgens de psychiater voor de deur stond om een handtekening te vragen. Fascinerend! En bloody hilarisch! En heel erg of zo, ik weet het niet! “Subliem” denk ik, in kunsttermen.

      Ok. Serieus nu. Mijn zus heeft me in de laatste dagen op de PAAZ naar deze meneer gesleurd. Ze kende hem via een vriendin, die haar had gered uit een zware depressie. Had niets met de GGZ te maken, dat heb je snel door. Mocht je nog iemand kennen die ernstige behoefte heeft aan een existentieel geluid met impact, laat me het dan maar weten. Hij noemt zichzelf gekscherend “God’s 007” (het is een Canadees) maar, en ik ben niet bijster gelovig, tend to agree.

      Alkmaar! Tjeetje, da’s aan de andere kant van de wereld 🙂 voor deze dorpsjongen. Nou ik ga mijn best doen. Als jij nou een zaaltje met 50 man regelt, dan kom ik gegarandeerd. Nu kan ik me voorstellen dat je daar geen tijd voor hebt qua werk en alles (euh, toch? hahaha!!!) dus als het niet de tweede voorstelling is, maar de eerste (De eenzame astronaut) kom je dan ook? De kansen lijken en ce moment daar wat groter op te zijn. En dan spreken we meteen wat sessies af! Met camera! Hahaha!!!!

      Groetjes, Bas

  6. Het zou zo mooi zijn als deveilige tijd van ‘ het touwtje uit de brievenbus’ af en toe nog ergens te vinden was. Ik herinner me deze nog goed, was nog maar een kind en ik weet wel dat herinneringen subjectief en gekleurd zijn , de kindervisie anders is dan van een volwassene dus dat dit riekt naar een regressieve behoefte aan nostalgie en dat toen alles liefdevoller en duidelijker was dan nu, zowel qua verantwoordelijkheden van een volwassene als de te hoge complexiteit van de huidige tijd en maatschappij met te veel ( tegenstrijdige) informatie en te hoge snelheid. Of er nu wel of niet een oorspronkelijke kern is in jezelf waar het altijd veilig vertoeven is weet ik niet, en van een ander voel ik die niet maar met mensen in het dagelijks leven die qua ideeen wat overeenkomen en zeker als je met hen herinneringen deelt aan, heel oubollig, ‘ de goeie ouwe tijd, dat scheelt voor mij soms al de helft. In je eentje blijft het lang zoeken naar jezelf. Misschien moeten de ongezonde delen ‘ verwijderd’ worden of’ hersteld’ wat dat dan ook is maar mogelijk waren er ook veel dingen gewoon goed en hoeven die helemaal niet veranderd of overboord. Een moeilijke kunst is wel om te ontdekken wat dan goed was en nog is en wat niet. Heb de indruk dat dat alleen maar gaat door het te gaan proberen op je eigen manier. Met veel vallen en opstaan. Jammer als er een hogere werkelijkheid gepresenteerd wordt waardoor je niet zou durven je eigen koers te gaan varen, uit angst om weer helemaal terug te vallen. In de handen van…. als je begrijpt wat ik bedoel. Want dan staan de pillen en nieuwe diagnoses al weer in het kastje voor je klaar. Motivatie van binnenuit ipv angst je autonomie kwijt te spelen moet de drive zijn. En als je ‘normaal’ genoeg bent begrens je jezelf wel denk ik.

    1. Hai Karel,

      Dit blijft hangen wat je hier schrijft: “jammer dat er een hogere werkelijkheid gepresenteerd wordt waardoor je niet zou durven je eigen koers te gaan varen, uit angst weer helemaal terug te vallen.” Als ik je goed begrijp het volgende: het was een nihilist die schreef “De hel, dat zijn de anderen.” Prachtig, en het is de vraag hoe een mens verkeert als deze totaal vrij is. Ik heb in ieder geval de ervaring dat dat heel heel angstig is. En precies wat je zegt, als de ander je je autonomie afneemt, dan kan ik me niet anders voorstellen dat woede omhoog golft om jezelf weer te bevrijden van die beknelling. Het evenwicht vinden en houden; ik vind het net atletiek op de balk. En ik ben niet goed in welke sport dan ook 🙂

  7. Bas, dank je voor deze blog met het delen van ervaringen en bevindingen. Wat mij betreft sla je de spijker op z’n kop. Van denken in ziektebeelden en symptomen is nog nooit iemand echt goed opgeknapt, wel van het denken en meedenken in mogelijkheden , potenties en ontwikkeling. Erg herkenbaar voor mij deze blog.
    Volgens mij hebben we elkaar kort gesproken na het Symposium Filosofie van de waanzin/ waanzin van de filosofie op weg naar het station. Toen was er in het gesprek voor mij tenminste de herkenning dat andere ook pas na de GGZ hulp konden vinden die echt tot verbetering en ontwikkeling heeft geleid.
    Hoe dan ook ik heb alvast kaarten besteld voor je voorstelling op 16 september. Een voorstelling die je introduceert met: “Eeuwig Geluk – een cursus voor gevorderden” waarmee hij een poging doet om het publiek actief duidelijk te maken dat het niet makkelijk is om een psychose te bewerkstelligen, maar dat iedereen het kan”, daar heb je mij me. Wat mis ik toch de humor als het gaat om het onderwerp psychose. Daarbij kan humor zo relativerend zijn. Iets dat volgens mij voor cliënten maar ook therapeuten goed kan werken.
    Sterkte op je weg, Bas!

    1. Ha Esther, wat leuk! Ja, ik weet het nog wel. En ik weet ook nog wel dat we op dit punt aardig op dezelfde lijn zaten :-). Hoop dat het je goed gaat en wat fijn dat je komt (zeg ik met enige reserves in mijn gekwetste hart: vrijdag de 16e is de officieuze try out en ik ben licht nerveus over de afbreukschade als gevolg van een voorstelling die nog niet ‘af” is. Never mind, ik ga mijn best doen). En over de humor in je genoemde strofe… ik weet eigenlijk niet of íe wel komisch was bedoeld.

      Hahaha!!!!

      Goed, hartstikke leuk, zie ik je met plezier dan. Groet!

  8. Ontzettend fijnzinnig en herkenbaar beschreven. Ik had destijds ook graag gezien dat zorgverleners mij een “reis” of proces hadden voorgehouden en niet alleen maar een ziekte waar ik van moest herstellen totdat ik inderdaad “weer de oude was”. Want door zo iets ingrijpends is het een illusie dat je nog de oude wordt. Of op zijn minst een wat meer constructieve benadering waarin begrippen als hoop, identiteit en zingeving voorkomen. Gelukkig brak bij mij op een gegeven moment wel een periode aan waarin angst langzamerhand werd omgezet in een gevoel van vrijheid, nieuwe keuzes maken, kortom: een transformatie. Helaas heb ik de juiste ondersteuning nauwelijks ervaren in GGZ-organisaties zelf, maar bij een particuliere therapeut, een dominee, een paar wijze mensen, goede boeken, kunst en lotgenoten. Gelukkig zie ik door de beweging van de “nieuwe GGZ” wel lichtpuntjes: ik hoop dat we toegaan naar een GGZ waarin niet de nadruk ligt op diagnoses, medicatie en spreekuren, maar op de mens, nabijheid en de reis die hij of zij maakt.

    1. Hai Thomas!

      Hai Thomas: euh… “hear hear:-)!” Ik moet denken aan de geestelijk werker die zei: “je gaat door de donkere nacht van de ziel.” Ik wist toen nog nauwelijks wat het betekende maar het feit alleen dat hij ‘beweging ergens doorheen’ suggereerde was al een enorme opluchting.

    1. Hai Rik,

      Ik heb het filmpje over de schaakstukken gezien! Prachtig. En qua helen … o jeetje, ik vind dat zo lastig. Ik denk wel eens dat we uit 2 verschillende systemen bestaan: eentje die zich de hele dag bezig houdt met overleven (kansen, bedreigingen) met alle angst en woede, maar ook geborgen en vrije gevoelens van dien, en een ander systeem die dat niet zo interessant vindt en voornamelijk bezig is met, tja, ik noem het al een tijdje, ‘surfen op de zilv’ren lijn’. Zoiets als “je moet zijn wat je moet zijn”. Ongeacht slagingskansen of welvaart. De meest dramatische verhalen van kunstenaars en wetenschappers hebben allemaal dat thema, zoiets als “ik moet dit doen, ook al ga ik er aan onderdoor.” Een tweede systeem dat niet echt op de radar van een gezondheidszorg staat, en waarvan ik ook niet weet of dat wel zou moeten. Of wel. Of niet. Hahaha, ik weet het niet! Niet erg toch?

  9. Het gebrek aan oplossingen un de ggz maakt dat er veel strijd is van zowel de professionals en de ‘patiënten’. Een taboe in de ggz dat nooit ter sprake komt. Ben benieuwd of mijn reactie de instemming vd moderator haalt.

    1. Waarom twijfel je daar überhaupt aan, of je reactie onze instemming haalt? Als je deze site en haar inhoud goed leest, kom je dat taboe regelmatig besproken tegen.

    2. Hai Jan,

      Ik snap wat je zegt. En dat is gewoon voor alle partijen euh… shit. Ik denk dat als we de relatie tussen GGZ-klant en professional gelijkwaardig kunnen krijgen (laatst een artikel gelezen met de titel “onzeker weten” als nastrevenswaardig voor de professional (ff googlen op http://www.socialevraagstukken.nl), een mijn inziens heel sterk uitgangspunt) we in plaats van strijd al snel bruggen zullen bouwen. En daar worden dan alle partijen blij van denk ik.

  10. Dank voor uw reacties en bevestiging. Het haalt me uit mijn eigen onzekerheid of ik het wel goed…. zie.

    Als ik daar nog iets over mag zeggen: ik vind het zo ….. jammer dat de gemiddelde benadering van een psychiatrisch ziekenhuis is dat existentieel bange en/of boze mensen zich noodgedwongen bezig moeten houden met een route van die angst en/of woede naar een soort van neutrale toestand die zo moeilijk voor te stellen is na een of meer ervaringen die zo een diepe indruk maken, terwijl de natuurlijke positieve basistegenhangers van angst en woede, en dan denk ik geborgenheid en vrijheid, niet op de radar staan. Ik weet wel dat een ziekenhuis zich niet bezig houdt met levensgeluk, maar het is zo’n verschrikkelijk gemiste kans.

    Ik droom van een GGz die daarin dapperder mag zijn.

  11. Beste Bas,

    Een ontzettend herkenbaar verhaal. Ik vind het woord herstel in deze context ook een lastige maar probeer het altijd breder te interpreteren. Eigenlijk gaat dit veel verder dan herstel, je herontdekt jezelf. Misschien wel je ware zelf…ik weet ’t niet precies. Wat ik wel weet is dat mijn crisissen met mezelf vooral voor een doorbraak hebben gezorgd met telkens de levensles dat ik vooral niet echt luisterde naar mezelf. Een innerlijk stemmetje dat altijd eigenlijk wel wist dat ik mezelf aan het verloochenen was. En inderdaad je weet niet beter en gaat maar door totdat het echt niet meer kan….en dan volgt de keiharde confrontatie : zo kan het niet meer, maar hoe dan wel in hemelsnaam?
    En dan begint je ontdekkingsreis pas echt. Ontzettend mooi en oprecht beschreven door jou. Het roept bij mij vooral het gevoel op dat dit wel eens de grootste reden kan zijn waarom mensen zo klem komen te zitten binnen hun leven…omdat ze niet het leven leiden dat bij hen past maar het leven leiden dat hen is aangeleerd. Zou dit niet de ‘ziekte ‘ zijn van onze maatschappij ? De zogenaamde maakbaarheid ervan door allerlei zaken na te streven die uiteindelijk weinig meer van doen hebben met wat we werkelijk nodig hebben….?
    Dank voor je openhartigheid in elk geval.
    Vriendelijke groet,
    Jeroen Kloet

    1. Ha Jeroen, wat leuk om van je te horen. Ik was zo dankbaar voor jouw blog over je ervaren angst, dat voorop!
      Ja… dat ware zelf. Zo’n lastig concept. Begin te neigen naar wat Chinese filosofen die ons westerlingen op te roepen om daarmee maar te stoppen er vanuit te gaan omdat die er toch niet is. Zit wel wat in: een vast gegeven als een “ware ik” genereert natuurlijk meteen pijn in een omgeving die niet stopt met veranderen….
      Aan de andere kant was daar mijn coach die me juist hielp om mijn euh… kern te herontdekken (al was ik wel lachwekkend kritisch toen ik ‘m bloedserieus aansprak met de vraag waar zijn bewijsvoering lag voor die kern.. nee, ik was niet makkelijk, en dat was maaraar goed ook denk ik).
      Ten aanzien van dat niet luisteren naar het zelf, dat denk ik ook: de boot drijft nog, dus … doorgaan. Voor velen van ons gaat dat een soort van ‘goed’ tot aan of tot en met het sterfbed. En het is ook lastig denk ik als je op een bootje op de oceaan zit, op zoek naar je plek die die innerlijke rust wel biedt, om er plots moederziel alleen achter te komen dat die plek niet te vinden is op aarde, maar zeg op de maan. Dat vraagt om een stevige herbouw van je huidige vehikel. En da’s lastig op volle zee. Met blinde paniek.
      En ook over de ziekte van die maatschappij, ja ook dat: in brede zin het gegeven volledig vrij te mogen zijn, en vervolgens geen idee hebben om die vrijheid vorm te geven (want ik kan mijzelf niet (meer) of onvoldoende euh… voelen of durf aan die gevoelens geen gehoor te geven) en aldus de veilige haven: u vraagt, wij draaien. Zo leidde iig mijn vrijheid tot onversneden angst en leegte.
      De maatschappij zoals deze nu is levert door mijn ogen te weinig geborgenheid. Niet in materiële zin, maar in emotionele zin: de radio Veronica slogan zeg maar: wees vrij! En als je dat niet prettig voor jezelf kunt vormgeven: pech. En dat mag niet waar zijn. Al met al: ik denk dat het zou enorm schelen als we het vertrouwen in dat gevoel, die intuitie, waar jij het over hebt, zouden kunnen uitbouwen, serieus maken, als anker zouden laten dienen voor ons bestaan, zodat we vrij kunnen kiezen wat we dienen te zijn.

      Nou… heel verhaal :-)! Nogmaals dank voor jouw blog, en deze reactie. Fijn.

  12. Prachtig, ik herken veel van wat je schrijft. Ook voor mij was het een transformatieproces. Waarbij ik wel moet zeggen dat er wel genezing of heling heeft plaats gevonden, een diepe pijn in mij belemmerde mijn verdere bestaan. Ik werd tot stilstand gedwongen om naar die pijn te kijken, en ermee te werken. Dat is een onderdeel geweest van dat transformatieproces. Hoe zie jij dat?

    1. Ik ontken dat zeker niet. Depressie + nieuwe toekomst = genezen, nee, dat was het niet. Ik denk, heel plat, dat wat heeft geholpen een herprogrammering is geweest van zowel de toekomst (waar ga ik heen (argh!) versus waar wil ik nou eigenlijk heen (yeah!)), als het verleden (de jarenlange herinneringen aan een gebrek aan geborgenheid (isolatie = “paniek!”) versus de ingebrachte herinneringen mbv een limited parent (fascinerende techniek I might add) middels schematherapie).

    1. Ha Karin,

      Ja, moet je doen :-)! Er komt een voorstelling van de eenzame astronaut in Apeldoorn op ik meen de 15e november. De tweede voorstelling (Eeuwig geluk – een cursus voor gevorderden) komt in september en oktober in Nijmegen. Voor het eerst. Vind ik zelf dan weer heel spannend :-).

  13. Sterke blog Bas – een crisis als een uitnodiging om jezelf opnieuw uit te vinden. Daar kun je meer mee dan een DSM-diagnose. Dank hiervoor.

    1. Ik heb in mijn persbericht over ‘de eenzame astronaut’ toentertijd jouw naam expliciet gebruikt als een baken van hoop in (enorm) bange dagen, als tegenwicht voor zoveel ervaren ‘zeker-weten’-communicatie van de gemiddelde psychiater waarmee ik van doen heb gehad. Je publieke profilering met een heel andere boodschap schiep voor mij persoonlijk mede ruimte voor enige opstand tegen al dat, mag ik zeggen, licht autoritaire emotionele geweld. De dank is dus zeker wederzijds.

    1. Hai Jan,

      Dank je wel voor je compliment. De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik in mijn eerste voorstelling vaak een T-shirt droeg met de tekst “Hope is for sissies” naar de populaire TV-serie “House”. Waarom? Omdat het begin van de verandering plaatsvond toen ik alle hoop opgaf, en mezelf ontsloeg van de verantwoordelijkheid om mezelf te redden. Dat was het werkelijke verandermoment. Zie het maar als ophouden met worstelen in die rups/vlinderpop. Daarna kwam de wereld langzaam maar zeker weer in euh… nieuwe kleuren en vormen op gang. Ik weet even niet hoe dit minder poëtisch uit te drukken. En misschien hoeft dat ook niet.

  14. Dag Bas, zo treffend zoals je het verwoord. Dank voor je openhartigheid en frisse blik! Ik herken veel, ook in reingratietrajecten (in mijn geval na een burn-out) wordt te snel en bijna uitsluitend gekeken naar wat ik vroeger deed of gestudeerd had. Dat de burn-out voor mij betekende dat ik mijn (werkzame) leven een draai wilde geven – en ook voelde dat ik dat ‘moest’ doen – daar was geen oog voor; niet door de hulpverleners maar ook niet vanuit het reintegratie-systeem. Ik heb dat als hopeloos ouderwets ervaren. Betrokken hulpverleners vonden het ook niet eenvoudig om een kritische note hierover te horen. En dat ook terwijl het ventileren van die kritische note mij extra energie kostte. Er is nog een wereld te winnen! Dank voor je verhaal. Vriendelijk groet, Marjo

    1. Hai Marjo,

      En is de draai nu gemaakt? I hope so. Als antwoord op je reactie: Ja. En nee. Ik heb voor mijn opname in totaal 3 burnouts gehad (tja… ) en het is ook mijn eigen behoefte aan veiligheid (let op dat is iets anders dan geborgenheid voor mij) geweest die me steeds deed terugkeren naar het oude werk. In mijn geval was er zelfs een re-integratiebureau die me redelijk actief stimuleerde om verder te zoeken dan wat er was. Ik denk ook wel dat ik mijn eigen angst voor die brave new world in 1e, 2e én 3e instantie effectief heb weggedrukt. Het is tenslotte de opname geweest die me heeft gedwongen om uit dat angstig-veilige rupsenleven te moeten stappen.

  15. 22jaar geleden heb ik tijdens een jarenlange opname in de ggz samen met een acriviteitentherapeute een lijst gemaakt van dingen die ik in de rest van mijn leven nog wilde doen. Die lijst is leidend geworden voor de hele tijd sindsdien. Ik leef tegenwoordig mijn droom. Het kon dus ook toen al, maar therapeuten die dat kunnen zijn helaas schaars. Succes,
    Roelof

    1. De strofe “lijst die leidend is geworden” zit al een paar dagen in m’n gedachten. Dank je wel. En dank je wel voor het gewenste succes.

  16. Het is aan de professionals in de geestelijke gezondheidszorg zeer aan te bevelen om dat wat zij als geraaskal van een verstoord persoon zie om te buigen naar het gegeven dat onder die ‘ nonsens’ zoals dat op anderen overkomt, wel degelijk een plan tot verandering kan zitten. Iets waarvan de persoon zichzelf ook dan nog niet helemaal bewust is, maar wel langzaam wordt als de rook optrekt. Dus stimuleer die absurde ideeen als zijnde een voedingsbodem voor nieuwe kansen die dan nog niet, maar later soms wel, realiseerbaar blijken, zelfs als iedereen de hoop al voor je opgegeven had. Zorg maar vooral voor veiligheid. Het is makkelijker weer uitvliegen of fietsen zonder zijwieltjes als je even opgevangen wordt als je toch te hard gaat. De sky is niet de limit maar op de bodem of in de put blijven is ook alleen maar een soms noodzakelijke aanlegsteiger. Elk doel wat bereikt wordt verdient respect en waardering. Zonder dwang zonder pressie.

    1. Mee eens. Voor mij was het belangrijk geweest als iemand me had gewezen op een proces. Dat er dus beweging vooruit was. Misschien is de metafoor van opnieuw geboren worden belangrijk: in een nieuwe wereld bescherm en stimuleer je een net geboren kind tenslotte ook.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *