Main content

Vandaag ontving ik een heel bijzonder mailtje in de mailbox van LinkedIn. Een oude vriendin van mijn broer meldt zich. Ze heeft hem voor het laatst zo’n zestien jaar geleden gezien en gesproken. Dat moet rond zijn 27ste zijn geweest, vlak voor zijn eerste opname in een psychiatrische kliniek. Een tijdje geleden heeft ze eerst met mij gelinkt. Nu schrijft ze waarom.

Ze heeft zo veel vragen en zo veel te vertellen

Zo vraagt ze zich al jaren af hoe het met mijn broer is. Zijn naam geeft op Google geen hits. Ze vroeg zich zelfs af of hij nog wel leeft.

Schizofreniebestaatniet.nl is net 2 maanden online. Daar sta ik op met een filmpje over mijn eigen herstel, maar ik vertel ook over de zorg voor mijn broer die ernstige psychotische klachten heeft. Ze heeft het filmpje gezien. Ik krijg een prachtige en ontroerende reactie van haar. Maar ze laat ook weten dat ze nu een aantal antwoorden heeft gekregen op vragen die ze heeft over mijn broer, ooit haar beste vriend.

Ze laat weten dat ze blij is om te weten dat hij nog leeft en dat ze tegelijkertijd heel verdrietig is om te horen hoe moeilijk hij het heeft in het leven. Erg om te horen dat hij zoveel medicijnen krijgt. Dat hij een groot gedeelte van zijn tijd op bed doorbrengt vanwege pillen die hem versuffen en afvlakken. En al die negatieve bijwerkingen.

Ze schrijft dat we ons meer zouden moeten richten op leren leven met jezelf

Meer met jezelf integreren en balanceren met therapieën. Dat we zouden moeten accepteren dat sommige mensen nooit zo stabiel zullen zijn en zoveel kunnen zijn als de doorsnee normale mens. Ik kan mij erg vinden in haar opmerkingen. En ja, wat is dan normaal?

Nee, ze werkt niet binnen de ggz

Ze komt aan deze wijze woorden omdat ze ook haar eigen verhaal heeft, over leren leven met uitdagingen en ervaringen die op je levenspad kunnen komen. Ze heeft naast antwoorden op de vragen over mijn broer, veel van mijn eigen ervaringen herkend. Uit het verhaal dat ze met me deelt, blijkt dat we veel overeenkomsten hebben in onze ervaringen. Het gaat bij haar ook over afscheid nemen, leren omgaan met psychische klachten, de keuze maken om goed voor jezelf te zorgen en jezelf willen zijn.

Haar bericht ontroert mij enorm, ik vermoed dat we elkaar nog veel te vertellen hebben. En ik zie uit naar de afgesproken ontmoeting. Ik heb al vaak de kracht van het delen van verhalen en ervaringen mogen ervaren.

Iedereen heeft zo zijn eigen verhaal. En dat verhaal doet er toe

Als je zo’n verhaal deelt en je kwetsbaar durft op te stellen dan durven anderen zich in reactie meestal ook kwetsbaar op te stellen. Het is de kern van mijn werk als ervaringsdeskundige. Ik zet het in bij persoonlijke contacten. Maar ook bij het organiseren van de maandelijkse herstelverhalen, tijdens lotgenoten groepen, de WRAP-cursus en in mijn communicatie over mijn eigen herstel naar collega’s. En heel vaak levert dat mooie reacties en verhalen van de ander op. Of een mooie, onverwachte reactie via LinkedIn;). En dan heb je ineens een echt betekenisvol gesprek met elkaar.

Zullen we afspreken eens vaker met elkaar te delen wat ons echt raakt, wat ons bezighoudt? Echt menselijk contact maakt de wereld een beetje mooier.

En delen is helen.


Nanette Waterhout – Ervaringsdeskundige binnen een FACT-wijkteam in Hoorn centrum.

BewarenBewaren

  • Deel deze pagina:

Reacties:

  1. Wat fijn om te horen, dat je broer stapjes aan ’t zetten is. Ik heb je interview hier op psychosenet.nl gezien en was er erg van onder de indruk, van je inzicht, je inzet, je nuchterheid, betrokkenheid en van nog wel meer. Ik denk dat het mijzelf erg raakt, iedere keer dat ik hoor over mensen die het niet het leven leiden dat ze verdienen en zouden kunnen leiden zonder psychische problemen, vanwege een angst voor mijn eigen leven / een gevoel van machteloosheid en onrechtvaardigheid. Dus daarom reageerde ik zo. Hoop dat je het geen nare reactie vond! Heel veel sterkte & bedankt voor het delen van je verhaal!

  2. Erg mooi en warm geschreven! Wat mij wel erg raakte was de zin: ‘Dat we zouden moeten accepteren dat sommige mensen nooit zo stabiel zullen zijn en zoveel kunnen zijn als de doorsnee normale mens’. Waarom zouden we dat moeten accepteren? Kunnen we niet beter zoeken naar manieren om deze mensen, zoals je broer, betere vormen van therapie en andere vormen van therapie te bieden zodat zij juist wel net zoveel kunnen zijn als de doorsnee normale mens?

    1. Ha liza,

      Ja dat zou mooi zijn. En helaas krijgt niet iedereen dat op het juiste moment. Waardoor verdere verslechtering kan optreden. En dat is helaas bij mijn broer en andere clienten soms de harde realiteit. Het is dan op zoek gaan naar de hoogst haalbare kwaliteit van leven. Zo heeft mijn broer weer kleine stapjes gezet in zijn herstel sinds ik de blog schreef. Hij heeft het erg naar zijn zin bij een zorgboerderij waarvan hij zegt dat hij dat tien jaar eerder had moeten doen. Verder is hij ook wat medicatie aan het afbouwen waardoor hij weer meer concentratie heeft en iets minder vaak op bed ligt. Ik ben heel blij voor hem dat hij deze stappen vooruit heeft gezet. En ik ben ook heel realistisch, hij blijft vele uitdagingen hebben en houden.

      1. Dank voor je verhaal Nanette.
        En wat prachtig dat je broer een herstelplek vond. Zo hoopvol voor een vriend van mij, en tegelijk zo triest dat veel psychiatrie-verbeteringen niet 20 jaar eerder plaatsvonden.
        Tot morgen, liefs,
        Caroline

  3. Prachtig én gevoelig… Nanette,
    Bij het lezen van het bericht blijkt dat ieder mens zijn of haar ervaringen kan delen. Dat ieder ook dingen meemaakt die het waard zijn om te delen. En dat dit ook zeker belangrijk blijft…

    1. Ik stuurde net een mailtje naar Niek, om te vragen of hij deze site kent..maar bij deze is het antwoord al gegeven.. 🙂

      Kleine wereld he..klein, maar fijn..

  4. Dank jullie wel voor het lezen en reageren. Niet alleen via deze site maar ook op facebook en linkedin. Het is bijzonder om wederom te ervaren dat met openheid mensen uit onverwachte hoek worden bereikt. Mooi om van jullie te horen. Zegt het voort…… delen is helen.

  5. Lieve mama,
    Ik laat een bericht achter om je te vertellen hoe enorm trots ik op je ben. En ik weet ook nog hoe trots je was dat je me dit stuk als een van de eerste liet lezen. Je hebt er echt je best op gedaan. Veel succes met alles wat nog op je padje mag komen. Ik hou van je mam!

  6. zo is het Nanette, er klopt iets helemaal niet met de de indeling kwetsbaar- niet kwetsbaar. We hebben daar met zijn allen iets raars mee gedaan, er een eenzijdige betekenis aangegeven die tot schaamte en buiten sluiten kan leiden. En vergeten dan dat kwetsbaarheid slechts een menselijk kenmerk is wat vele vormen kent. En dat diezelfde kwetsbaarheid ons juist zo goed in staat stelt elkaar te begrijpen en voor elkaar te zorgen. Het is eigenlijk zo eenvoudig…..

    1. Ja Clara, zo is het. We zijn allemaal kwetsbaar. Het is alleen nog een hele grote stap voor veel mensen om het wat meer te laten zien. Wat mij hier zelf erg in heeft geholpen zijn de tedfilmpjes en boeken van Brene Brown. Over de kracht van kwetsbaarheid. Dat maakt acceptatie van je (psychiatrische) kwetsbaarheden en de schoonheid er van inzien veel makkelijker. Ik gun iedereen de kracht van zijn kwetsbaarheid. Het maakt contact met elkaar echter en mooier. Leuk trouwens dat we collega’s zijn. Ik hoop je snel een keer ergens intern tegen te komen. Ik heb erg genoten van jouw blog.

      Groeten nanette

  7. Heel mooi zoals je je kwetsbaar op durft te stellen. Het is net zoals bij een steen die in het water wordt gegooid, de kringen die ontstaan worden steeds groter. Zo is het ook met kwetsbaarheid. De groep mensen om je heen die ook kwetsbaar durft te zijn wordt steeds groter. Dank voor het delen.

    1. Hallo gerry, wat omschrijf je dat mooi. Het is inderdaad wat ik ook ervaar. En dat de kringen maar steeds verder mogen reiken.

    1. Ha peter, ja er gaat niets boven echt menselijk contact. Daarom super leuk dat we elkaar op 1 mei gaan treffen. Tot dan.

      Groeten nanette

  8. Wat mooi! Jullie hebben vast heel erg veel wijsheid te delen. Wijsheid gaat dieper dan kennis.
    Het delen van je (herstel) verhaal levert naast versterking van je jezelf (empowerment dus, al hou ik niet van dat jargon 🙂 ) ook versterking van de ander op. Zo ervaar ik het tenminste. Je geeft als het ware betekenis ook schijnbare nutteloze ervaringen. En dan blijk je ineens minder alleen te staan! Dus ja, delen is inderdaad (voor een stuk) helen.
    Je schreef een prachtblog, mijn complimenten!
    Maurice

    1. Dank je wel Maurice. Ja de kracht die uitgaat van je kwetsbaar kunnen opstellen is overweldigend. Tot ziens op 1 mei! Super leuk om je eindelijk in het echt te kunnen ontmoeten.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *