Main content

Kan en mag je je persoonlijke (herstel)verhaal ‘zomaar’ delen met de buitenwereld? In hoeverre moet je rekening houden met de wensen -of soms zelfs eisen- die de buitenwereld kan stellen? Geeske worstelt al een poosje met deze vraag.

Ik heb al het nodige van me afgeschreven in mijn leven. Ik heb een prachtig rijtje dagboeken in mijn boekenkast staan, die ik als kind heb volgeschreven met alles wat ik durfde op te schrijven. Ieder verhaaltje vertelt een klein stukje geschiedenis over mijn leven als klein meisje.

Het zijn hele bijzondere boekjes die ik koester

Als kind dacht ik al veel na, en om de zoveel tijd durfde ik wat te schrijven in mijn dagboeken. Die kleine belevenissen en kinderlijke gedachtenspinsels zijn heerlijk om terug te lezen. Ik heb dat schrijven ook best wel lang volgehouden. Het is met de jaren een bijzonder verzameld werk aan verhalen geworden die samen een heel eigen stukje van mijn levensverhaal vertellen. Mooi en heel waardevol voor me.

Ik schreef de teksten in mijn dagboeken vaak gecensureerd, zodat ze veilig ‘ontdekt’ en gelezen konden worden door mijn moeder. Want dat kon ze niet laten. Het overgrote deel van mijn gedachtenspinsels vertrouwde ik -om die reden- echter niet toe aan mijn papier. Ik wilde dat die van mij alleen zouden blijven.

Enkele jaren geleden ben ik begonnen met het delen van enkele van mijn verhalen

En dat voelt goed! Verhalen delen is een heel mooi iets, het leidt op een mooie manier tot herkenning. Er valt veel van te leren, zeker ook voor mezelf.

Ik loop hierbij soms wel tegen bepaalde barrières -die ik niet had voorzien-, die me bijvoorbeeld verzoeken te stoppen met het delen van mijn persoonlijke verhaal. Er liggen al een poos gevoelige vragen op mijn bordje die me doen nadenken of mijn persoonlijke geschiedenis eigenlijk wel van mij is. Ik ging er eerder simpelweg van uit dat dat heel vanzelfsprekend was. Het blijkt alsnog best wel een lastig vraagstuk te zijn.

Want kan ik iedereen in mijn omgeving nog wel altijd tevreden (blijven) stellen, net als vroeger?

Kan ik mijn eigen geschiedenis wel aan mensen blijven vertellen? Mag ik mijn eigen verhalen (geanonimiseerd) nog wel met een publiek delen? Eigenlijk kan ik mijn eigen naam niet meer gebruiken om deze blog te ondertekenen. Het onder mijn eigen naam blijven werken binnen de redactie is eveneens een issue. Ik ben herkenbaar.

Wat moet er achter gesloten deuren blijven, en wat juist niet?

Wat mag er zijn? En wat mag er niet zijn als we het over een persoonlijk verhaal hebben dat met de buitenwereld wordt gedeeld? Het is een worsteling waar ik het antwoord gelukkig heel goed op weet. Want… Iedereen heeft recht op zijn eigen verhaal!

Iedereen heeft zijn eigen achtergrond. Iedereen heeft z’n redenen om bepaalde keuzes te maken! Bij openheid kan iedereen groeien.

Ik blijf mijn verhaal delen, mijn verhaal is deel van mij

Ik blijf delen, zoals velen voor mij ook al zo dapper deden.

Wanneer je benaderd wordt met een dringend verzoek om je persoonlijk verhaal niet meer te delen is het, denk ik, geen onwil. Het lijkt eerder een vorm van angst. Wanneer je je verhaal deelt zal dat voor vele familieleden, vrienden en bekenden confronterend zijn, want natuurlijk is het moeilijk om een stukje van een gedeelde geschiedenis aan te treffen in een gedicht, in een verhaal, in een blog, een boek. Of zomaar in een filmpje op het internet.

Ik heb alle begrip voor die gevoelens

Wederzijds respect is, naast het hebben van wederzijds begrip, de kern van de oplossing denk ik. Persoonlijke (herstel)verhalen mogen er voor mij zijn. Verhalen mogen gedeeld worden, zo lang het maar met respect gebeurt. Het is altijd aan de schrijver van het verhaal om te bewaken of hij aan deze belangrijke voorwaarden voldoet.

Ieder heeft het recht om zijn eigen verhaal (anoniem) te vertellen. Het mag er gewoon zijn.


Geeske Roorda is webredacteur voor PsychoseNet. Ook schrijft ze regelmatig over haar zoektocht naar goede hulpverlening en het goed zorgen voor zichzelf.

Lees hier Geeske haar andere blogs. 

Meer informatie:

  • Deel deze pagina:

Reacties:

  1. Hoi Geeske,

    Heel herkenbaar wat je schrijft! Natuurlijk, wanneer je als ervaringswerker en herstelmedewerker aan de slag gaat met mensen, dan is het absoluut zaak om terughoudend te zijn met je eigen verhaal, en dat alléén in te zetten wanneer dat de ander daadwerkelijk van pas komt. Maar wat is ons doel als ervaringswerkers anders, dan juist te laten *zien* wat je hebt meegemaakt op de kanalen van jouw keuze, zodat een ander die het stigma nog zó hard met zich meedraagt, herkenning kan vinden en leert dat ook hij of zij er mag zijn zoals die is! Op een blog als psychosenet is uiteraard wel redactie nodig, enige sturing, om te voorkomen dat het niet meer wordt dan een klaagforum. Daar zal je je keuzes in móeten maken als redactie.

    Maar, als je gevraagd wordt terughoudend te zijn met je eigen verhalen, op je eigen kanalen daarbuiten, omdát je redacteur bent, daar zou ik het absoluut niet mee eens zijn. Ik denk, dat het voor een ontvanger van jouw reactie op een ingestuurd bericht, zelfs veel fijner is om te weten wat jouw verhaal is, en dat de wederkerigheid ook dáár juist van groot belang is. Ik schreef ooit een stukje over de angst waar jij ook naar refereert: “Hun angst voor jouw kwetsbaarheid”. Volgens mij is dat váák wat er gebeurt, en exact hetgeen waar wij nog een hele emancipatieslag te winnen hebben! https://www.linkedin.com/pulse/het-ongemak-van-jouw-kwetsbaarheid-imme-titulaer/

    Weet je, ik heb ooit mijn ervaringen ten goede willen inzetten, via verpleegkunde in de psychiatrie, BBL-opleiding. Ze zagen mijn ervaringen wél als meerwaarde, maar niemand mocht ooit weten dat ik zelf patiënt was geweest. Want dan zou niemand mij meer serieus kunnen nemen. Seriously, gaan we dát nog laten gebeuren? Opnieuw? Ik mag toch hópen van niet!

  2. Hoi Geeske, dankjewel voor je blog. Precies het verhaal dat ik zo goed kan gebruiken op precies het juiste moment. Ik ‘worstel’ ook al even met hetzelfde dilemma nu ik een tijdje voor Psychosenet blog. Mooi dat je zegt dat bij openheid iedereen kan groeien en dat je jouw verhaal blijft delen. Dat geeft mij ook de kracht om dat te blijven doen. Groetjes Mieke

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *