Main content

Beste depressie,

We kennen elkaar nu al heel wat jaren, je bent al zo lang deel van mijn leven. Onze relatie kent veel pieken en dalen, veel ruzies en weinig echt goede momenten. Het lijkt haast alsof we niet zonder elkaar kunnen. Terwijl jij doet alsof ik gewoon niet zonder jou kan.

Eindelijk neem ik al mijn moed bij elkaar om je deze brief te sturen. Met opzet begin ik met beste, want je bent het verre van lief voor mij.

Ik loop vast als jij langskomt. Jij maakt dat ik me een nutteloze mislukking voel

Steeds vaker laat je mij verdrinken in het figuurlijke water om me heen. Steeds vaker wil je dat ik mezelf iets aandoe. Je bent vastberaden. Ik heb vaak geen energie om te strijden, om die oorlog tegen jou te winnen.

Op sommige dagen kunnen we nog best goed met elkaar overweeg. Dat zijn de dagen dat ik geen afspraken heb, dat het niet zo veel uitmaakt dat je me aan mijn bed bindt en ik er gewoon niet uitkom. Dagenlang. Omdat jij het zo wil. De leugens die je mij vertelt lijken zo echt, ik geloof ze vaak. Te vaak.
Op andere dagen hebben we ruzie, steeds over dezelfde onderwerpen. ‘Ik moet door met mijn leven’ slinger ik je regelmatig naar je hoofd. Dat jij mijn baas bent, is jouw reactie.

Je wilt me onder de duim houden, me klein en waardeloos laten voelen

Dat lukte je tot nu toe aardig. Jaren van mijn leven heb ik weggegooid, er niets aan over gehouden. Behalve een sterk gevoel van falen. Dankzij jou. Je wilt dat ik me snijd, overgeef, dood wil. Ik ga er te vaak op in, ik maak het je vaak te makkelijk, ik laat jou keuzes nemen die ík zou moeten maken.

Het kan zo niet verder. Ik heb lang genoeg tegen jou gevochten, ik heb lang genoeg toegegeven aan jouw kracht

Ik wil terug naar een leven waarin de kleuren niet enkel zwart en grijs zijn. Ik wil terug naar een leven vol glimlachen, sociaal zijn, vreugde en plezier. En dan niet doen alsof, maar écht. Ik wil weer kunnen genieten van de kleine en grote dingen die ik zo verwaarloos als jij er bent. Ik wil weer leven. En daar heb ik jou niet voor nodig. Ik wil je nooit meer zien, je niet meer voelen, je niet meer meemaken.

Het kan zo niet verder. Ik ben er klaar mee. Ik ben klaar met jou.

Vaarwel, depressie, ik maak het uit.

Liefs, Ilse


Ilse Groen is student aan een universiteit in het zuiden van het land en blogt over haar persoonlijke ervaringen in de geestelijke gezondheidszorg.

  • Deel deze pagina:

Reacties:

  1. Ilse, heel mooi gedaan. Een tekst neergeschreven over jouw depressie. Mooi is ook dat je je signalen, die je neerhalen beschrijft. Ik denk dat je in het herstellen heel ver gevorderd ben. Je bent nog jong en ik wens je een kleurrijk leven en gebruik je inzichten tijdig als je de dieperik ingaat.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *