Main content

Tijdens mijn eerste opname voor mijn depressie bestond ‘creatieve therapie’ voor mij uit het inkleuren van een kleurplaat voor volwassenen en het bladeren in tijdschriften. Anderhalf uur duurt dan best lang. Zeker als je depressief bent én niet houdt van het inkleuren van kleurplaten voor volwassenen. Of van bladeren in tijdschriften. Ik ben twee keer geweest.

Ik was nog nooit een creatief wonder geweest. Op school kreeg ik altijd een zes, maar dat was dan alleen voor de moeite én omdat ik hielp met opruimen. Blij was ik dan ook niet toen ik las dat de kliniek waar ik zeven weken zou verblijven twee keer per week ‘creatief’ op het programma had staan.

Bewegingstherapie, mindfulness en zelfs ‘Zuurstof voor de Ziel’ klonken me beter in de oren dan ‘creatief’

Aangezien de programmaonderdelen verplicht waren en ik alles uit mijn opname wilde halen – die depressie moest toch maar eens weg, desnoods door te kleuren – ging ik er vol goede moed naartoe. De medecliënt met wie ik op dezelfde dag startte bleek natúúrlijk een of andere artistieke achtergrond te hebben en begon vol overgave te tekenen. En daar stond ik weer, tussen de mandala’s en andere kleurplaten te kijken.

Gelukkig zag ik al gauw dat ik niet de enige niet-creatieveling was. Sommigen kleurden zelfs buiten de lijntjes en de docente gaf zelfs dán nog complimenten. Er viel een last van me af.

Ik begon met het maken van een armbandje, en nog één, en nog één. De kans was groot dat ik ze niet zou gaan dragen.

Maar mijn dochters zouden het vast leuk vinden dat hun moeder armbandjes voor ze zat te maken in een psychiatrische instelling

Dit was tevens de opvatting van de meeste mensen daar: alles wat je maakt, gewoon weggeven aan vrienden en familie. Niemand durft dat te weigeren omdat jij dat met een psychische stoornis in een ‘gesticht’ hebt zitten maken.

De mooie kralen raakten op en de leuke bedeltjes waren ook verdwenen. Wat restte waren véél lelijke kralen en nóg lelijkere bedeltjes. Gouden zeepaarden, enorme oud-zilveren sleutels, maar vooral ook: ondefinieerbare bedels. Het idee was geboren: we – mijn depressieve vriend die ik daar had leren kennen en ik – gingen lelijke armbanden maken. En omdat het toch ‘gratis’ was, wat we maakten, hadden we al snel een naam voor onze nieuwe handel: lelijke maar betaalbare sieraden.nl.

We maakten lelijke armbanden voor elkaar, voor vrienden die thuis zaten

En, vooral, voor medecliënten die wel een armband konden gebruiken. En dat konden ze! Je bent tijdens zo’n opname op elkaar aangewezen en dan zijn zelfs lelijke armbanden erg welkom. Een armband met veertig bedeltjes van hartjes voor degene die we lief vonden, met daarbij – natuurlijk –een echtheidscertificaat.

Een monsterlijke ketting in de meest vreselijke kleuren voor iemand die naar huis ging. Een roze armband met een scheldwoord eraan (en zeven gouden zeepaarden) voor de keurige makelaar die zich wat meer moest afzetten tegen het ‘altijd netjes zijn’.

Daar liepen we dan, man, vrouw, oud, jong, hetero, homo, huismoeders en managers met onze burn-outs, verslavingen, depressies, angsten en eetstoornissen, maar mét een lelijke armband.

Creatief: ineens was het mijn lievelingsonderdeel van de week!


 

Marijke Groot – persoonlijk begeleider in de zorg, (pleeg-)moeder van drie kinderen, getrouwd. Ze is herstellende van een zware depressie die ongeveer heel 2015 in beslag nam. Ze schrijft over haar ervaringen op haar blog Het was niet alleen maar leuk tijdens mijn depressie.

Volg Marijke op twitter: @marijkegroot

Meer lezen van Marijke:

Hoe stigma en schaamte mijn herstel in de weg zaten

 

PHOTO CREDITS SCHRIJVEN EN SCHRAPPEN

Jouw verhaal op deze site?

Wil je zelf een bijdrage leveren aan deze site klik dan hier

Reacties:

  1. De humor van dit alles, de relativering en (zelf) spot van jouw stuk vind ik nou weer zo geestig, het maakt me aan het lachen. Wat een heerlijk medicijn!

  2. hoi marijke,

    Creativiteit werkt altijd helend, zeker als je het samen doet !
    Als Aktiviteiten begeleider heb ik geleerd dat door het werken met je handen, je geest
    ontspant. Door bijvoorbeeld te gaan tekenen of schilderen worden bepaalde emoties
    in je opgeroepen waar je met een creatieve therapeut over kunt praten. De kleuren die
    je kiest, en de lijnen die je zet kunnen je de richting geven naar verlichting.

    Je bent op een mooie en nuttige manier je depressie te lijf te gegaan en met een goede
    insteek… “die depressie moest weg, desnoods door te kleuren” ! Vervolgens zijn jullie
    armbandjes gaan maken en hadden jullie de mogelijkheid om over dingen te praten.

    Tijdens mijn opname op de PAAZ kregen we ook creatieve therapie, net als bij jullie.
    Ik legde een heel stenen pad aan door de beeldentuin, een soort binnenplaatsje waar
    alle voorgaande beoefenaars hun creatie,s hadden mogen neerzetten.
    Ik legde dit pad samen aan met de personen waar ik het meeste mee optrok, grote schik,
    maar ook diep verdriet, en het klonk zich allemaal vast in die stenen.

    Dit stenen pad ligt er na al die jaren nog steeds, natuurlijk dik onder de mos, maar de
    helende werking van het samen opbouwen gaat nooit verloren.

    Ik wens je het allerbeste toe,

    allard wagelaar

  3. Ook ik zat integedeel tot jouw 4 mnd in de kliniek. De eerste keer in 2012 voor een korte opname in een andere plaats dan de mijne. Vond het 3X niks daar, die eerste keer. Het was om te voorkomen dat ik mijzelf schade zou berokkenen.
    Ben nu bijna een jaar thuis na mijn laatste opname. Had geen keus,als ik niet Vrijwillig wilde werd het een verplichte opname!!! Wat voor een keus heb je dan? Bovendien, de staat waarin ik was, was niet echt toerekeningsvatbaar te noemen. Ook daar creatieve therapie. Anders dan jij schets. Aan de hand van een Thema,bv: hoe zie jij je toekomst. Dat uitbeelden in eigen vorm of opdracht van de therapeut. Ik had er wel veel aan. Meer soms dan dat ik in gesprekken kon uitdrukken,al kom ik best goed van mijn woorden af. Deze vorm komt voor mij,dichter bij mijn ziel. Confronterend zeker,maar daarna gaf het ook weer wat ruimte,om verder te kunnen. Daarnaast hadden we 1X per week,wat jij beschrijft. Ben best wel creatief,maar als dr een blokkade in mijn hoofd of hart zit,kan ik niets. Ben dan veel beter af met een opdracht.
    Gr van ook een herstellende?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *