Main content

Marijn houdt eigenlijk wel van zijn manieën. Hij kan er moeilijk afstand van doen en vindt het lastig verstandig te handelen zodat zijn manieën binnen de perken blijven. “Ik begrijp dat mensen dit niet begrijpen. Moeten zij dan ‘even normaal doen’? Of is het beter dat ik me normaal gedraag? Ik denk het laatste.”

Tijdens mijn psychoses, waarbij ik mijn waanbeelden als waarheid ervaar, ben ik eigenlijk een heel groot, leergierig, heftig kind. Probleem is echter dat ik een volwassenen man ben, die op dergelijke momenten strak staat van de adrenaline en dopamine. Ik kan letterlijk door ruiten gaan. Ik ben dan beresterk. Maar als ik me in rustig vaarwater begeef kan ik verstandig handelen, dus ik handel mede op basis van ratio. Mijn ultieme streven, of toekomstdroom, is dat ik rustig kan handelen, maar tegelijkertijd mijn waanwereld kan beleven. Dat is een lastig leerproces. Maar ik word er steeds beter in.

Als ik merk dat mijn emoties te heftig worden…

probeer ik hierop te anticiperen. Ik slik een rustgevertje, neem een slaappil, rook een jointje, luister naar rustige muziek, neem ibuprofen voor mijn ‘ontstoken brein’, ik probeer de drank te laten staan, en ik doseer mijn afspraken en activiteiten. En, heel belangrijk, ik loop weg als ik boos op mensen word.

Kim Helmus is een hele goede psycholoog, althans naar mijn mening. Zij heeft mij ooit de bevestigende vraag gesteld of ik niet altijd hypomaan zou willen zijn. Natuurlijk zou ik dat willen … En dat is dus mijn grote streven. Mijn eigen pad bewandelen, zonder andere mensen daarbij tot last te zijn. C’est ma direction. Maar hoe ervaar ik als ik psychotisch ben? De nummerlogica probeer ik ‘3-dimensionaal’ te interpreteren. Ik kijk naar de kleurenbetekenis, mede in het kader van de simulatie-veranderingen die ik ervaar (hallucinaties).

Ik probeer alle gesprekken die ik hoor te duiden

Ik doe ‘mama appelsap’ om alle talen proberen te leren spreken. En ik probeer mensen te plaatsen binnen de context van naam, religie en ontmoeting. Gekkenwerk? Jazeker, maar ik wil niet naar de apotheker! 🙂 Ik begrijp dat mensen dit niet begrijpen. Moeten zij dan ‘even normaal doen’? Of is het beter dat ik me normaal gedraag? Ik denk het laatste.


Marijn wil weer aan de slag als planoloog. Ondertussen tikt hij een stukje hier en daar. Zijn boeken, verhalen en sprookjes zijn gratis te downloaden op www.bipolair.jouwweb.nl

Foto: Steve Johnson via Pexels

Meer lezen van Marijn?

  • Deel deze pagina:

Reacties:

  1. Hallo Marijn,
    Ik kan mij voorstellen dat het soms prettig is om je manisch te voelen.
    Ik heb ook aanleg voor manie met psychose, wat ze in de psychiatrie Schizo-affectief noemen.
    Uiteindelijk heb ik de mooiste ervaringen in stabiele toestand waarin je in aanraking komt met liefde voor jezelf, je medemens en het leven.
    Ik ben met lithium en 5mg olanzapine al jaren goed ingesteld en heb een goede draagkracht voor het leven in mij gekregen (ontwikkeld).
    Groetjes Jos Raaphorst.

  2. Hoi Marijn,
    Wat een mooie titel van je blog “De vader, zoon en de ‘Heilige Geest’.” Zo voelt het bij mij ook als Christus tegen me praat. Alsof hij in mijn lichaam zit, een soort Heilige Geest inderdaad. En bijzonder dat jij zo blij bent met je manieën, ik heb ook manieën, maar als het te erg wordt, doe ik mijn best om weer op aarde te komen. Door te gaan wandelen op het tempo dat ik wil, meestal is dat heel erg traag dan. Tenzij het goed met me gaat, dan wandel ik wat harder.
    Lieve groeten,
    May-May

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.