Fotocredits: Miriam
Hoofdstuk 22, Antwoord.
Dagen glijden voorbij na het verschijnen van het artikel en het weerwoord van de ggz. Miriam is het niet volledig eens met de reactie en neemt contact op met de geneesheer-directeur. Dit proces zorgt voor veel spanning, die ze probeert te verzachten met een wals vol herinneringen.
Lees eerdere hoofdstukken van Miriam hier!
Wat niemand zag
Dagen waren voorbijgegaan waarin er allerlei vragen door haar hoofd spookten naar aanleiding van het weerwoord van de ggz. Onder het krantenartikel van de journalist had de krant het weerwoord geplaatst. Het waren slechts een paar regeltjes. Ze klonken zo vriendelijk en je kon er een oprechte professionele betrokkenheid in lezen. Alleen zij wist dat het een leugen was. Slapeloze nachten en doelloze dagen volgden. Wandelingetjes, koken, naar de bibliotheek, pietpraatjes met Jan en alleman.
“Hoe is het met je?” (Oh God, hou me overeind.)
“Prima.” (Praat normaal en blijf rechtop staan.)
“Ik ben naar de kleinkinderen geweest, zo leuk! Je moet ook eens meekomen!” (Waar kan ik gaan zitten, is er een bankje in de buurt?)
“Mijn schoondochter is weer zwanger van de derde! Ik ben al bezig met echte wollen jasjes te breien, want die babykleertjes van tegenwoordig!” (Ik val straks om, misselijk?) Ondertussen broeide het in haar hoofd en voelde ze zich wegglijden in niemandsland.
“Wat een leuk nieuws voor je, we spreken gauw weer eens af.”
Een reactie in de maak
De journalist wist haar te vertellen dat degene die de tekst had aangeleverd geen contact met hem had gewenst en hij noemde een naam. Ze wist wie hij gesproken had. Ze had haar eerder ontmoet als geneesheer-directeur die ingestemd had met het verzoek van de psychiater en haarzelf om het dossier van haar zoon op te vragen. En ze stuurde haar een mail.
“Geachte mevrouw de geneesheer-directeur,
Mijn antwoord op uw reactie heeft dagen nodig gehad om te rijpen.
Mijn tekst zou geschreven kunnen zijn door AI die woorden uitspuugt die kunnen ontdooien wat bevroren is. Wie weet heeft AI mij geholpen met deze woorden, die door hun compassie zoveel meer kunnen bijdragen aan onderling begrip. Ze kunnen zacht maken wat verhard is.”
Walsen door herinneringen
Ze stond op van achter de computer en stopte een cd in de speler. Walsen van Strauss. Een beetje meebewegen, naar links en naar rechts. Buiten zag ze door de hoge ramen de wolken voorbijtrekken. Ganzen vlogen in hechte formatie gakkend over. De eiken naast haar huis begonnen al blad te verliezen. Ze deed een paar passen en kwam een beetje los van de grond. Het ging best soepel. Een rondje rond de eettafel. Het volume draaide ze op de hoogste stand. Het deed bijna pijn aan haar oren.
Ze kneep haar ogen dicht. Ze dacht aan alle keren dat haar zoontje nog onder haar kin paste en ze met hem de kamer rond walste. Zijn blote voetjes op haar grote voeten. Tot hij te groot werd en ze de slappe lach kregen als ze het nog eens probeerden. Ze voelde zijn kinderarmen rond haar middel en rook zijn haren, nog vochtig na het douchen. Zijn haren met krulletjes en kroesjes die ze nooit mocht kammen of knippen. Dan wachtte ze tot hij sliep en knipte het een beetje bij, zo goed en zo kwaad als het ging.
Ze walste rondjes rond de eettafel tot de cd stopte. Hijgend eindigde ze in de stoel achter haar computer. Ze droogde haar tranen en las de mail nog eens over. Ze pauzeerde, zette een pot thee en vervolgde haar epistel aan de geneesheer-directeur.
Wat ik nodig had
Dit zou ik nodig hebben gehad, wist ze. Ze vroeg er nog steeds om. Dat wist ze ook. En ze wenste dat ze haar zinloze gehengel naar erkenning overboord zou kunnen smijten. Ze vervolgde haar smeekbede.
“Wat zou het mooi zijn geweest als ik het volgende had kunnen lezen:
‘Het artikel treft ons. Wij doen ons uiterste best. Wij zijn in nauw contact met de moeder en de psychiater en zullen zo spoedig mogelijk een gesprek organiseren waarbij zij tot deelname worden uitgenodigd. In onderling overleg zullen wij alles doen om tot wederzijds inzicht en begrip te komen. Daarmee hopen wij het vertrouwen voort te zetten en tot closure te komen.’ Met de meeste hoogachting…”
Ze verstuurde de mail en deelde het met de psychiater. Hij gaf haar geen gelijk en ook geen ongelijk. En daar bleef het bij. Een uitnodiging kwam er nooit, maar dat gaf niet.
Het vierde portret waar ze enthousiast aan begon, hield haar gevangen in de roes van bedrijvigheid. Ze genoot van de inspiratie en opende haar hart. Gedreven werkte ze aan het schilderij. Ze bestudeerde het gezicht van de jonge vrouw die haar zoon diep had liefgehad. En die allebei door haar zo smartelijk werden gemist.
Meer lezen van Miriam?
Meer lezen over Ervaringsverhalen in de ggz?
- Lotgenootschap in volle breedte – je verhaal delen helpt
- Overwinnen van stigma en zelf-stigma
- Loop een stukje mee: De kracht van nabijheid bij trauma
Heb je een vraag?
Onze experts beantwoorden jouw vraag in het online Spreekuur van PsychoseNet. Gratis en anoniem.
Verder lezen over goede zorg en GGZ?
Onderstaande boeken zijn geschreven door hoogleraar Jim van Os. In deze eerlijke boeken lees je meer over psychose, trauma, de nieuwe GGZ, herstel en veel meer.
Geef een reactie