Main content

In dit blog deelt Sophie haar verhaal over de bijwerkingen van medicatie zoals meer eetlust en gewichtstoename. Ze geeft praktische tips hoe je hier mee om kan gaan.

Mijn iPhone heeft een functie dat personen automatisch worden herkend. Alleen ziet deze functie mij als twee verschillende personen. Voor de afbouw en na de afbouw van mijn medicatie.

De periode waarin in mijn dossier stond ‘obesitas’ was ik een wandelende pillenmachine. Stemmingsstabilisators, antipsychotica, kalmerende middelen, antidepressiva, ik kan nog wel even doorgaan.

De ene pil was er om de bijwerkingen van de andere op te heffen. Een schildklier die traag werd door het lithiumgebruik, dus hop nog een pil erbij.

Ik was volledig afgevlakt, dik en diep ongelukkig. Als er iemand naast mij dood neer zou vallen had ik geen krimp gegeven

Voor de medicatie schommelde ik rond de 63 kilo. Met medicatie heb ik op mijn zwaarst 102,5 kilo gewogen.

Vroeger was ik een geluksvogel en at ik redelijk gezond. In het weekend kon ik best een zak chips leeg eten of een pak koekjes soldaat maken. Ik sportte altijd wel maar voornamelijk voor de lol.

De eerste keer dat ik antipsychotica kreeg voorgeschreven had ik zo’n honger. Ik kon drie borden spaghetti leegeten en nog honger hebben. Ik kwam tien kilo aan. Ik werkte toen nog en collega’s begonnen mij te feliciteren met mijn zwangerschap.

Ik ben met die medicatie gestopt en binnen een maand was ik de extra kilo’s weer kwijt. Helaas gooide mijn klachten en kwetsbaarheid roet in het eten.

Tijdens een opname werd ik weer op antipsychotica gezet. Van deze kreeg ik niet meer honger maar de vorige gewichtstoename was ik niet vergeten dus ik lette op mijn voedselinname en sportte flink. Dat mocht niet baten.

Er kwamen in de loop der jaren steeds meer pillen bij en ik werd dikker en dikker

Ik werd bijna een voedingsdeskundige. Volgde niet de dieethypes maar verdiepte mij in de wetenschappelijke tak. Vriendinnen gaven goedbedoelde tips. Psychiaters en verpleegkundigen gaven commentaar op mijn overgewicht.

Soms op een vervelende manier. Bijvoorbeeld die keer dat een woonbegeleider een leeg bakje van een chocoladetoetje zag en ik meteen de wind van voren kreeg. Er was een vriendin komen eten en ik had het voor haar gehaald. Ik weet nog goed dat de tranen mij in de ogen sprongen en ik mij zo schaamde. Ik zei het wel: “Het komt door de medicatie…” Maar niemand geloofde mij.

Naar een diëtiste geweest, die halveerde het kleine beetje koolhydraten wat ik nog binnen kreeg en leerde mij tellen. Sloeg ik volledig in door en halveerde het zelf weer met de helft.

Tot ruim 2 jaar geleden. Ik mocht onder begeleiding veel medicatie afbouwen, kreeg een andere, modernere antipsychotica voorgeschreven en viel binnen een paar maanden ruim dertig kilo af.

Opeens werd er geïnformeerd of ik wel voldoende at. Ik was het plezier in eten helemaal kwijt en heb de afgelopen twee jaar moeten ontdekken wat ik eigenlijk lekker vind. Met chips doe je mij geen plezier, ben dol op fruit en groentes en heb een zwak voor chocolade. Melk en niet de gezondere pure variant.

Ik hoor en zie zo vaak bij anderen dat zij net als ik last hebben van meer eetlust en gewichtstoename door medicatie

En dat ze obesitas ontwikkelen. En hoe zwaar ze het ermee hebben, letterlijk en figuurlijk. Lijnen, kcal tellen, sporten, een hoop frustratie en verdriet…

Het kan geen kwaad eens een maand alles wat je eet en drinkt bij te houden, bijvoorbeeld met de app van het voedingscentrum. Dan krijg je goed inzicht of je teveel of te weinig van iets binnen krijgt.

Let ook op wat je drinkt, de  bekende droge mond van de antipsychotica gaat het snelste weg met een groot glas cola maar beter is alleen water, zwarte koffie of thee zonder suiker (ook geen lightdranken). Ook uiteraard voldoende bewegen, pak de fiets, maak wandelingen, schrijf je in bij de sportschool. Er zijn steeds meer initiatieven via de GGZ of het wijkteam waar je kosteloos mee kunt doen met sporten.

Mocht je last hebben van meer eetlust en gewichtstoename? Ga dan, eventueel ondersteund met de ingevulde app van het voedingscentrum praten met je psychiater.

Kijk of je een lagere dosering medicatie kunt krijgen, overstappen of afbouwen.

Obesitas is niet gezond en tegelijkertijd: stop met het lijnen en uithongeren van jezelf

Ik schrijf deze blog ook een beetje voor mijzelf, recent ben ik weer wat aangekomen en ik merk dat ik weer tel en tel en zoveel beweeg dat ik duizend kcal per dag meer beweeg dan dat ik binnen krijg maar dat die kilo’s er niet af gaan.

Dus ook ik ben met mijn psychiater gaan praten en nu heel langzaam wat antipsychotica aan het afbouwen.

Ik ga straks mezelf maar eens op een ijsje trakteren, met spikkels, het is tenslotte zomer.


Sophie (pseudoniem) geeft samen met Jeroen Zwaal de VR workshop De verwarde man.

Meer informatie:

  • Deel deze pagina:

Reacties:

  1. Waar is het principe van iatrogenics gebleven? Hyppocrates – Gij zult geen kwaad doen (Do not harm). Het lijkt dat het principe alleen opvalt bij direct causaal verband en niet bij cumulatief serieel causaal verband. De ‘slippery slope’ van mag het ietsje meer zijn van medicatie balanceren. Iets weglaten kan ook een heel gezonde keuze zijn. Diep door het proces gaan en schoner eruit komen. Helaas zijn artsen daarop niet getraind; jammer.

    P.s. Ik heb alle medicatie eruit gegooid en alleen de levensbelangrijke gehouden. Ik zou het zo weer doen.

  2. Heel herkenbaar, is mij ook overkomen. Ik heb mede door obesitas allerlei klachten gekregen, een wake-up call. Probeer nu meer te bewegen en anders te eten, toch val ik (nog) niet af. Dokter legde met een opmerking meteen de verantwoordelijkheid bij mij, is ook zo, ik moet beter op mijn lichaam passen. Maar na een tijd van psychosen en vooral tijdens was dat niet prioriteit. Ik heb te weinig gewogen door een periode niet eten en drinken, daarna ben ik in relatief korte tijd veel aangekomen. Ik eet gezond en divers, maar weet ook wel dat koekjes niet best voor me zijn en die heb ik lang niet laten staan. Er was tijdens opnamen weinig aandacht voor gezond eten, ik heb er lang gezeten, het eten was ontdaan van alle goede voedingsstoffen en een magnetronprak. Thuis moest ik weer zin krijgen te koken, liever makkelijk en snel. Dat doe ik nu anders. Voeding is heel belangrijk tijdens ziekte(ook en vooral psychisch). Je darmen zijn je tweede hersenen en hebben veel invloed, samen met organen op je herstel en gestel. Ik vind dat er in psychiatrie meer aandacht moet komen voor dat verband. Veel mensen weten niet dat ook slechte voeding invloed heeft op bijv. het ontstaan van een depressie. De medicatie maakt het er niet beter op. Kortom, er mag meer aandacht voor komen. Dank voor je openhartigheid.

  3. Soms vraag ik me af, of er nog wel mensen zijn in deze wereld die nog wel normaal nadenken. Ik weeg over de honderd kilo, dat was al jaren geleden.binnen zes weken woog ik al dertig kilo meer. Ik rook en drink daarbij ook stevig door. En toch eet ik gewoon normaal zoals ik zonder medicatie eet. Ook naar een diëtist, omdat het schijnt dat ik me vol prop met van alles, met allemaal verkeerde waarden. Ik heb me altijd wezenloos gesport en gewoon omdat ik er plezier in heb. En toch dringt het bij niemand door, dat dit allemaal door medicatie word veroorzaakt en gek genoeg in principe zie ik medicatie als een zegen, en voor sommige zeer noodzakelijk. Maar door al dat gedoe van iedereen zie ik nu ook als een vloek.
    Ik behoor tot de ouderen(volgens de (anti)-psychiatrie)heb het ook maar gewoon opgegeven. Lang leve de lol, zal ik maar zeggen. Ik ben ook obees, met een rode BMI, haha

    Maar mooi, dat het jouw is gelukt! Vraag me alleen af of je eigenlijk überhaupt kan wel praten in (anti)-psychiatrie. Alleen Omdat ik( wij) anders ben (zijn)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *