Main content

Vanuit haar opvoeding heeft Lonneke meegekregen dat de dingen die ze doet nuttig moeten zijn. In die trend past mandala’s kleuren niet, behalve als je bedenkt dat een rustig hoofd krijgen ook erg nuttig kan zijn.

Er ligt een grote stapel ongestreken was te liggen naast de strijkplank. Ik zie een vuil kopje op mijn bureau staan. De restanten van mijn ontbijt liggen op een bord op de salontafel. Ik zie dat er gestofzuigd en gedweild had moeten worden. Het grasveld is te hoog. De heg moet worden gesnoeid. Maar mijn hoofd is niet aardig vandaag.

Vandaag moet ik niet voor mijn huis of tuin, maar voor mijn hoofd zorgen. Mijn eigen hoofd.

Vroeger leerde ik dat wat je doet van nut moet zijn

Piano speel je om een kerkkoor van muziek te voorzien of omdat je moet oefenen voor pianoles. Je moet eerst je huiswerk maken, de speelkamer opruimen, het oneindige werk in de tuin ondersteunen, het eten koken, je kamer opruimen of de strijk weg werken, voordat je op de bank neer ploft en televisie gaat kijken. Sowieso doe je dat niet overdag. Avond is voor televisie en boeken zijn voor in bed.

Langzaam kleur ik mijn mandala verder

Ik ruil mijn donkergroene stift om voor een lichtgroene en probeer met dezelfde zorgvuldigheid de blaadjes naast de nu donkergroene blaadjes lichtgroen te kleuren. Ik voel de frustraties in de manier waarop ik mijn stift vasthoud.

Wat is er nuttig aan het kleuren van blaadjes als het niet een kleurplaat is van een kaart die je straks vol zinnen van liefde en aandacht naar iemand opstuurt? Wat is de zin van een mandala kleuren, anders dan dat je straks een nieuw kleurboek of nieuwe stiften moet kopen en zo een winkel meer omzet geeft? Het voegt niets toe, het helpt niemand anders dan mijzelf.

Waarom zou je mandala’s kleuren als er nog strijk ligt te liggen of als er afwas is die moet worden gedaan?

Dit is niet precies hoe ik ben opgevoed, maar zo voelen die herinneringen vaak wel. Er is pas tijd voor nutteloze dingen als al het andere is gedaan.

In een huishouden met zeven kinderen, was dat natuurlijk nooit. Dat is niet het echte verhaal hoor – we puzzelden in de kamer, speelden rummikub in de keuken, speelden mijn moeders lievelingsliedjes op de piano en keken televisie met sinas en chips in de avond – maar het voelde wel zo.

Mijn moeders zin van het bestaan, was dat zij zoveel voor anderen zorgde. Dat was hoe het hoorde.

En dat is hoe het gemene stemmetje zegt dat ik nu zou moeten doen

Langzaam kleur ik mijn mandala verder. De was en afwas liggen er nog steeds. De grond is vies. De tuin is wild. Ik stop mijn groene stiften terug en pak een roze en een paarse. Eén voor één kleur ik de blaadjes van de bloemen.

Het nare hoofd van vanmorgen wordt langzaam rustig.

Als ik klaar ben met mijn kleurplaat zet ik de vuile vaat op het aanrecht, pak ik een boek en ga op een dekentje tussen het wilde gras liggen.

De normen van vroeger, de eisen van die tijd voel ik nog vaak, maar ik ben veranderd

Nutteloos zijn is net zo belangrijk


Lonneke Tomas schrijft over haar leven. Haar bipolaire stoornis, persoonlijkheidsproblemen en chronische suïcidaliteit maken dat haar leven stormachtiger verloopt dan bij de meeste mensen.

Je kunt op Lonneke haar website meer over haar lezen. Wil je meer blogs lezen die Lonneke voor PsychoseNet schreef? Klik dan hier .

Meer informatie:

  • Deel deze pagina:

Reacties:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *