Main content

Tim Knoote blikt in deze blog terug op zijn eerste crisis waar hij was opgenomen in het buitenland.

“Wij weten het wel beter, toch?”

Precies vijf jaar geleden werd mijn leven compleet overhoop gegooid. November 2013 in Tamale, Ghana. Twintig jaar jong. Hier beleefde ik mijn eerste psychose, dat dit zo benoemd werd wist ik toen niet. Het was een openbaring, een explosie vol religieuze onverklaarbare aspecten.

Ik was de Messias met een missie: ‘Wereldvrede’

Ik had toegang tot alwetende kennis om een nieuwe religie te starten. Mijn overtuigingen deelde ik met Ghanezen en mijn Nederlandse klasgenoten, die hier compleet verschillend op reageerde. De Ghanezen vol interesse en verwondering. Mijn klasgenoten vol vraagtekens en ongeloof. Logisch want ik was abrupt veranderd en de Ghanezen kenden mij voorheen niet.

Meer details over m’n eerste psychose zijn in dit artikel uit 2015 terug te lezen.

In Ghana werd ik in verschillende klinieken opgenomen en platgespoten. Het stukje mens in mij bleef echter bestaan, de verpleging was oprecht geïnteresseerd in wat ik te vertellen had.

Had deze blanke knul inderdaad iets goddelijks ervaren?

Ze voelden mijn puurheid en eerlijkheid, maar zagen ook dat ik worstelde. Toch werd ik gezien en serieus genomen. Ze leven daar met de dag en staan dichterbij ‘God’. Zo ‘raar’ waren mijn belevingen nog niet in hun ogen.

Ik kon me vrij bewegen door het hele (gelijkvloerse) ziekenhuis. Eén van de laatste nachten ben ik weggelopen, om te praten met het TV3 station. Het enige kanaal dat werkte op mijn tv. Wat een avontuur was dat. Was het een risico? Zeker. Had ik het willen missen? Absoluut niet. Meer details over dit avontuur volgen in een andere blog.

Deze vrijheid gaf me een gevoel van vertrouwen. Wat er met me aan de hand was wist ik niet, deed dat er op dat moment toe? Waarschijnlijk niet. Ik had ruimte nodig om te ventileren en die kreeg ik. Ik voelde me geliefd door het personeel en de bezoekers.

Terug naar Nederland wilde ik niet, omdat iets in mij wist wat me te wachten stond

Twee verplegers van SOS International escorteerden me naar Nederland. Het was een shock voor m’n geliefden om mij te zien, ‘een uitgemergeld gedrogeerd hoopje verwarring’. Daar was niets positiefs aan.

Ik werd direct van Schiphol naar het Erasmus MC gebracht. Linea recta in quarantaine. Want ja, zo is het protocol: “we willen zeker weten of je geen MRSA bacterie bij je draagt”. De ernst van mijn toestand werd benadrukt. Niet de woorden, maar de bezorgde blikken gingen door merg en been.

De openheid die ik Ghana had, had ik nog steeds. Alleen werd nu alles wat ik zei gekoppeld aan symptomen van een ziektebeeld. De oprechte menselijke interesse naar mij leek verdwenen. Het warme en hartelijke Ghanese systeem was verruild voor het kille Nederlandse.

Maar wij zijn toch meer ontwikkeld, wij weten toch meer?

‘Hoe meer je weet, hoe minder je weet’, denk ik zo. In de korte tijd dat ik in Ghana was, heb ik meer vrijheid en harmonie ervaren dan al m’n jaren in Nederland. Materialistisch gezien hebben wij meer, maar we zijn zo erg afgesloten van het mens zijn. En wat is nou echte rijkdom?

Elke keer als ik praatte voelde ik me nog meer onbegrepen. Al snel kreeg ik het systeem door om zo snel mogelijk ‘ontslagen’ te worden: meegaand en stabiel gedrag laten zien.

Ik hunkerde zo erg naar het dorpje in Ghana. De behoefte aan een nieuw bestaan, weg van mijn oude leven. Ik wist dat ik na dit alles nooit meer de ‘oude’ zou worden. Terwijl ik wel moest terugkeren naar mijn oude leven  en mijn ‘vertrouwde’ omgeving. Probeer dan maar eens te integreren, dat gaat niet zonder slag of stoot, kan ik je vertellen.

“Zo dat moet wel heftig zijn geweest om daar in Afrika opgenomen te zijn, je was zeker wel blij toen je weer terug was?” Dit was vaak de eerste reactie van mensen. Het tegenovergestelde was waar, blijheid voelde ik toch niet meer. Men had gelijk een oordeel over Ghana, ik verweet ze niks.

We kunnen juist een voorbeeld nemen aan de Ghanese cultuur

Wat als ik terecht was gekomen bij een inheemse genezer? Iemand die mij door het ‘psychotische proces’ kon begeleiden en mij deze ‘gave’ kon leren controleren?

Ik had een veilige liefdevolle omgeving nodig waar ik m’n rust kon pakken. Waar elk woord en elke emotie er mag zijn, ongeacht de intensiteit hiervan. Een ruimte waar tijd en oordelen niet bestaan. Om geleidelijk aan weer met beide benen terug te keren op aarde.

Is zoiets haalbaar in ons huidige zorgsysteem?


Tim Knoote is afgestudeerd gezondheidszorg technoloog. Bij Howie the Harp is hij opgeleid tot ervaringsdeskundige. Naast zijn werk voor PsychoseNet is hij projectlid bij Koplopers en gastdocent bij ISO, Hogeschool Rotterdam. Internationaal werkt hij als compagnon met Sean Blackwell.

Meer informatie:

Fotocredits: De foto  is gemaakt door Tim in Ghana in 2013, ‘The light or darkness doorway’
  • Deel deze pagina:

Reacties:

  1. Ha Tim,

    Wat bijzonder om over de verschillen in je opname in Ghana en in Nederland te lezen. En wat ik ook heel bijzonder vind, is dat je een Missie had: Wereldvrede! Wat toevallig, dat heb ik ook. Daarom heb ik mijn boek ernaar genoemd. Op die dag kleurde de zon rood, dat vond ik speciaal. Soms voel ik de missie sterker dan andere keren, dan kan ik wel huilen bij al het leed op de wereld. Zoals de oorlog in Jemen en de situatie in Syrie. En mijn contact met God komt ook door mijn psychosen. Dus ik herken veel in je verhaal. En nu, wil je je nu nog steeds inzetten voor wereldvrede?
    Met zoveel mensen die zich geroepen voelen om zich in te zetten voor wereldvrede zal het er toch hopelijk wel een keer van komen, hoop ik.

    Vrede en alle goeds,
    May-May
    PS ik heb een beetje het gevoel dat ik je blog al eens eerder gelezen heb, kan dat? Of was het een introductie van jou op PsychoseNet?

  2. In NL wordt gezegd dat je te allen tijde jezelf mag zijn of moet kunnen zijn.. in theorie, maar in de praktijk is dat nog lang niet het geval heel vaak en zeker niet als anderen je ‘gedrag’ niet kunnen plaatsen. In andere landen heb ik begrepen laten ze mensen vaak gewoon ‘lopen’, in hun zijn of dat nou evt. psychotisch is of niet.. tot ze ‘eruit’ zijn, maar ze worden wel in de gaten gehouden, maar puur om te voorkomen dat dingen uit de hand lopen voor de persoon zelf vooral. Als ze er dan uit zijn wordt er met trots naar hun opgekeken, omdat ze door een proces heen gegaan zijn en zij dan een kennis hebben die anderen niet hebben en wijsheid waar de anderen in het dorp wat van kunnen leren. Mooi je verhaal van Ghana, het voelt of komt over als ECHT leven. In NL werd het koud en kil, dat geeft wel bitterheid aan zo’n ervaring, terwijl het (dus) helemaal niet had gehoeven. Zo naar dat het nog steeds vaak zo gaat.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *